Feeds:
Berichten
Reacties

Nadelen medicatie

Ik heb al een blog geschreven over de gevolgen van medicatie https://autimonde.wordpress.com/2017/04/11/psychiatrie-medicatie-en-de-gevolgen-ervan/ maar wil er nu even dieper op ingaan.

Voordat ik opgenomen werd en al die medicatie kreeg, was ik fysisch goed. Ik had af en toe een beetje hoofdpijn, werd ziek zoals iedereen (griep, verkoudheid,…) en werd misselijk en moest overgeven van zodra ik in de auto was (vooral als kind, niet meer sinds ik zelf kan rijden). Ik kon sporten en bewegen zonder uitgeput te zijn erna. Na een goede nachtrust was ik min of meer uitgerust, en kon ik de dag aan. Wat is vandaag de dag het verschil met vroeger? Ik heb een hele resem fysische klachten, zoals : – dagelijkse hoofdpijn – migraine – last van de maag – spierpijnen – opgeblazen gevoel, en buik (s’avonds heb ik soms de indruk dat ik 4 maanden zwanger ben) – nooit meer uitgerust zijn – voortdurend uitgeput

Naast de fysische kwalen, ben ik psychisch ook minder goed dan voor de tijd van mijn opnames. Ja, ik was voor mijn opnames al depressief, en had angsten. Maar de opnames en de medicatie hebben het verergerd.

– continu angstig – minder dingen durven doen, mezelf moeten pushen en mijn angst proberen te overwinnen – veel meer twijfelen aan mezelf – altijd down, ook al heb ik wel leuke momenten – mij voortdurend zorgen maken om mijn naasten, vrienden – geen rust meer hebben in mijn geest – moeite om mezelf te aanvaarden zoals ik ben (voorheen had ik een maatje 36, kon eten wat ik wilde zonder bij te komen, nu is dit niet meer het geval, en ik baal hiervan. En nee, dit is geen anorexia!!! Gewoon frustratie dat omwille van gegeven medicatie ik bijgekomen ben, en nadien nooit mijn gewicht van ervoor teruggevonden heb. Ik eet voldoende en snack ook heel vaak) – sneller overprikkeld raken

Ik probeer nu om stilletjes aan mijn medicatie af te bouwen. Ik neem niet veel meer, maar wil er graag vanaf. Ik ben nu al 1 maand mijn antireflux pil maar één dag op twee meer in te nemen. Volgende stap zal zijn om dit volledig te stoppen (zal het terug nemen als ik meer klachten heb of als ik antibiotica moet nemen) en erna ga ik mijn anti depressiva afbouwen. Ik vraag mij af of ik dan binnen een paar jaren, als alles uit mijn lichaam weg is, ik dan minder klachten zal hebben. Of heb ik zolang en zoveel verschillende medicatie moeten nemen dat de klachten blijven zijn? Ik wil alles proberen om minder pijnen te hebben. Want die pijnen zijn zo uitputtend en belemmeren me in heel wat dagelijkse activiteiten. Ik ben er dus bijna 100% van overtuigd dat al die klachten komen door de anxiolitica, antidepressiva, slaapmedicatie,….

Ik wil ten slotte benadrukken dat dit mijn ervaring is. Iedereen reageert anders op medicatie. Voor sommigen kan het gunstig zijn, bij mij was dit niet het geval.

Advertenties

1. WIL JE DAT MENSEN JE AARDIG VINDEN?

Ja, wie niet?

2. WAT ZOU JE DOEN ALS JE NIET MEER HOEFDE TE WERKEN?

Ik werk al een tijdje niet meer. Ik zou graag willen werken, maar mijn fysieke en mentale gezondheid laten het niet toe.

Als ik niet meer hoefde te werken, zou ik hetzelfde doen zoals ik nu doen : op het Internet bezig zijn, series bekijken, gaan wandelen.

3. ZEG JE VAKER JA OF NEE?

Ik zeg heel vaak ja terwijl ik neen denk. Ik wil mensen altijd helpen, zelfs als het ten aanzien van mezelf gaat. Ik wil niemand teleurstellen, en aangezien ik niet werk denken velen dat ik toch tijd zat heb.

