Feeds:
Berichten
Reacties

Het is nu al een goede maand dat ik sukkel met hevige keelpijn. Al meerder malen de huisarts geraadpleegd. Ik heb 2 antibiotica kuren achter de rug, COVID testen gedaan (gelukkig negatief), en zelfs een uitstrijkje van de keel om op bacteriën te testen (ook niets uit gekomen). De keelpijn die ik nu nog heb zou komen door mijn reflux die toegenomen is omwille van de antibiotica kuren. Dus hiervoor medicatie nemen en opletten met wat ik eet.

Deze korte “introductie” om tot de kern van dit schrijven te komen: hoe voelt het “ziek zijn” als je lijd aan chronische pijnen. Ik ben nog uitgeputter dan normaal, heb nog meer last van spanningen in mijn spieren (vooral dat ik niet meer naar de kinesist gegaan ben, om anderen niet te besmetten),zou niets anders doen dan continu slapen, meer felle hoofdpijn, …

Op mentaal vlak is het lastiger: meer donkere gedachten, geen zin om deel te nemen aan gesprekken, wil alleen gelaten worden, meer last van mijn Misofonie , meer schuldgevoelens dat ik niet veel doe en niet voldoende help (men zegt mij nochtans dat ik veel help)(terwijl ik verstandelijk weet dat het niet mijn schuld is dat ik ziek ben) Toch laat ik niets merken aan de buitenwereld want de anderen hebben al genoeg zorgen, ik wil niet roepen tegen iemand (als een persoon bv luid ademt), ik wil geen boeman zijn!

Kortom: ziek zijn terwijl je al dagelijks strijdt tegen chronische spierpijnen, tegen chronische depressie is dubbel zo hard je best doen om toch op te staan, om je aan te kleden, om niet in bed te blijven liggen, om wat actief te bewegen, om iets nuttigs te doen overdag. En het is nu maar keelpijn, en oorpijn die ik heb. Wat moet het zijn moest ik COVID hebben?

Hoe gaan andere mensen met chronische aandoeningen om als ze ziek zijn?

Brievenbus

Vorige week moest ik in Brussel zijn. Ik ben dus even langs mijn appartement gegaan om te zien of alles in orde was, en om mijn brievenbus te ledigen. Sinds het covid gedoe ben ik terug bij mijn ouders gaan wonen. Zodat we elkaar kunnen helpen en ondersteunen.
Tot mijn grote spijt lag een tijdschrift waar ik elke 2 maanden naar uitkijk er niet bij. Nochtans wist ik dat die opgestuurd werd, omdat op sociale media er andere mensen over geschreven hebben. Ik heb net een mailtje verstuurd om hen te vragen het opnieuw op te sturen, maar ditmaal naar het adres van mijn ouders.

Ik vermoed dus dat het in de brievenbus van een andere persoon uit mijn flatgebouw gedeponeerd werd. En dat die persoon niet de moeite gedaan heeft om het in mijn brievenbus te leggen. Ik heb al vaak post van één bepaald andere persoon (waarvan de familienaam gelijkend is aan de mijne) ontvangen. De postbodes moeten waarschijnlijk snel zijn, en kunnen zich dus vergissen. Voordat ik mijn post open, kijk ik altijd of het wel aan mij geadresseerd is. Is dit niet het geval, dan leg ik het in de juiste brievenbus. Ik vind dit gewoon eerlijk, en een correcte manier van handelen. En als een ander familielid mijn brievenbus ledig, dan vraag ik hen steeds om te kijken of er toevallig geen post van iemand anders bijligt. Dit is toch zijn burgerzin gebruiken.
Het irriteert mij dat anderen dit niet doen.

Mijn vraag is dus waarom anderen dit niet doen? Hebben ze er hier geen tijd voor? Vinden ze het te lastig? En hoe vaak heb ik zo post gemist? Dit heeft me dagen bezig gehouden, en mijn gedachten blijven hierover af en toe zich nog mee bezighouden. Ik heb moeite om dit los te laten. Het is niet iets waar mijn leven van afhangt, toch vind ik het zo onjuist en niet eerlijk.

