Feeds:
Berichten
Reacties

verbouwingen

Ik heb lang getwijfeld of ik hierover een blog aan zou wijden of niet. Besloten om het toch te doen, want wie weet kan ik anderen hiermee helpen. Het gaat over verbouwingen.

Het is altijd de bedoeling geweest dat ik ooit terug alleen zou gaan wonen. Een drietal jaren terug, heb ik een appartement gekocht. De omgeving, de grootte, de lichtinval, het was perfect. Er moesten wel verbouwingen gebeuren. De badkamer en keuken waren aan vernieuwing toe, de elektriciteit moest aangepast worden aan de nieuwe normen, opnieuw geverfd worden, en nog andere zaken.

Geen probleem om een aannemer te vinden. Het zou degene zijn die we al kenden van een verbouwing van een andere appartement van een familielid.

Nu is het niet niks om een aannemer te vinden. En plannen te maken. De uitvoering van de werken is iets totaal anders. Let op : ik wil niemand in een kwaad daglicht zetten. (Dat is trouwens nooit mijn bedoeling in mijn blogposts).

De verbouwingen zijn nu al een hele tijd aan de gang, en het blijft maar duren en duren, en duren. Hoeveel keren heb ik al mijn verwachtingen van dat ik tegen die datum erin zou kunnen gaan wonen niet aangepast. Ik kan het niet meer tellen. Het is telkens een teleurstelling, elke keer opnieuw is er voor de ene of de andere reden een vertraging, of worden de werken stilgezet. Om er heel erg moedeloos van te worden, wat ik dus ook ben.

De aannemer heeft beloofd dat het af zou zijn eind van dit jaar, maar vrees er heel erg voor. Vooral dat we met de familie in december mijn broer in Bangkok een bezoek gaan brengen. We vieren er samen de feestdagen. Dus, dan niks nieuws gepland begin december, want het zal dan al een chaos zijn in mijn hoofd met de angsten en de voorbereidingen om naar zo een ver land te reizen.

Ik ga niet het hele random aan problemen uitleggen, want wil niemands privacy schenden!

Ik woon nog niet in mijn appartement, en ben al degene die “zogezegd” voor alle miserie zorgt. Ik kan begrijpen dat de buren het lawaai beu zijn. Maar uitgescholden worden (gelukkig gebeurt dit maar sporadisch, via mail of telefoon of beiden als er weer eens een probleem opduikt, omdat er iets kapot gemaakt werd), dat vind ik niet kunnen. Ik begrijp dat er een ongeluk kan gebeuren door de werklui, maar je moet toch enige vorm van beleefdheid bewaren. Het is niet mijn schuld dat er iets gebroken werd, ik kan toch moeilijk steeds de verbouwingen controleren. Het is trouwens niet mogelijk, want momenteel woon ik er 100 km vandaan.

Ik wil deze post graag eindigen met een aantal tips van hoe aannemers het best omgaan met een persoon met autisme :

– doe geen beloftes die je niet na kunt komen

– wees duidelijk en precies

– schrijf in een mail neer wat er besproken werd tijdens een werfvergadering, want ik heb moeite om mondelinge dingen te onthouden

– zeg liever dat je niet weet wanneer het af zal zijn, wanneer ze aan de badkamer zullen beginnen, dan een datum te geven die niet zal kloppen

– bij werfvergaderingen : hou het bij de verbouwingen, ga niet beginnen over andere dingen uit te wijden

– als je te laat zult zijn voor de geplande vergadering, stuur een berichtje

Ik heb deze tips nog niet meegedeeld aan de aannemer, want het is nu te laat. Ik denk dat hij weet dat ik autisme heb, maar weet het niet meer zeker. Ik durf dit trouwens niet mee te delen. Misschien als de verbouwingen af zijn, zal ik hem de tips meedelen zodat als hij nog eens moet verbouwen voor een persoon met autisme, die persoon niet zal “lijden” zoals ik.

Ik hoop heel hard dat de miserie van de verbouwingen en met de buren heel snel af mag zijn, en dat ik dan eindelijk zal kunnen genieten van mijn alleen zijn, in mijn eigen stekje!

Advertenties

Yesterday, it was mental health awareness day. As you know, or not, I suffer since years from depression, anxieties. So I find it important to talk about it. Even if it is difficult sometimes, and that people aren’t always open to it, that people don’t understand my difficulties. They think that I exaggerate, that it can’t be true, that I am lying. You don’t see it on my face that I am suffering. Just like for my physical chronic pains (fybromyalgia) you can’t see how much I am suffering. I always have a smile on my face when I see others.