4. STAAN ER FOTO’S OP JE TELEFOON WAARMEE IEMAND JE KAN CHANTEREN?

Nee, op mijn telefoon staat er voor het merendeel foto’s van de natuur, en foto’s van familieleden. Ik heb amper foto’s van mezelf, en zeker geen naaktfoto’s.

5. HOE GEDULDIG BEN JE?

Al zeg ik het zelf, ik vind dat ik vrij geduldig kan zijn. Af en toe zijn mijn grenzen wel bereikt (als men te lang met mij solt) en dan is mijn geduld op voor een tijdje, tot ik mezelf toespreek en zeg dat er andere dingen zijn die erger zijn, dat het ooit wel zal komen.

6. GEEF JE MENSEN TWEEDE KANSEN?

Ja, ik vind dat iedereen een tweede kans verdient. Een derde kans, dit niet voor iedereen, zoals : kinderverkrachters, moordenaars die gun ik geen derde kans.

7. HEB JE VEEL VRIENDEN?

Nee, helaas niet, en dat is al mijn hele leven zo. Ik heb moeite om vriendschappen aan te gaan en te onderhouden. Ik heb gelukkig wel één à 2 personen die ik als goede vriendinnen beschouw. En online contacten daar heb ik ook heel veel aan.

8. OP WELK NUMMER KAN JE LEKKER DANSEN?

Op een lekkere rock nummer, muziek van de jaren 80 en 90.

9. HOE MILD BEN JIJ IN JE OORDEEL?

Naar anderen toe ben ik redelijk mild, maar voor mezelf ben ik enorm streng.

10. WAT IS JE LAATSTE ONTDEKKING?

Dat ik niet handig ben wist ik al, maar dat ik ook zo weinig kracht had werd laatst nog bevestigd. Mijn lavabo is al enkele weken verstopt. Ik wilde het langs onder open doen maar het lukte niet. Gelukkig had ik oplosmiddel zodat het nu ontstopt is, en het water niet meer blijft stagneren.

prestatie druk

Deze morgen schreef een vriendin op facebook een post over de druk die de maatschappij ons oplegt. Wat deze persoon neergetypt heeft, ik kan me daarin helemaal vinden. Daarover wilde ik dus graag een blog neerpennen, wat ik bij deze doe.

Mensen zijn zo veeleisend naar elkaar toe. Je moet werken, getrouwd zijn, kinderen hebben, tijd vrijmaken voor je vrienden,…. En als je dit niet hebt, dan hoor je er niet bij. Wie bepaalt in feite die norm vraag ik me dan af? Waarom word je afgescheept als je niet kunt werken? Waarom word je beoordeeld als je als volwassene nog bij je ouders woont?

In het onderwijs is de druk ook zo groot. Als ik zie wat mijn neven en nicht allemaal moeten kennen, al die taken die ze moeten doen, spreekbeurten die ze moeten geven,… (ik heb niet de indruk dat in de tijd dat ik studeerde het er zo hard aan toe moest gaan, maar kan me ook vergissen, het is al zo lang geleden). Ze hebben geen tijd meer over om te ontspannen. Want veel kinderen (wel of niet beïnvloed door ouders, vriendjes, school,…) willen daarnaast ook nog aan buitenschoolse activiteiten doen, zoals jeugdbeweging, sporten, muziekschool,…Het is niet te verwonderen dat deze kinderen dan zo moe zijn, uitgeblust zijn op het einde van het schooljaar. Ik snap wel dat we de kinderen willen klaarstomen voor later. Maar moet dit per sé op deze manier, met deze prestatie druk?
Kinderen aan de leeftijd van 10, 11 jaar vergelijken zich al met anderen, omdat hun vriendje beter gescoord heeft, ze voelen zich zo jong al minderwaardig, lopen soms al met donkere gedachten.
Wat ik van mijn studietijd wel herinner is dat er amper aandacht gegeven werd aan de leerlingen die minder goed presteerden. Ik vrees er een beetje voor dat het nog zo is in scholen. Waarom helpt men kinderen die goede punten halen en verwaarloost men de kinderen die juist wel extra hulp nodig hebben? Omdat men denkt dat zij later toch “sukkels” gaan zijn, dat zij toch geen werk gaan vinden en kunnen behouden? Is de mens zo alleen maar bezig met presteren?