Wat doen jullie als jullie post ontvangen die niet voor jullie bedoeld is? Droppen jullie dit dan in de juiste brievenbus? Vinden jullie het normaal dat anderen post houden die niet voor hen bedoeld is?

Anticiperen

Hoe komt het dat ik kan autorijden? Dat is een vraag die ik me al vaak gesteld heb. Want het verkeer is chaotisch : veel auto’s, fietsers, voetgangers die niet kijken waar ze lopen omdat ze op hun telefoon bezig zijn, een omweg, chauffeurs die de regels niet respecteren,… Ik, die nood heb aan een zekere vorm van voorspelbaarheid, die zich strikt aan de verkeersregels houd, hoe kan het dus dat ik zonder problemen en te veel stress van plaats A naar plaats B kan rijden? En zelfs kan genieten van het autorijden!

Wel, ik anticipeer voortdurend. Ik houd rekening met een heleboel scenario’s, ik kijk mijn ogen uit langs alle kanten (bij wijze van spreken), ik wantrouw iedereen (je weet nooit wat iemand van plan is: voetganger die plots oversteekt, wagen die op het laatste nippertje van rijvak wisselt, dat er file kan zijn, een omweg,…).
Zelfs als ik voorrang heb, kijk ik toch om te zien of er geen chauffeur is die denkt dat hij/zij mag doorrijden.

In het gewone dagelijkse leven anticipeer ik ook heel vaak. Als ik weet dat er thuis bezoek zal zijn, dan denk ik aan wat er allemaal nodig is: frisdrank, koekjes, snoep voor mijn neven en nicht ; de kamers in orde maken mochten ze blijven slapen ; ik ga ook Netflix series downloaden om offline te bekijken want het Internet zal niet goed werken omdat we er met velen op zitten (ik weet dat de ouders het nodig hebben voor hun werk, en de kinderen om met hun vrienden te communiceren, spelletjes te spelen, op YouTube zitten,… dus zet ik de WiFi verbinding uit op mijn apparaten).

Ik probeer mijn rust/alleen tijd ook vooruit te plannen. Ik ben nu al meer dan een week in mijn eigen stekje, omdat ik erna thuis nodig zal zijn. (Het was al anderhalf jaar dat ik er niet meer geweest ben). En hier heb ik ondertussen bijna alles grondig gepoetst. Want wie weet wanneer ik de volgende keer terug zal komen?

Bij het boodschappen doen, denk ik ook na: als ik s’morgens naar de bakker ga voor pistolets, bedenk ik me of er brood nodig is voor de avondmaal. Want als ik in de namiddag terug ga, is er vaak geen brood meer.

Als ik zeer gestresseerd ben, weet ik dat het beter is dat ik de wagen niet neem. Want mijn gedachten zijn te veel met andere zaken bezig, en ik kan mij niet focussen op wat er rondom mij gebeurt. Ik heb dit jaren terug meegemaakt. Ik was redelijk overstuur (weet niet meer door wat). Ik heb toen tegen een tram gereden. Ik wilde hem voorbijsteken omdat er een wagen fout geparkeerd was, maar heb geen rekening gehouden met het feit dat de tram naar rechts ging.
Gelukkig waren er geen passagiers meer. Sindsdien let ik nog meer op trams en bussen.

Dus, ik zou kunnen zeggen dat anticiperen niet uit mijn leven te denken is. Volgens mij is het een manier om te overleven, om niet in paniek te raken, om ergens de controle te bewaren (ook al kan ik nooit over alles controle hebben).
Dit is dus ook een reden dat ik nooit uitgerust ben.

Is dit herkenbaar bij anderen? Anticiperen jullie ook continu? Is dit kenmerkend voor mensen met autisme, of doen neurotypische mensen dit ook?

