Feeds:
Berichten
Reacties

Vandaag, 22 maart 2017, staan we stil op de gruwelijkheden die België exact één jaar geleden getroffen hebben.

Ik wil 22 maart graag uitroepen tot internationale dag van stilstaan voor alle slachtoffers van geweld, terreur, oorlogen!

Want wat er gebeurd is in België, gebeurt helaas overal ter wereld. Geen enkele land, geen enkele burger is veilig. Het kan ons allemaal overkomen.

 

De enige vraag die, denk ik iedereen heeft, is : waarom? Waarom overal zoveel geweld?

Helaas kan ik hier geen antwoord op geven, en volgens mij kan niemand dit.

Is het de schuld van de maatschappij die zo veeleisend is, die de druk oplegt, die zo snel gaat? De schuld van de opvoeding van de ouders? De schuld van de jongere die niet sterk genoeg is en zich laat inpraten door “mooie” woorden? De schuld van de religie? Van de beïnvloeidng door anderen? De schuld van de geestestoestand van degene die zoiets doet? Niemand kan het zeggen, en ik wil zeker geen enkele als “schuldige” aanwijzen.

 

Ik droom van een wereld waar mensen toleranter zijn tegenover elkaar, waar mensen niet zo voor het minste jaloers zijn, waar mensen elkaar respecteren in hun verschillen en gelijkenissen. Een wereld waar de wapens zwijgen, waar er geen wapens meer zijn. Een wereld waar de liefde het overwint van haat. Is dit te veel gevraagd?

 

Ik vind dat iedereen het recht heeft om te zijn wie hij/zij is, zoland hij/zij de andere geen kwaad aandoet. Een turk, marokaan, een zwarte, een blanke, een moslim, jood, katholiek zouden toch samen moeten kunnen leven? Het is niet omdat je een verschillende afkomst hebt, een andere religie hebt, dat je geen respect kunt hebben voor je medemens. Keur aub de andere niet af, heb niet te snel je oordeel klaar, zolang de andere persoon niets verkeerd doet. Rotte appels zitten er overal, in elk religie, in elke afkomst, in elke sociale status. En die rotte appels moeten bestraft worden. Wat ze doen, daar kan ik geen begrip voor hebben, dat kan ik niet respecteren, dat zal ik nooit kunnen vergeten noch vergeven. (misschien vinden sommigen nu dat ik ook te snel oordeel, dat ik cru ben, maar een medemens doden omdat bv je religie het je zegt, daar kan ik écht niet inkomen!)

 

Tot slot, wil ik graag iedere mens een hart onder de riem steken. Alle slachtoffers van geweld, hun familie en vrienden, wil ik graag zeggen : “Het spijt me zeer erg wat jullie overkomen is! Ik weet dat jullie het moeilijk zullen blijven hebben, en een herdenking brengt jullie geliefde niet terug. De personen die de aanslag overleefd hebben, ik kan erin komen dat het moeilijk blijft, mensen zeggen jullie dat jullie geluk hebben om het overleefd te hebben, maar weten niet wat er in jullie hoofd omgaat, weten niet welk gevecht jullie dagelijks moeten doorstaan. Ik wens jullie allen veel sterkte toe!”

 

Laten we proberen met zijn allen nooit de slachtoffers van elke oorlog, geweld, terreuraanslag te vergeten. Denk niet alleen aan Londen vandaag, maar aan alle landen waar oorlog er terreur woedt.

 

Please make love, not war!!!!

zintuiglijke overprikkeling

Ik word overspoeld door allerlei indrukken. Alles doet pijn, ik wil het uitroepen, ik heb een gevoel van verstikking.

Bij mij komt alles op hetzelfde niveau ongefilterd binnen. Een volwassen man met autisme vergelijkt dit met een mailbox waarin zowel de gewone mails als de spams op hetzelfde niveau binnen komen. U moet dan handmatig alles gaan filteren, alles wat belangrijk is en wat niet. Ik zie, hoor, voel, ruik alles op hetzelfde moment. Dit is heel vermoeiend. Ik heb mijn volledige concentratie nodig om al die stimuli te verwerken. Zolang ik dit niet alles een plaats kan geven, word ik niet rustig.