Het verwondert mij niet dat met de hoge druk die de maatschappij vraagt, er zoveel mensen zijn die in burnout geraken, in een depressie vallen, of zelfmoord plegen. Want je moet dit, je mag niet dit, men verwacht van je dat, je bent verplicht om,…

En die veeleisendheid vindt men overal terug. Kijk maar naar de reclames: je moet de nieuwste, mooiste gadget hebben, of naar de modeblaadjes met superslanke modellen, magazines met de allerlaatste dieet die zeker en vast zal werken. En helaas trappen veel mensen erin, en geloven dit. Waarom zijn er anders zoveel mensen met eetstoornissen?

Ik voel die druk ook zo aan, ook soms van mensen die dicht bij me zijn (al weet ik dat dit niet hun bedoeling is). Ik geraak er door ontmoedigd, voel me verplicht om me steeds te moeten “verantwoorden” waarom ik dit of dat wel of niet doe. Terwijl ik niets fout doe. Ik ben gewoon anders dan de doorsnee mens, heb nu eenmaal lichamelijke en mentale problemen die mijn leven er niet makkelijker op maken.

Ik wil eindigen met wat die vriendin zo mooi geschreven heeft : “ Eigenlijk moeten we maar 1 eis hebben naar mekaar. We moeten onze kinderen 1 ding leren (zelfs onze dieren leren dat): respect voor mekaar! En laat dat nu iets zijn dat, in deze maatschappij, zéér zeldzaam geworden is.”

 

altijd down

Sinds mijn zware depressies in 1998 en de jaren erna, heb ik mij nooit meer écht voor een lange tijd totaal happy gevoeld (misschien was dit al zo heel mijn leven?). Er zijn wel momenten dat ik min of meer gelukkig ben, dat ik blij kan zijn. Maar langere momenten van tevredenheid ken ik niet.

Ik snap niet hoe het komt dat ik me niet gelukkig kan voelen. Ik ontbreek niets : ik heb een familie die van me houdt, die me begrijpt en die steeds klaar staat voor mij, heb een dak boven mijn hoofd, geen zorgen over wat ik de volgende dag zal eten, geen problemen met mijn ogen noch mijn gehoor, geen ongeneeslijke ziekte,…. Waarom voel ik me dan steeds zo down?

Het is niet meer die grote hevige depressie van jaren terug waarin ik elke dag dacht aan zelfmoord plegen. Ik denk nu niet meer om mezelf iets aan te doen, ik zou het vreselijk vinden voor mijn naasten mocht ik er niet meer zijn (hun leven zou verwoest zijn). Ik zou het minder erg vinden mocht ik morgen niet meer wakker worden. (nogmaals : ik ben totaal niet van plan om mezelf iets aan te doen, die gedachten zijn er ook niet).

Ik weet niet hoe ik me de volgende dag, het volgend uur zal voelen. Ik weet niet wanneer die gevoelens van somberheid weer zullen opkomen. Het is net alsof het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. Ik kan een paar goede dagen hebben, en dan boem dondert het opnieuw. Het is zo uitputtend. Ik slik elke dag braafjes mijn anti depressiva in. Helpt het wel écht? Denk van wel want er het is al eens gebeurd dat ik het vergeten ben gedurende enkele dagen, en voelde mij dan beroerder dan normaal.

Het is moeilijk uit te leggen aan anderen dat ik lijd aan chronische depressiviteit, maar niet in extreme vorm. Mensen snappen het niet. Opmerkingen zoals: “je moet maar meer sporten”, “gezonder eten”, “een vaste slaapritme hebben”, “meer onder de mensen komen” , “er zijn mensen die het veel erger hebben dan jou, wat heb jij te klagen?”,… heb ik al gehad. Dit helpt me niet. Was het maar zo makkelijk. Ik wil mij niet verbergen achter mijn diagnoses om dingen niet te doen, niet te proberen. Ik wil het proberen uit te leggen

– meer sporten: ik tracht dagelijks te bewegen, ik verbijt de pijnen en ik zet door want weet dat het belangrijk is.