Things I have heard a lot of time are the following :

– there are people who are having it much worse that you

– you just have to do some more effort and it will all be better

– I don’t understand why you are feeling so sad, you have no reasons to be depressed, cause you have everything in life to be happy.

– think at the people in the third world countries who have nothing, and yet they are smiling and happy with the little they have

– you should just get out more often, see people, get a job, and then you will see, all your problems will disappear.

– I am also tired, I also have bad days, days where everything goes wrong, but I don’t complain.

– you just have to get up and go to sleep at regular hours

– you should exercise more

– you need to have an occupation so that you don’t think so much

-……. and much more

Don’t you think I know all this. It doesn’t help to tell me this. It makes me more sad, I feel more guilty then I already feel cause I can’t help others as much as I would, because this depression and anxieties exhausts me so much.

Most of the times, I don’t tell how I really feel when people ask me how I am. Cause I have the impression that they are tired to hear me telling that I still feel tired, in pain, worried,… And for my loved ones who have their own problems, I don’t want that they worry more.

I know it’s not the solution to keep silent, but when there is still so much stigma about mental health, it scares to talk about it.

I don’t have problems to write about it, cause I find it easier to express myself in writing.

I hope I don’t break the law ( I searched on google and found nothing that I can’t do it) by sharing some tweets I’ve read about mental health on one of my preferred social media “twitter” :

– just a friendly reminder that it’s okay to ask for help or simply talk to someone when you’re at it, it’ll help big time #MentalHealthDay

– It’s #MentalHealthDay. Let’s remind ourselves that it’s okay okay to open up. It’s okay to cry. Let’s talk about mental health.

– Mental health is every day, not just #MentalHealthDay. People need ongoing support, please provide it to all your loved ones x

– Those with depression, anxiety, suicidal thoughts, bipolar disorder, OCD, PTSD. You’re not alone. Don’t give up please. #MentalHealthDay

– You wake up every morning to fight the same demons that left you so tired the night before, and that, my love, is bravery. #MentalHealthDay

– Today we raise awareness for those affected by metal illness-an issue close to my heart which needs to be spoke of more. #mentalhealthday

– You are NOT your illness.

The only shameful thing about mental illness is the stigma attached to it.

#MentalHealthDay

– Humans weren’t created to carry the weight of the world on their shoulders. It’s okay to hurt, but make sure you get help. #MentalHealthDay

#MentalHealthDay thinking of everyone who has dealt or dealing with mental health and remember you are never alon

– you are loved and you are good enough #MentalHealthDay

– it’s a disorder not a decision #MentalHealthDay

#mentalhealthday ??? EVERY DAY is fucking mental health day, we do not need to make a day where it is suddenly, ‘more important’ …fuck you

– Happy #MentalHealthDay, mental health can be a lifelong struggle and should be taken seriously, talk to each other & look after your friends

– Don’t judge my path if you haven’t walked my journey. N.N. #mentalhealthday #WorldMentalHealthDay  #mentalhealth

– Depression isn’t a joke.

OCD isn’t a hobby.

Schizophrenia isn’t daydreaming.

Vitamins aren’t the cure.

Stop the stigma.

#MentalHealthDay

– For #MentalHealthDay I want to remind you all that basic tasks can become very difficult to do for sufferers of mental illness. (Thread)

– Rule of thumb as friends of people with mental health issues: be what they need and not what you think they need. #MentalHealthDay

– Five minutes left in #MentalHealthDay, squeezing this in: seeking therapy isn’t a sign of weakness — quite the opposite.