 

A. Ik ben overgevoelig voor geluiden.

Geluiden komen dikwijls onverwacht.

Gedempte geluiden of achtergrond geluiden komen op hetzelfde niveau van decibels als geluiden naast mij binnen.

Geluiden zijn pijnlijk, het is alsof er 1000 naalden in mijn oren prikken.

 

** Een vliegtuig in de verte, het geluid van de wind, de vogels s’ochtends, de stofzuiger.

** Als ik een vliegtuig hoor, dan zal ik mijn handen op mijn oren plaatsen, om zo het geluid wat proberen te dempen. Zelfs al is het geluid ver, het is oorverdovend

** Ik heb een hekel aan achtergrondmuziek.

** Om lawaai van buiten minder te horen, zal ik mijn MP3 speler opzetten, of thuis zal ik muziek beluisteren met koptelefoon. De mensen begrijpen het soms niet. Zelfs al ben ik super gevoelig voor geluiden, toch zal ik muziek heel luid opzetten. Het is dan mijn keuze. Op dat moment kan ik het wel verdragen want het is iets dat ik gepland heb.

** Ik kan er ook niet tegen als mensen door elkaar praten. Het is één van de redenen dat ik sociale activiteiten vermijd.

** Ik hou niet van de geluiden in de wachtkamer van een dokter. Ik probeer dan een boek, of een tijdschrift, te lezen. Het wachten kan lang duren, het is moeilijk: sommigen praten onder elkaar, de radio staat aan, sommigen lezen een boek of een krant, anderen schrijven in hun agenda, nog anderen versturen een sms,… Al die kleine geluiden irriteren mij. Naast al die geluiden, moet ik ook nog omgaan met de mogelijke vertraging in afspraken. Maar dat is een ander probleem dat ook irriterend is. Ik ben altijd op tijd.

 

B. Het zien is een zintuig dat zeer actief is. U moet alles zien.

Maar voor mij is alles gefragmenteerd. Ik heb dus moeite om een overzicht te hebben.

Vaak vraagt men mij hoe een persoon, een huis, een winkel eruitziet, of waar het zich bevindt. Voor mij zijn er te veel zaken samen waarop u moet letten, te veel te ontdekken, te veel ineens, te intens, zeer vermoeiend.

 

** Tijdens de feesten, zoals met Kerstmis: er zijn veel kleine lichtjes, soms in verschillende kleuren, en al die lichtjes blinken fel. Het is te intens. Het is oogverblindend en pijnlijk.

** Ik stap altijd met mijn gezicht naar beneden, ik kijk naar mijn voeten. Omdat er in de straat te veel te zien is. Naast de geluiden, lichten, winkels, mensen die bewegen, auto’s die voorbijrijden, het doet mijn hoofd draaien.

** Soms herken ik mensen niet die ik al gezien heb, zelfs vrienden. Een dag had ik een afspraak met een vriend. Ik keek overal, maar zag hem niet. Mijn broer, die er toevallig was, herkende de persoon die ik moest ontmoeten omdat hij aanhoudend naar mij keek. Ik had niks opgemerkt. Ik herkende die vriend niet, misschien droeg hij andere kleren?

** Als ik ergens binnenkom, dan zie ik niet onmiddellijk de functie van die plaats. Het duurt een tijdje eer ik weet welke plaats het is. Ik zie een detail. Dan merk ik een ander detail, enzovoort. Na alle details opgesomd te hebben, weet ik waarvoor die plaats dient. Bijvoorbeeld: ik kom ergens binnen, ik zie een lamp, dan een stoel, een radio, een bureautafel, een kast, een tafeltje, en dan een bed. Als ik de som gemaakt heb van alle elementen, weet ik dat ik mij in een slaapkamer bevind.

** In mijn wagen heb ik steeds een zonnebril, want zonlicht doet me ook fel pijn. Het bezorgt me daarbij nog hoofdpijn. Als ik met de wagen rij in het donker, heb ik last van de lichten van andere auto’s. Vooral als die te dicht achter mij rijden.