Overlevings modus

Ik zit al maanden in standje “overleven”. Ik ben alles zo beu, ben zo uitgeput.
Het hele gedoe rond corona maakt me zo angstig en onzeker.

  • Ik vraag me af wanneer ik terug naar mijn eigen appartement terug zal mogen gaan. Tja, sommigen zullen zich misschien afvragen wat mij belet om er niet naartoe te gaan. Er zijn voor mij verschillende redenen: Brussel kaart momenteel donker rood wat betreft de besmettingen ; ik zal mij serieus ergeren aan het zien van de mensen die zich niet aan de regels houden, wat niet bevordelijk is voor mijn mentale toestand ; ik ga niet naar buiten durven gaan ; ik zal er alleen zijn want mag niet naar mijn zus gaan ;…
  • Het is al maanden dat ik niet meer naar de fysiotherapeut ga, uit schrik dat ik dan mijn ouders en broer besmet met het virus. Hierdoor is de pijn en spanning in mijn spieren nog erger dan gewoonlijk.
  • Ik ben kwaad als ik op het nieuws hoor dat er weer ergens een feestje aan de gang is, zonder dat de mensen de regels naleven.
  • Ik erger me blauw aan de mensen die hun mondkapjes verkeerd aandoen, zoals alleen op hun mond en niet hun neus. Hoe vaak heb ik zulke personen niet gezien in de supermarkt.
  • Ik vraag mij af wanneer ik gevaccineerd zal worden. Volgens mijn huisarts zit ik niet in de risico groep. Fybromyalgie, autisme en een depressie zijn blijkbaar niet voldoende om eerder een vaccin te krijgen. Ik begrijp heel goed dat er anderen zijn met zwaardere aandoeningen, maar ik ga nog amper ergens naartoe. Het enige dat ik nog doe is de boodschappen, en naar de huisarts als het moet.

Naast het corona gedoe, voel ik mij ook diep ongelukkig :

  • Een dubbele onzichtbare beperking hebben, en mij zo vaak niet begrepen gevoeld worden, doet me pijn.
  • Ik ben kwaad op mezelf als ik een dag geen beweging heb gehad
  • Ik verwijt mezelf als ik snack, als ik snoep
  • Nadat ik opgestaan ben, ben ik na een uur al terug doodop
  • Ik heb geen passies waar ik mij aan kan optrekken
  • De weinige energie die ik heb raakt zo snel op

Nu zijn er misschien mensen die zich afvragen waarom ik zo klaag, dat ik geen reden heb om mij down te voelen. Want ik heb een liefdevolle familie, een dak boven mijn hoofd, elke dag voldoende eten, geen grote zorgen, dat er mensen zijn die het veel erger hebben dan ik, en ik dus blij mag zijn met wat ik heb. Dat weet en besef ik zelf ook wel. Een depressie hebben, daar kies je niet voor. Het is een ziekte! Mijn grootste probleem is dat ik niet van mezelf houd, ik heb een hekel aan mezelf. Voor anderen kan ik lief en behulpzaam zijn, maar niet voor mezelf.

Het is ook zo dat ik niets laat merken. Ik ben het gewoon geworden om alles op te kroppen, want wil de anderen niet lastig vallen met mijn problemen. Ze hebben hun eigen leven en struggles. Ik heb ook moeite om mijn emoties te tonen, en ze soms te begrijpen. Ik ga door het leven met altijd een glimlach op mijn gezicht, hoe ik me ook voel, hoeveel pijn ik ook heb, hoe uitgeput ik ben, hoe droevig ik ben.

Mijn excuses als ik sommigen hiermee doe schrikken, maar als ik mijn familie niet had, dan was ik er lang niet meer. Het is voor hen dat ik blijf (over)leven. Ik wil hen niet achterlaten met zoveel pijn en verdriet.