– gezonder eten: ik eet dagelijks groenten en fruit, let erop dat ik niet te veel suiker inneem (af en toe heb je toch wel zin om eens te zondigen, als ik mezelf dit ook al niet meer mag gunnen, wat mag ik dan nog wel?)

– vaste slaapritme : ik heb moeite om in slaap te komen, gedachten malen door mijn hoofd (ik luister dan naar een audioboek om mijn gedachten te verzetten), ik word  kletsnat wakker door nachtmerries

– meer onder de mensen komen : ik doe mijn best, vind het erg moeilijk, want voel me erg onzeker, angstig, heb geen idee wat er van mij verwacht word

– wat heb jij te klagen? : ik besef heel goed dat er mensen zijn die het veel erger hebben dan ik. Dat is één van de ergste zaken die je kunt zeggen tegen een depressieve persoon. Ik ben me er zeer goed van bewust dat ik een goed leven heb, maar verander maar eens die gevoelens.

Die chronische depressieve gevoelens zorgen ervoor dat ik zo moe ben, het slorpt mijn energie op om ertegen te vechten en aan de dag te beginnen. Er zijn momenten dat ik er zo uitgeput van ben (samen met mijn autisme, fibromyalgie en misofonie) dat ik de hele dag zou kunnen slapen.

Nochtans wil ik verder blijven vechten. Ik wil er zijn voor mijn naasten, het is voor hen dat ik leef, want ik weet maar al te goed dat mocht ik er niet meer zijn hun leven kapot zou zijn, ze zouden chronische verdriet en spijt hebben. Het enige dat ik vraag is om te respecteren dat ik me somber kan voelen, dat ik dagen in bed blijf liggen. Ik vraag niet om het te begrijpen, want volledig begrijpen zal nooit lukken. Ik vraag om mij niet te (ver)oordelen. Ik doe mijn uiterste best, meer kan ik niet doen. Opgeven is geen optie!

Dank u Theo Peeters

In deze post wil ik graag dank u zeggen aan Meneer Theo Peeters. Het is namelijk dankzij hem dat ik uiteindelijk de diagnose autisme heb gekregen. Moge hij rusten in vrede!

Voordat er iemand bij mij tot de juiste diagnose is gekomen, ben ik gedurende jaren van de ene psychiatrische opname in de andere beland. De vele hulpverleners hebben nooit van autisme willen horen. De enige tot dan die gesproken had over autisme was een verre nicht die een opleiding volgde, mijn ouders hebben haar toevallig ontmoet toen ze mij een bezoek brachten in het ziekenhuis. Ze hebben lang gepraat, en die nicht heeft gezegd dat ze vermoedde dat ik het Asperger Syndroom zou kunnen hebben.

Een tijdje voordat ik opnieuw opgenomen werd (ik wilde terug opgenomen worden, er zeker van zijnde dat ik daar zou genezen), was mijn moeder ten einde raad, ze vroeg zich af of het ooit terug goed zou komen, ze zag hoe ik aftakelde zowel fysisch als psychisch. Ze zocht het Internet af naar autisme sites. Ze kwam terecht op die van OCAutisme. Mijn mama heeft een mail verstuurd naar Theo Peeters (in juli 2004), nadat ik mijn akkoord gegeven heb. In het kort schetste ze mijn situatie, en uitte ze haar vermoeden van PDD-NOS, en vroeg ze waar ik een diagnose kon laten stellen.

Tot haar grote verbazing, belde Theo Peeters haar 2 dagen later op. Nadat hij terug kwam van het buitenland, contacteerde Theo mijn ouders opnieuw.