#MentalHealthDay it’s okay to fall apart every once in a while, it’s okay to not be okay, it’s okay to struggle some days, you are important

– The war inside your head does not define you. Mental illness is a flaw in chemistry, not character. #MentalHealthDay

#MentalHealthDay be considerate to the people around you. You never know what someone is experiencing or going through

– Friendly reminder: people who need support don’t always look like they need it; sometimes they look like the strongest. #MentalHealthDay

– “Be gentle with yourself. You’re doing the best you can.” #MentalHealthDay

#MentalHealthDay Let’s raise awareness. This is so important to me and should be important to you too. You are not alone-

– In honour of #MentalHealthDay please remember to check in with yourself if you’re having a difficult day. You’re not alone

– Don’t downplay your problems, your emotions are always valid. #MentalHealthDay

– One of the worst things about depression is that you’re in pain but nobody can see your injury  #MentalHealthDay #mentalhealthday2017

– Needing help is NOT weakness. #EndTheStigmaIn5Words #MentalHealthDay

– The war inside your head doesn’t define you. Depression and anxiety is a flaw in chemistry, not character. You’re enough. #MentalHealthDay

– Mental Health is nothing to be ashamed of and should be spoken about more. Being a sufferer, it’s okay not to be okay#MentalHealthDay

– On the occasion of #MentalHealthDay, a simple msg for all those who need nothing but a reminder that U CAN DO IT

#depression #morepowertous

#WorldMentalHealthDay is on Tuesday 10th October but don’t forget the other 364 days of the year! #mentalhealthday #mentalhealth

– There should not be shame nor shaming for seeking help. If you can make your life lighter, do it! #MentalHealthDay #MentalHealthAwareness

#mentalhealthday during the fiercest of battles remember that selfcare and utilising the support of others will be your greatest weapon

– I’ve been through ups and downs and I’ve always had people stand by me… now and again you just need some1 to hold you… #MentalHealthDay.

– Just bcos #MentalHealthDay is over doesn’t mean the struggle is for those who suffer. Yday was for awareness. Today is to make a difference

– My chest feels heavy and it spreads to my body. Switching off the depression is not easy. #MentalHealthDay

Just going through the hashtag has brought tears to my soul. I need the support and community so much. We need each other. #MentalHealthDay

1. Wie heb je voor het laatst een kus gegeven?

Ik heb deze ochtend mijn mama een kus gegeven op de wang om haar goedendag te zeggen. Een echte romantische kus, dat kan ik mij niet meer herinneren, dit is jaren en jaren geleden.

2. Wanneer ben je voor het laatst in een pretpark geweest?

Dit was ergens in het jaar 1999, of 2000, toen ik vrijwilligster was tijdens een gehandicaptenkamp. We zijn toen naar een pretpark gegaan. Helaas kan ik mij de naam van het park niet meer herinneren.

3. Ben je verslaafd aan je telefoon?

Ja, ik kan niet zonder. De dag van vandaag kan je zoveel doen met je smartphone. Ik gebruik het om foto’s te nemen, muziek of podcasts of audioboeken te beluisteren, spelletjes te spelen, sociale media te checken, …. Voor heel veel, uitgezonderd waarvoor het in de eerste plaats bedoeld is, namelijk bellen.

4. Wanneer heb je voor het laatst een huisdier geaaid?

Een hele tijd geleden, de hond van mijn broer.

5. Hoe lang sta je gemiddeld onder de douche?

Dit kan variëren van 2 minuten tot 10 minuten. Ik probeer spaarzaam om te gaan met het water die zo van levensbelang is voor onze planeet.

6. Waar besteed je te veel tijd aan?

Onbewust aan het piekeren, bewust aan het zoeken naar oplossingen voor problemen van naasten. Kortom: aan het denken. Ik wou dat er een stop knop bestond!

7. Tot welke leeftijd geloofde je in Sinterklaas?

Ik kan hier geen antwoord op geven. Dit is te lang geleden, en heb er geen herinneringen aan hoe ik het vernomen heb.

8. Hoe oud hoop je te worden?

Oud genoeg om de kinderen van mijn broer en zus te zien opgroeien en trouwen, en zelf kinderen te krijgen. Ook oud genoeg om de nieuwe evoluties in geneeskunde, natuurkunde, informatica mee te maken. Zolang ik nog gezond genoeg van geest en lichaam ben. Maar als ik begin af te takelen, en heel veel pijnen krijg (en het niet meer kan verdragen) dan is het genoeg geweest.

9. Ga je naar de kerk?

Toen ik klein was, wel. Nu al jaren niet meer. Ik vind het een schijnheilig gedoe, mensen die denken dat ze door één keer per week naar de kerk gaan al hun zonden vergeven zijn, en ondertussen verder doen zoals ze doen. En één van de laatste keren dat ik geweest ben vergeleek de pastoor de lezing met de wielerkoers. En heb ook al meegemaakt dat jongeren achterin de kerk gewoon chips zaten te eten. Ik probeer liever altijd zo vriendelijk en behulpzaam mogelijk te zijn voor mijn naaste dan te bidden om vergiffenis te vragen.