Soms zeggen plaatjes meer dan woorden… Daarom hieronder een aantal afbeeldingen die mijn extreme vermoeidheid verklaren.

Autism masking

Anxiety
Sensory overload
Onzichtbare fysieke pijnen
Mentaal

Social hangover

Mijn inspiratie voor dit schrijven komt na het bekijken van deze video van Neurodivergent Rebel.

Ik denk dat de meesten wel eens te veel alcohol gedronken hebben. De volgende dag voel je je beroerd, heb je hoofdpijn, ben je misselijk, misschien wat humeurig,… Ja, je hebt te kampen met een kater.En wat doe je er dan aan? Sommigen nemen een pilletje tegen de hoofdpijn, anderen slapen hun roes uit, nog anderen hebben geen keuze en moeten gewoon aan het werk gaan.

Als ik sociale contacten heb gehad, dan voel ik mij de volgende dag net alsof ik een hangover heb, maar zonder alcohol benut te hebben. Weinigen beseffen hoeveel sociaal zijn van mij vraagt. In mijn hoofd gaat het voortdurend van : « nee, niet heen en weer wiebelen«, « daarover is het beter dat je niet praat want het zou tot een discussie kunnen komen of onbegrip », « niet op je telefoon kijken want dan zeggen de mensen dat je asociaal bent », « ik moet de mensen de indruk geven dat ik in hun ogen kijk », « ik moet ervoor zorgen dat ik mijn aandacht verdeel tussen allen die aanwezig zijn », « als ze vragen hoe het met mij gaat, zeg dan gewoon goed want dat is een beleefdheidsvraag en ze zijn niet altijd geïnteresseerd in de antwoord die je geeft », «oh verdorie, dit zijn zoveel geluiden, kan de muziek niet uit, maar dat mag ik niet vragen want die persoon luistert graag naar muziek en het helpt hem met zijn tinitus , en ik moet mij aanpassen aan wat zij willen », « ik moet er ook voor zorgen dat ik mijn moeder help in de keuken », … Naast die enge gedachten in mijn hoofd, kamp ik ook met een boel emoties. Ik ben blij om hen te zien, maar ook bang van mogelijke opmerkingen. Ik voel soms ook de spanning en de stress van anderen.

Ik heb dus moeite met mijn gedachten en emoties (wat ik in feite dagelijks heb). Tijdens het samenzijn met anderen komt erbij : verschillende conversaties door elkaar, sommigen die luid praten, visuele prikkels die mij irriteren, alsook auditieve (misofonie), bij het uiteten : een nieuwe plek, moeite om een keuze te maken in de menukaart, met daarbij geuren die mij soms storen. Kortom een overvloed aan prikkels die ervoor zorgen dat mijn brein en lichaam snel hun grenzen bereiken.

Ik wil toch even verduidelijken dat ik enorm veel van mijn familie hou, en zou alles voor ze doen. Het is niet hun schuld dat ik niet fan ben van sociale onderonsjes. Een beetje kan ik verdragen, samen op vakantie gaan is te veel van het goede (al ga ik vaak toch mee omdat ik weet dat ze het fijn vinden dat ik erbij ben, en dan denk ik ook dat het andere lucht me goed zal doen), ook al is het alleen de maaltijden dat we samen zijn. Ik heb niet genoeg tijd tussendoor om te ontprikkelen en tot rust te komen. Het is ook de voortdurende stress van iets verkeerds te doen of te zeggen die mij kapot maakt, de vermoeidheid van constant op mijn hoede te zijn, niet mezelf durven/kunnen zijn, en stimmen als ik er nood aan heb. Nochtans weet ik dat ze mij aanvaarden zoals ik ben, maar het is ik die een probleem heb en mij het vreemde eendje voel.