Een paar weken later ontmoetten mijn ouders Meneer Peeters. Eindelijk iemand die écht luisterde naar wat ze te vertellen hadden, die de tijd nam. Theo heeft hen niet (ver)oordeeld, in tegenstelling tot alle psychiaters tot nu toe die alle schuld van mijn lijden op mijn ouders en familie brachten, die zelfs geen gesprek wilden omdat ik meerderjarig was. Psychiaters die hen de grond ingeduwd hebben, die hen kapot gemaakt hebben. Theo daarentegen heeft geluisterd, was begripvol. Hij zei dat hij ervan overtuigd was dat ik een stoornis had in het autisme spectrum. Meneer Peeters was de persoon die mijn mama altijd al gehoopt had te ontmoeten, vanaf dat ik in een depressie geraakt ben en dan in de psychiatrie. Hij was discreet, open, competent, aandachtig. Theo gaf verschillende boeken mee, waaronder “Van een andere planeet’ (Dominique Dumortier). Dit boek was een openbaring voor mijn moeder (ze herkende er mij in), en later ook voor mij toen ik het gelezen heb.

Theo Peeters raadde ons aan om Professor Steyaert in Leuven te contacteren. Hij zou een correcte diagnose kunnen stellen.

Ik zal niet verder uitwijden over hoe het dan gegaan is (dat ik kwaad was op mijn ouders, die Professor niet wilde ontmoeten, ik was opgenomen en geloofde alles wat de hulpverleners me zeiden, ook als ze vertelden dat het onmogelijk was dat ik autisme zou hebben), want dat is niet de bedoeling van deze post.

Uiteindelijk toch bij Professor Steyaert geweest, testen laten afnemen, en de juiste diagnose gekregen.

Een grote dank u aan Theo Peeters. Ik weet niet waar ik vandaag de dag zou zijn mocht hij mijn moeder niet gecontacteerd hebben na haar mail. Misschien nog in de psychiatrie? Misschien woog ik nu honderd kilo omwille van de vele medicatie? Misschien was ik helemaal niet toe in staat om dit te schrijven, omdat mijn hersenen “verlamd” waren door de medicatie? Tja, met misschiens kom je er niet.

Het enige waarvan ik zeker ben, is dat ik nooit zal vergeten wat Theo Peeters voor mij en mijn familie gedaan heeft. Hij is onze “redding” geweest. Ik ben hem zo dankbaar. Ik weet nu wat er met mij aan de hand is, en kan de juiste hulp krijgen.

Ten slotte wil ik zijn familie en vrienden heel veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijd!

Laatst zag ik een reportage op tv over dit onderwerp. Het was een korte item op een Franstalige post. Helaas kan ik het online niet terugzien. De last die ik heb van die geluiden heb ik altijd gelinkt aan mijn overgevoeligheid voor geluiden, bij mijn autisme. Misofonie heeft niets te maken met autisme. Ik heb dus autisme, en lijd daarnaast ook nog eens aan misofonie.

Het is al enige tijd dat ik enorme last heb van bepaalde geluiden, en heb de indruk dat het alleen maar erger word (met het ouder worden). Zoveel last dat ik er inwendig woest van word, dat ik tegen de persoon die dit geluid veroorzaakt wil roepen om ermee te stoppen. Natuurlijk doe ik dit niet, uit beleefdheid, en omdat ik die persoon niet wil kwetsen (het is niet zijn fout). Als ik het hoor, dan is het net alsof mijn aandacht alleen maar hierop kan blijven. Iets anders doen lukt nog met moeite. Het brand figuurlijk in mij van de woede.

Welke geluiden zijn dit dan?

  • niezen, hoesten, neus snuiten
  • Smakken, slurpen
  • Kuchen, keelschrapen, luid ademen, snurken
  • Klikken met een pen, typen op een toetsenbord
  • Het geluid van hakken
  • nagels op een krijtbord
  • Velletjes aftrekken van vinger, nagelbijten
  • het geluid dat iemand doet als hij/zij een krant of tijdschrift doorbladert

Naast een afkeer van sommige geluiden, heb ik ook een walging van het zien van dingen, zoals:

  • Iemand die velletjes aftrekt van zijn vinger
  • In zijn neus peuteren en de inhoud ervan opeten
  • Nagelbijten
  • Iemand die wiebelt met zijn voet of been
  • Iemand die met zijn haar friemelt
  • Iemand die zijn vinger in zijn mond stopt om iets weg te halen dat tussen zijn tanden is blijven steken

Dit zorgt ervoor dat ik in aanwezigheid van anderen continu gestresseerd ben. Zo ben ik al gestopt om samen met iemand anders TV te kijken. Al die irritante geluiden of zaken die ik zie ergeren mij, en doordat ik bang ben om het aan de andere te melden is het beter dat ik dan naar mijn kamer ga, en op mijn tablet Netflix bekijk.