 

C. Ik heb een groot probleem met het aanraken.

Sommige stoffen, de etiketten in de kledij, irriteren mij erg. Het is als een soort eczema.

Een lichte aanraking, mensen die te dicht komen, een kus krijgen of geven, dit stoort mij!

Het zijn contacten die ik moeilijk kan verdragen. Voor mij is het een beetje als een elektrische schok ontvangen. En als het onverwacht komt, dan is het nog erger.

 

** Als ik een wollen trui aandoe, zal ik eronder altijd een T-shirt met lange mouwen dragen. Zelfs dan kan het me nog ergeren, zelfs tot jeuken toe.

** Als een persoon mij knuffelt, zelfs lichtjes, krijg ik kippenvel. Ik hou er niet van om een kus op de wang te geven. Ik zeg liever hallo. Ik hou niet van dat contact. Als een familielid thuis komt, geven we een kus om goedendag te zeggen. Ik vind dit onaangenaam. Er zijn heel wat onverwachte zaken: hoe lang zal het duren, wat zal de persoon zeggen, in welke gemoedstoestand bevind zich de persoon? Misschien is er parfum, een baard dat prikt, make up,…

 

In sommige omstandigheden, heb ik geen enkel probleem met fysisch contact:

 

** Een consultatie bij de dokter: hij mag mij aanraken, mij onderzoeken met zijn stethoscoop. Het is gepland… Het is noodzakelijk om een diagnose te stellen.

** Een prikje voor bloed te nemen, of bij de tandarts: geen probleem

** Soms heb ik een knuffel nodig. Ik vraag mijn moeder om mij eens hard vast te pakken. Ik bedoel bijna tot het gevoel van verstikking. Het doet me geen pijn, het ontspant mij en maakt me kalm. Dit is wat Temple Grandin vond in haar « squeeze machine ». Een harde druk, die niet irriteert, integendeel, die een goed gevoel geeft.

** Sinds ik klein ben, heb ik heel wat sessies gehad bij verschillende kinesitherapeuten : het was altijd moeilijk om mij te laten aanraken en ik kon niet ontspannen. Maar vandaag heb ik een kinesitherapeut die ik stilletjes aan heb leren vertrouwen. Het is een persoon die autisme kent, en hij geeft me een wetenschappelijke uitleg over de functie van specifieke spieren en over het nut van zijn behandeling. Nu ga ik bij hem zonder te veel angsten.

 

D. Sommige geuren zijn te sterk voor mij. Ik kan er hoofdpijn van krijgen, of er zelfs misselijk van worden.

** Zoals parfum. Als ik aan tafel een parfum ruik, dan heb ik geen honger meer. De geur van  parfum is veel sterker dan die van het eten. Ik kan die verschillende geuren niet afzonderen. Ik heb dan het gevoel van parfum te eten.

** Als er juist gepoetst werd, en dat het etenstijd is, dan is mijn etenslust er ook niet. Heb dan ook het gevoel om het poetsproduct te proeven in mijn eten.

** Ik kan niet tegen sigarettengeur.

** Ik verdraag moeilijk de geur van gesmolten kaas, van kool, van alcohol.

 

E. Ik heb het ook moeilijk met de smaakzin.

Maar ik onderscheid hierin 2 aspecten: de echte smaak, en de structuur.

Sommige voedingswaren storen mij omwille van hun structuur, naast de geur die te sterk is. Als het raar aanvoelt in mijn mond, dan hou ik er niet van. Ik word er misselijk van.

 

** ik kan geen aardappelen eten. Bij elke hap, krijg ik een walging. En het is nog erger als de aardappelen koud zijn

** te rijp fruit, zoals bananen : het heeft dan een alcoholsmaak waar ik een hekel aan heb

** Ik heb moeite om iets nieuws te proeven, iets dat ik niet ken. Het is onverwacht, onzeker. Ik weet niet hoe het zal smaken, hoe ik het zal aanvoelen in mijn mond,

** Als ik op restaurant ga, kies ik bijna altijd hetzelfde. Al mijn andere zintuigen zijn al zo in alertheid, als ik daarbovenop nog iets nieuws bestel, dan gaat het niet meer, het is te veel.