Om terug te keren naar de titel van deze blog. Na sociale contacten (dat dit nu een etentje met familie is, een namiddag shoppen, soms ook na een bezoek aan een arts, of gewoon als het erg druk is geweest tijdens het boodschappen doen)heb ik een hangover. Ik ben erg uitgeput, heb hevige hoofdpijn/migraine, meer spierpijnen, ben prikkelbaarder (ook al toon ik het niet), geen zin dat men tegen mij praat,… Het is dus zowel fysisch als psychisch. Gun mij dus de tijd om hiervan uit te rusten, alles op een plaatsje te kunnen zetten, mezelf wat terug te vinden.

Heeft er iemand al gehoord van de term « social hangover »? En ervaren sommigen dit ook? Hoe gaan jullie hiermee om?

van oud naar nieuw (2021)

Ik kan er helaas niet voor zorgen dat 2021 een beter jaar zal worden

het corona virus zal ons nog steeds parten blijven spelen,

velen zullen zich nog steeds eenzaam voelen,

sommigen zullen het financieel niet breed blijven hebben,

de mensen die al sinds lang psychisch of fysisch lijden, hoe zeer ik hun pijn zou willen wegtoveren, zullen die vreselijke pijnen blijven voelen,

de oorlogen, de ellende in de wereld, de armoede, het gemis, de natuur rampen,… zullen tot mijn grote spijt blijven bestaan.

Ik kan je wel beloven dat ik door vuur en vlam zal gaan voor mijn familieleden,

ik kan je wel beloven om een luisterend oor/ een meelezend oog aan te bieden,

ik kan je wel beloven dat ik mijn online contacten met steun en raad zal bijstaan,

ik kan je wel beloven dat ik ook dit jaar verder zal bloggen,

ik kan je wel beloven dat ik dit jaar opnieuw mijn uiterste best zal doen om verder te blijven vechten.

Ik hoop dat ieder van jullie een zo fijn mogelijke, rustige jaarwisseling mag hebben.

Tot volgend jaar!

Chronisch zieke mensen (mentaal en/of fysiek) zullen het misschien herkennen. Voor anderen kan het als “vakantie” klinken. Ik heb geaarzeld of ik hieraan een blog zou wijden, uiteindelijk toch beslist om ervoor te gaan. Zodat er hopelijk meer begrip en tolerantie zou komen.

Op het einde van de dag kan ik het als “actief” afvinken als ik :

  • niet terug in bed ga liggen na het opstaan
  • een beetje gepoetst heb in huis, of wat in de tuin gewerkt, of boodschappen gedaan heb, of ergens opgeruimd heb
  • gewandeld heb, of gestept heb, of wat lichte stretch oefeningen
  • gelezen heb

Voor velen zal dit erg weinig lijken, en de meesten zullen mij als lui, een nietsnut aanzien. Ik wou dat ik meer kon doen, en soms gebeurt dit ook (zoals bv een sociale gelegenheid die ik niet kan/wil weigeren). Gegarandeerd dat ik de dagen erna de prijs ervan mag betalen, en te moe ben, of te veel pijnen heb om ook maar wat te doen.

De stress en de angst van de corona crisis hakken er bij mij mentaal heel wat in. Ik ben voortdurend ongerust dat één van mijn familieleden ziek wordt, ook al weet ik dat ze voorzichtig zijn. S’avonds in mijn bed of s’nachts denk ik vaak dat als er iemand van de familie getroffen moet worden, dat het beter is dat ik het ben. Aangezien ik geen partner heb noch kinderen, ik niet werk, ik het toch al gewoon ben om met met vermoeidheid en pijnen te leven. Begrijp mij niet verkeerd ik wil zeker geen covid19 hebben, maar als er bv statistisch gezien 1 iemand per familie er ziek van word, dan heb ik liever dat ik het ben dan mijn naaste te zien lijden.

Die stress zorgt er soms voor dat ik erdoor verlamd wordt, met als gevolg dat ik geen actieve dag kan hebben. Ook al doe ik er alles voor om er niet aan te denken. Maar bijna altijd als ik niet actief kan zijn komt het omdat ik te veel pijnen heb, en er zo uitgeput van ben. Vaak ook doordat ik s’nachts de slaap niet kan vatten of pas na uren omdat ik geen houding kan vinden die niet pijnlijk is.