10. Ben je een goede slaper.

Als kind kon ik heerlijk lang slapen. Ik ging naar bed als het tijd was, zelfs al was het midden tijdens een film die ik aan het kijken was. Stilletjes aan zijn de slaapproblemen gekomen. Het is begonnen tijdens het middelbare, toen ik op Internaat zat. En sindsdien slaap ik niet meer zo goed. Ik heb nu wel geleerd om mij er niet meer druk om te maken. En dit helpt om uiteindelijk toch in slaap te vallen. Ik word wel veel en vaak wakker omwille van nachtmerries.

1000 vragen aan jezelf #1

  1. Huil je makkelijk in het bijzijn van anderen?

Neen, dit lukt me niet. Toen ik voor het eerst gepest werd op de middelbare school huilde ik. En doordat ik huilde werd ik nog meer gepest. Dus heb ik niet meer gehuild en sindsdien is dit een soort bescherming van niet in het bijzijn van anderen te huilen.

 

  1. Kan je goed koken?

Redelijk. Ik kan makkelijke dingen koken, zoals pasta, een eitje bakken,… Ik kan ook wel een recept volgen. Zolang er niet te veel potten en/of pannen gebruikt moeten worden, want dan heb ik moeite om de overzicht te bewaren.

 

  1. Koop je vaak bloemen?

Nee, ik vind het “dom” om bloemen in een vaas te hebben thuis. Die verwelken na een tijdje, en je moet die dan weggooien. Ik vind dat bloemen in de natuur moeten blijven. Ik weet wel dat mensen het leuk vinden om een bloempje te krijgen, dus dan doe ik dit af en toe. Maar je doet mij geen plezier met mij een boeket bloemen te geven.

 

  1. Waar bestaat je ontbijt uit?

2 sneetje brood met kaas, 1 sneetje brood met confituur of honing. En 1 kop verse muntthee.

 

  1. Was je een gelukkig kind?

Voor zover ik mij kan herinneren, ja. En zo te zien op de foto’s van toen ik klein was ook.

 

  1. In hoeveel huizen heb je gewoond?

Ik heb de meeste van mijn tijd in het ouderlijk huis gewoond, waar ik nu ook woon. In het middelbare, tijdens 4 jaren op Internaat, gedurende 3 jaren in een onthaalfamilie (er was geen plaats meer op het Internaat in die school in Brussel, en aangezien mijn ouders in West-Vlaanderen wonen). Erna heb ik 1 jaar met mijn broer op appartement gewoond, 2 jaren met mijn zus op appartement, en ongeveer 3 jaar in een appartement alleen. Erna zijn er opnames geweest, en sindsdien woon ik terug thuis. Binnenkort ga ik terug alleen wonen.

Dus: 1 huis, 1 Internaat, 1 huis, 1 appartement, 1 appartement, terug ouderlijk huis, en volgend jaar opnieuw appartement. Ja, ik weet het, het is om er de kluts kwijt van te geraken. Sorry!

 

  1. Ben je een goede voorlezer?

Alles hangt af van wat men onder “goede voorlezer” verstaat. Ik heb een duidelijke stem, articuleer goed, heb wel geen luide stem. Anderen zeggen wel dat ik een rustige stem heb.

 

  1. Gebruik je vaak het openbaar vervoer?

Nee, want waar ik woon is het openbaar vervoer niet goed. Ik heb mij wel altijd voorgenomen dat de dag dat ik opnieuw in de hoofdstad ga wonen, ik meer gebruik zal maken van het openbaar vervoer.

 

  1. Wat ligt er op je nachtkastje?

Een fles water, een tasje met mijn medicatie, een zaklamp, een leeslamp, boeken, tijdschriften.

 

  1. Kan je goed autorijden?

Ja, ik vind van wel. Ik hou me aan de verkeersregels, probeer hoffelijk te zijn tegenover andere bestuurders, zonder de voetgangers en fietsers te vergeten.