Die misofonie is iets waar ik nog nooit over gesproken heb. Ik schaam me ervoor. Voel me schuldig dat geluiden van iemand die bv verkouden is me zo irriteren. Want die andere persoon kan er toch niets aan doen dat hij/zij ziek is? Het maakt me ongelukkig dat ik zo ben. Mensen zullen misschien zeggen dat ik moet proberen om geen aandacht te besteden aan die geluiden, maar dit is onmogelijk. Ik zou een koptelefoon kunnen opzetten om er minder hinder van te hebben. Maar zie je mij al zo zitten in een restaurant of op een familiediner? Welke commentaren zou ik niet krijgen?

Ik zou foert moeten zeggen, en gewoon die koptelefoon opzetten zodat ik minder geïrriteerd geraak, zodat ik er minder uitgeput van word. Ik ga het proberen, en al oefenen om het thuis te doen bij mijn ouders.

Ik kan jullie verzekeren dat het geen plezier is om te leven met misofonie. Ik ben bang om dingen te doen hierdoor, heb er schuldgevoelens door, voel mij er onzeker van. En het put me uit, want alles binnenhouden en niets durven zeggen is afmattend, zowel fysisch als psychisch. Niet te verwonderen dus dat ik de laatste tijd zo moe ben. Mijn ouders hebben beiden sinds 2 weken een verkoudheid.

Zijn er nog mensen die hier last van hebben? En hebben jullie tips om er minder hinder van te hebben?

tips tegen misselijkheid

Een tweetal weken geleden, had ik last van een migraine. En deze keer hoorde daarbij misselijkheid en ook braken. Mijn moeder had geprobeerd de huisarts te bellen, maar kon die niet bereiken (het is meestal zo dat eens ik begin te braken, ik er niet mee stop). Na wat opzoekingen op Internet, heeft ze voor mij het perfecte middel gevonden om het overgeven tegen te gaan: kauwen op een stukje gember. Ik heb erna paar uurtjes geslapen en erna was de misselijkheid over. Ik kon die avond normaal eten (ik let wel altijd op nadat ik ziek geweest ben om kleine porties te eten zodat ik mijn maag niet overbelast).

Even dag of 2 later, tijdens het boodschappen doen, voelde ik me wat misselijk. Bij thuiskomst heb ik onmiddellijk gekauwd op een blaadje munt. Dit heeft geholpen.

Jammer dat ik dit nu pas weet. Het had mij misschien gespaard van mij flink beroerd te voelen de dag dat we terug naar huis vertrokken van Bangkok. Tijdens de weg naar de luchthaven, op de luchthaven heb ik niet gestopt met overgeven. Ik kon niet op mijn benen staan, en we hebben een rolstoel gevraagd om mij naar het vliegtuig te brengen. Er werd mij bijna de vlucht geweigerd, maar na gerust gesteld te hebben dat ik dit af en toe heb, en weet dat ik eens wat kan neerliggen het beter gaat, mocht ik toch mee.

Ik wil jullie dus graag de volgende tips geven (weet niet of het voor iedereen werkt) mochten jullie zich misselijk voelen of moeten overgeven.

– kauwen op een stukje gember. Als de smaak te sterk is, doe er dan wat honing op

– kauwen op een muntblaadje

– drinken van munt thee met wat honing

– drinken van gember thee met wat honing

– of : munt thee met stukjes gember en honing

In elk geval, weet ik wat ik vanaf nu meeneem als ik ergens naartoe ga: wat gember, en munt blaadjes.

En tegen de reisziekte, neem ik nu altijd R-Calm. (vroeger nam ik Touristil maar dit bestaat nu niet meer).

Wat doen jullie tegen misselijkheid? Hebben jullie ook natuurlijke remedies?