Ikzelf voel me al schuldig genoeg dat ik zo weinig kan doen, dus (be)oordeel mij aub niet. Het is geen kwestie van niet willen, maar van niet kunnen.

Is dit herkenbaar voor andere mensen? Hoe gaan jullie hiermee om?

Wat zou ik zijn zonder deze speeltjes? Ze helpen mij vooral om om te gaan met stress en angsten. Ik heb er altijd ééntje bij mij. Als het aan mij lag, dan zou ik mij er veel meer aanschaffen. Helaas heb ik die tot nu toe alleen online gevonden, en het is niet ook écht goedkoop.

Ik heb heel lang geleden eens een fidget toy set gekocht via Amazon. Dit is wat erin zit

1. Stretchy strings

Ik hou ervan om dit zo ver en zo lang mogelijk uit te rekken. Als ik tv kijk of een boek lees, speel ik er vaak mee. Met mijn armen omhoog vind ik deze ook nuttig om mijn armen en handen te stretchen.

2. Slimme stress ball

Die gebruik ik niet zo heel veel, omdat ik vind dat mijn vingers en handen na een tijdje plakkerig zijn.

3. Marble in mesh

Er zit hier een soort knikker in die je heen en weer kan bewegen. Vind deze prettig, en kan die makkelijk meenemen.

4. Liquid motion bubbler

Rustgevend om naar te kijken.

5. Bike chain

één van mijn favorieten. Erg discreet, kan die overal makkelijk meenemen. Ook goed om ermee te friemelen in de zak van je vest.

6. Soort van slang

Nog niet gevonden wat ik hier écht mee kan doen.

7. Rubiks cube

Ik denk dat dit geen uitleg nodig heeft. Wie van ons heeft hier niet uren op zitten nadenken en vloeken?

8. Pea pods

3 erwtjes kun je eruit duwen. Is al goed versleten.

Mijn andere fidget speeltjes

9. Tangles

De middelste is de eerste fidget toy die ik gekregen heb. Ik wist toen nog niet dat dit een tangle genaamd was, en hoeveel het me zou helpen.

10. Twiddle

Ik vind deze ook zeer prettig om mee te friemelen.

11. Stim toy saturne

Oh, wat hou ik van deze! Mijn moeder heeft die onlangs hersteld omdat het koordje kapot was. Ja, ik gebruik die intensief. Ik heb die gekocht van een persoon met autisme die zulke speeltjes maakt. Haar website

12. Chewigem

Dit is om op te bijten. Ik heb die al lange tijd niet meer gebruikt. Ik voel wel dat ik er af en toe behoefte aan heb. Ik ga anders snoepen, niet omdat ik honger heb of er zin in heb, maar omdat ik de drang heb om op iets te bijten. Ik ga wel op zoek naar een andere, want vind deze niet echt comfortabel, en is te lang.

13. Fidget spinner

Wie heeft die rage van een paar jaar terug niet gevolgd? Ik vind de draai beweging fijn.

Pijn specialist

Al jaren heb ik last van felle spierpijnen. Uiteindelijk is de diagnose Fybromyalgie vastgesteld. Ik heb heel wat geprobeerd om minder pijn te hebben. Met weinig tot geen resultaat.

Een 4-tal maanden terug heb ik voor de eerste keer een pijn specialist geraadpleegd. Een vriendin van mijn mama heeft die aangeraden. Tijdens de eerste afspraak heb ik vermeld dat ik naast fybromyalgie ook autisme heb. Dat nam ze niet serieus. Ze zei dat ik geen problemen heb om te communiceren, dat je niets ziet. Ik heb mij enorm gekwetst gevoeld erna. Bij de volgende afspraak heb ik gezegd dat ze mij gekwetst had met haar opmerkingen over autisme. Ze zei dat ze er rekening mee zou nemen.