Heb wel 3 keer met mijn theoretisch en 3 keer mijn praktisch examen moeten afleggen eer ik slaagde.

stigmatisering antidepressiva

Deze week was er op een Nederlandse zender een item over anti depressiva. Hier terug te vinden https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2193792-antidepressiva-onterecht-in-verdomhoek.html

 

Mijn allereerste ervaring met antidepressiva (voor het gemak zal ik verder de afkorting AD gebruiken) was al in het jaar 1999. Een huisarts die ik geraadpleegd had voor klachten, heeft mij na een tijdje en diverse lichamelijke onderzoeken waaruit niets gevonden werd, AD voorgeschreven. Samen met kalmeer- en slaappillen.

Ik wist toen nog niet dat ik in een zware depressie beland was. Op dat moment was ik aan het werk, en woonde ik zelfstandig. Het enige dat die pillen deden, was dat ik in slaap viel tijdens de werkuren. Verschillende opnames zijn daarna gevolgd, waar ik steeds onder andere AD kreeg.

 

In de tijd van de opnames kan ik niet zeggen of het slikken van AD mij geholpen heeft. Ik kreeg toen een combinatie van verschillende andere pillen tegen angsten, slaapproblemen, psychische stoornissen. Ik weet wel dat ik mij er suf door voelde, dat ik nog amper kon spreken (is logisch denk ik ook als ik tijdens mijn allereerste opname 20 pillen per dag slikte. Volgens hen hadden ze nog nooit iemand gezien met zulke hoge angsten (gemeten door middel van een 24-uurs EEG), ze konden mij niet meer geven, want ze hadden het maximum aantal pillen al overschreden).

En één van de nadelen was dat mijn gewicht naar omhoog ging. Hoewel ik het vermoeden heb dat dit kwam doordat in één van de vele centra waar ik opgenomen was, ze ervan overtuigd waren dat ik anorexia had. Ik had zware buikgriep gehad waardoor ik gedurende 10 dagen niks binnen kon krijgen, en ja dan vliegen de kilo’s ervan af. Ik ben toen opgenomen geweest op de dienst interne geneeskunde omdat ik uitgedroogd was. Die dag had ik een afspraak met een nieuwe psychiater. Ze is me komen bezoeken en zei dat ik daarna naar haar dienst moest komen. Ik snap nog steeds niet hoe ze het verband niet gelegd heeft tussen vermageren en buikgriep hebben. Maar ja, ze had waarschijnlijk al gelezen in mijn dossier dat er een vermoeden van anorexia was bij mij.

En ik ben ervan overtuigd dat ze mij eetlustwekkende medicatie gegeven hebben. Ik at de hele dag door.

 

Door de combinatie van die vele pillen, was ik mezelf kwijt. Ik wist niet meer wie ik kon vertrouwen, heb mensen pijn gedaan door hen boze berichten te versturen. Gelukkig wist mijn familie dat het kwam door de pillen, dat het niet “de lieve Pascale” was die ze kennen. En helaas vlakt het ook de emoties af. Jammer dat het mijn angsten niet wegnam.

 

Nu slik ik al sinds enkele jaren alleen nog maar één AD per dag. En ik weet dat het mij helpt, dat ik het nodig heb. Als ik het een paar dagen niet inneem, dan voel ik mij veel somberder. Dan geraak ik sneller geïrriteerd, staan de tranen sneller in mijn ogen.

 

Bij mij is het de combinatie van verschillende medicatie die nefast is geweest. Ik wil hiermee niemand schrik aanjagen. Een goede hulpverlener kent zijn grenzen, en weet hoever hij/zij mag gaan, hoop ik. Ik heb het ongeluk gehad om steeds minder goede psychiaters te treffen, die eigenwijs waren en ervan overtuigd waren dat zij het bij de rechte einde hadden. Nu heb ik gelukkig goede hulpverleners.

 

Met deze blog wil ik graag het stigma rond antidepressiva en psychische ziektes doorbreken. Niemand kiest ervoor om ziek te zijn, dat het nu lichamelijk of geestelijk is. Waarom wordt er wel aanvaard dat iemand dagelijks insuline inspuit tegen zijn suikerziekte, maar niet dat iemand AD slikt om de dag door te kunnen komen?

Waar zijn we zo bang voor? Het is niet besmettelijk. Het is wel zo dat iedereen een depressie kan krijgen, in een burn-out geraken, psychisch ziek worden.

 

Ik had nooit gedacht dat ik meerder zware depressies zou krijgen. Ik heb een liefdevolle familie, een dak boven mijn hoofd, elke dag eten, geen te grote gezondheidsproblemen, ik had het geluk om te mogen studeren,…. En toch ben ik er niet gevrijwaard van gebleven. Het leven was voor mij meer een gevecht dan ik dacht.