Vorige week was mijn 4de afspraak bij deze dokter. Ze was verbaasd dat er nog zo weinig verandering was, dat ik nog zoveel pijnen had, mijn slaap niet verbeterde. Tja, ik niet. Ik verwacht geen wondermiddel. Ik zou al blij zijn als de pijn ietsje minder is, en dan vooral de hoofdpijn. Ze vroeg of ik al aan hypnose gedacht had voor mijn slaap bv. Heb in het verleden al gedaan, zonder resultaat.

Wat mij het meest stoort bij die specialist is dat ze elke keer zegt dat het goed is dat ik een psychiater zou raadplegen. Omdat volgens wat ik begrepen heb ze vermoed dat veel van de pijnen ook een psychische oorzaak hebben. De laatste keer heb ik gezegd dat mijn moeder mijn coach is. De specialist antwoordde dat dit niet kan werken. Sorry maar ze kent mijn hele verhaal niet. Ik heb een uitstekende band met mijn moeder, ze begrijpt mij het best, en ik vertrouw haar. Net als ik ook een zeer sterke band en vertrouwen heb in mijn andere familieleden. Ik heb te veel slechte ervaringen gehad met psychiaters, elke keer hebben ze mijn familie zwart gemaakt, gezegd dat ik het contact met hen moest verbreken omdat ze een slechte invloed op mij hebben.

Als je autisme niet goed kent, of als je ontkent dat ik autisme heb, dan kan je mij niet goed helpen. Autisme vormt deel uit van wie ik ben. Je kunt het niet negeren. Je moet er rekening mee houden in de behandeling die je voorstelt. Anders kan het niet werken. Ik ben 47 jaar oud, maar heb de steun van mijn familie nog nodig. Want wie autisme goed kent, weet dat je ontwikkeling zich anders voordoet dan bij « normale » mensen. Men spreekt over een regenboog aan mentale leeftijden bij dezelfde persoon. De vele hulpverleners die ik gezien heb, snapten niet dat ik mijn ouders nodig had. Ze zagen alleen dat ik volwassen was, en dus mochten mijn ouders zich er niet meer mee moeien. En dat heeft enorm veel schade aangericht. Die we in de loop der jaren beetje bij beetje hersteld hebben. En dat wil ik zo houden. Ik wil niet meer dat men kwaad spreekt over mijn liefdevolle, steunende familie.

Ik twijfel dus nu of ik verder zal gaan bij de pijn specialist. Want merk geen verbetering, zelfs niet met de acupunctuur naalden in mijn oren (die vanzelf eruit moeten vallen, maar na 1 week haal ik ze er zelf uit). Ik weet niet of de voedingssupplementen effect hebben, maar ik neem ze verder in. Het is goed dat ze een uitgebreide bloed- en urine analyse heeft gedaan. Waaruit is gekomen dat ik eenDarmdysbiose heb.

De fysiotherapeut bij wie ik ga, heeft een specialisatie acupunctuur gedaan. Hij heeft al gevraagd of ik ervoor opensta. Dus ik zou bij hem naast de massages ook acupunctuur kunnen doen. Ik denk dat ik dit zal doen. Het is wel in de streek van waar mijn ouders wonen. Maar zolang de corona crisis nog bezig is, ga ik nog niet onmiddellijk terug voor een lange tijd naar mijn eigen stekje.

Ik hoop dat ik niet te verward overkom in mijn schrijven. Ik wilde het graag delen omdat ik vermoed dat er andere mensen met autisme zijn die zich niet begrepen voelen bij een dokter, die moeite hebben om hen te verstaan of zich zelf verstaanbaar te maken. Het is niet mijn schuld, denk ik. Ik heb mijn best gedaan, maar het wilt niet lukken. Het is misschien beter zo, want het is een stress minder, voor toch te weinig resultaat.