Ik kan ook niet zeggen dat ik nooit meer in een depressie zal belanden. Ik weet op welke signalen ik moet letten, en op tijd ingrijpen. Ik zal er mijn hele leven gevoelig aan blijven. Maar ik schaam mij er niet voor. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben.

 

Dus aub stop met psychische ziektes te stigmatiseren. Het is geen taboe. Er mag en moet over gepraat worden!!

 

Gisteren zag ik op twitter een filmpje langskomen over “rijker met autisme” (https://www.youtube.com/watch?v=TFkECvFYLr8) en ik bedacht me dat wat Martine Delfos op een gegeven moment zei over vertraging en versnelling bij mij zeker van toepassing is.

Om dit te verduidelijken, wil ik het graag hebben over onder andere mijn puberteitsperiode.

 

Mijn fysieke puberteit is voor mijn part vroeg begonnen. Mijn eerste menstruatie was rond mijn 11 jaar, ik zat in het 6de jaar lager onderwijs.

In de jaren die volgden (noch in het humaniora noch tijdens mijn hogeschooljaren) heb ik mij nooit tegen mijn ouders verzet, ze verteld dat wat ze zeiden niet waar was, dat ik het wel beter wist.

 

Het is pas veel later dat ik niet akkoord was met wat mijn ouders mij zeiden, dat ik mij begon te verzetten tegen hen. Dit was rond mijn 24-25 jaar oud.

Een voorbeeld: op een avond ben ik met collega’s op stap geweest, in een bar waar we iets gingen drinken, was er een jongen naar mij aan het kijken. Na aandringen van mijn collega’s ben ik met hem beginnen te praten. Ik vond hem best wel leuk.

Ik was door hem uitgenodigd om een weekend bij hem te komen. Ik zei dit aan mijn ouders. Mijn ouders, die bezorgd waren omwille van mijn naïviteit, zeiden tegen me dat als een jongen vraagt om bij hem te komen, dat hij meer wilt, namelijk dat hij met jou naar bed wilt gaan. Ik was ervan overtuigd dat mijn ouders ongelijk hadden. Ik heb die man opgebeld, en hen verteld wat mijn ouders zeiden. Hij antwoordde dat hij geen problemen wilde hebben, en heeft het afgemaakt. Ik heb het mijn ouders enorm kwalijk genomen. Ik was woest op hen, zei dat ze mijn leven kapot maakten, dat ik verliefd was op die man, dat ze het niet begrepen.

Waarschijnlijk typisch pubers gedrag, maar op late leeftijd.

 

Toen het een tijdje later bergaf begon te gaan, dat ik fysieke klachten begon te krijgen wegens overspanning en depressie, vertelde ik aan een huisarts dat mijn ouders niet akkoord waren met de keuzen van mijn liefs. De huisarts, autisme niet kennende, was er zeker van dat mijn ouders slecht waren voor mij. Waardoor zij steeds de schuld kregen van mijn problemen.

 

Nu weet ik dat het komt doordat ik mij op emotioneel en sociaal niveau trager ontwikkel dan leeftijdsgenoten. In die tijd wist ik dit niet, want niemand dacht dat ik autisme zou kunnen hebben. Ik was namelijk verstandig genoeg, kon redelijk goed volgen op school (mits voldoende ondersteuning tijdens mijn humaniora van mijn ouders).

 

In feite is die vertraagde ontwikkeling op sociaal vlak steeds aanwezig geweest. Ik wist niet wat te doen om contact te maken met leeftijdsgenoten en zo vrienden maken. Ik had niet dezelfde interesses, zoals jongens, make-up, kledij, roddels over celebrity’s. Ik had geen enkele interesse, in niets. Ik wilde alleen goed presteren op school, en vriendelijk gevonden worden. En door zo goed te zijn met iedereen, werd er enorm van mij geprofiteerd, wat ik natuurlijk niet doorhad.

 

Zijn er nog mensen die gelijkaardige vertragingen ondervonden hebben, waardoor ze in de problemen gekomen zijn?

Laatst zijn er 2 situaties voorgevallen waarin ik mij de vraag stel of ik mijn gezichtsuitdrukking niet zou moeten veranderen. Ik heb altijd een brede glimlach, hoe ik mij ook voel, met wie ik mij ook bevind. Waardoor sommigen mij niet au sérieux nemen, denken dat ik overdrijf met mijn klachten. Het zijn voorvallen waardoor ik me slecht ga voelen, alles terug in vraag ga stellen. Ik weet nochtans dat ik me hierdoor niet moet laten beïnvloeden, dat ik mij erover moet zetten. Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Het kwetst me, doet me pijn, ik heb moeite om die persoon nog te zien, te vertrouwen.

 

Situatie 1 :

Een tweetal weken terug ben ik naar een acupuncturist gegaan. Voor mijn fybromyalgie, migraine en gebrek aan energie wil ik proberen of het iets van soelaas kan brengen. Ik heb gelezen op Internet dat het kan helpen. Het is iemand die dokter is, en nog les geeft. Dus ik denk wel dat het een bekwaam iemand moet zijn.

Ik vertel hem waarom ik bij hem kom. Ik vertel in het kort dat ik jarenlange opnames achter de rug heb gehad, tot uiteindelijk de diagnose autisme. Onmiddellijk zei hij dat hij nooit gedacht had dat ik autisme kon hebben, omdat ik niet in een hoekje zit te wiebelen. Als een dokter of hulpverlener mij zo iets zegt, dan is dit voor mij een afknapper. Ik heb dan moeite om terug te gaan. Binnen een 2-tal weken moet ik terug. Ik weet nog niet of ik zal gaan of niet. Ik wil het wel een kans geven voor mijn fysieke klachten, maar voel me angstig en totaal niet op mijn gemak bij die Professor, zelfs met mijn moeder erbij.

 

Situatie 2:

Op het einde van een wandeling, kom ik iemand tegen die ik ken. Die persoon vraagt mij of ik nog werk. Ik zeg neen, omdat ik nu te moe ben. Erna zei zij/hij dat ik een mooi kleurtje had, of ik van wintersport kwam. Ik zei neen, dat het de zeelucht is. (had nog kunnen zeggen dat het door de wind kwam, en als ik een inspanning doe zoals bewegen dan zweet ik heel erg). Hij/zij zei ook nog: luister je naar muziek door je oortjes. Ik zei nee een audioboek (het helpt mij om mij hierop te focussen en zo minder last te hebben van de andere prikkels) Zij/hij zei dat ik moest opletten, dat het gevaarlijk is. Ik antwoordde dat ik een heel goed gehoor heb, dat ik de wagens hoor. Die persoon zei dat het niet mogelijk is, dat niemand zo goed kan horen.

Enfin, gelukkig moest die persoon weg omdat die een afspraak had met iemand. Maar erna stond het huilen me erg nader. Ik was kwaad, droevig. Waarom begrijpt die persoon mijn problemen niet, terwijl mijn ouders het al eens vaag uitgelegd hebben?

 

Deze 2 voorvallen doen mij de vraag stellen of het niet beter is dat ik het afleer om steeds een glimlach te hebben op mijn gezicht, en dat ik leer om met een bedrukt gezicht rond te lopen, een droevig gezicht. Zodat de mensen mijn problemen au sérieux nemen, en niet steeds zeggen dat ik er goed uitzie. En mij misschien meer autistisch gedraag?

Ofwel moet ik mij opsluiten thuis, zodat ik niet meer gekwetst wordt? Maar zal het iets veranderen?

Het feit dat ik steeds een brede glimlach heb als ik iemand zie, is juist mijn charme naar het schijnt. Alleen de mensen die me écht goed kennen, kunnen door de glimlach heen kijken en weten hoe ik me écht voel.

In elk geval is het keer op keer pijnlijk om zulke commentaar te horen. Ik kan het die personen niks kwalijks nemen omdat ze niet weten wat autisme is, ze kennen alleen het autisme uit de film Rain Man.

Maar je kunt toch open staan, en bijleren. Of ten minste geen zulke domme commentaar geven als je er niks van afweet. Ik heb altijd geleerd dat het beter is om te zwijgen als je het niet weet.

 

Ik heb getwijfeld om deze blog te schrijven, want wil geen kwaad schrijven over anderen. Daarom ook dat ik het over een persoon heb die ik tegenkwam, en ook in het gewisse laat of het een man of vrouw is. Waarom ik het dan toch post? Omdat er misschien sommigen zijn die het herkennen, en hetzelfde meemaken. Of tips hebben hoe zij ermee omgaan?