 

Voorbije zaterdag, heb ik als medewerker bijgedragen aan een dag voor studenten van het Autisme Centraal Traject. Dit is een éénjarige opleiding (om zich te verdiepen in autisme), die zowel in België als in Nederland plaats vind. Een paar weken terug was het voor de Belgische studenten, en nu voor de studenten uit Nederland.

Het is de bedoeling die dag dat de studenten meer leren over autisme, en wij, personen met autisme, werken hieraan mee.

Elk student bereid een thema voor waar hij/zij meer over wilt weten. Er zijn dus in totaal 4 thema’s.

Er is één thema die ik graag in een blogpost wil verwerken, omdat het positieve zaken belicht.

Er is niet écht een titel voor dit thema. Ik kan het het best omschrijven als “pluspunten”.

Telkens kregen we een serie kaartjes, en in een bakje links plaatsen we waarin we goed zijn, en rechts waarin we minder goed zijn. Er waren 3 series vragen.

 

  1. Waarin ben je goed?

Ik ben goed in :

–  Ordenen

– Uitzoeken

–  Geduldig zijn (veel mensen hebben mij al gezegd dat ze vinden dat ik zoveel geduld heb met mijn neefjes en nichtje)

–  Opzoeken

–  Luisteren

– Schrijven

Ik ben niet goed in :

–  Bedenken

–  Uitvinden

 

  1. Wat doe je graag?

Ik hou van :

– series kijken op Netflix (ik kan mij hier wel in verliezen, door te binge watchen, en hierdoor de tijd uit het oog verliezen)

–  schrijven

– gamen

– tv kijken

– lezen (als ik de concentratie ervoor heb)

– wandelen

Ik zou graag meer willen fietsen/sporten, maar door mijn chronische spierpijnen lukt het mij niet, en ben ik hierin erg beperkt.

 

Ik hou niet van :

–  Praten

– Tekenen

– Verzamelen

– Vertellen

–  Uitleggen

– winkelen

 

  1. Wat past het best bij jou?

Uitslapen                                  vroeg opstaan

Muziek luisteren                      muziek maken

Alleen werken                                 met anderen werken

Met mensen werken                                 met dieren werken

Geen van de twee, ik ben bang van dieren, dus kan ik dit niet doen.

Vaste taken uitvoeren                      wisselende taken uitvoeren

Het mogen niet te vaste taken zijn, een beetje afwisseling erin mag. Ik wil geen fabriekswerk doen aan de lopende band

Binnen zijn                                            buiten zijn

Ik hou zowel van binnen te zijn, als buiten te zijn. Zo kan ik bv. erg genieten van een wandeling langs de zee buiten hoogseizoen, zelfs in de regen, want dan is er bijna geen kat te bespeuren.

 

Het was een fijn thema om eens stil te staan bij wat je goed kunt doen, om niet altijd het negatieve te zien. Ik ben niet iemand die wilt opscheppen, dit is niet in mijn karakter. Maar af en toe zich eens bewust zijn van je kwaliteiten is nodig.

En jullie? Waarin zijn jullie goed? Wat doen jullie graag?

Het was ook fijn dat de studente op het einde aan elk van de medewerkers (personen met autisme) een compliment gaf. Tegen mij zei ze dat ik een groot doorzettingsvermogen heb, het top is dat ik ondanks de pijnen  zoveel doe. Ik heb verteld dat het niet anders kan. Ik kan moeilijk in een hoekje zitten huilen, en niets meer doen. Het leven gaat door, met of zonder pijnen, met of zonder angsten.

 

De voorbije 4 weken, was er op NPO3, het programma “het is hier autistisch” te zien. Waarin Filemon op zoek gaat naar mensen met autisme, en terzelfdertijd zelf in het diagnosetraject stapt, om te weten of hij ook autisme heeft.

Op youtube kun je de 4 delen terugbekijken.

Ik heb een paar tweets in een blogpost gezet, zodat jullie weten wat de mensen over het programma te zeggen hebben. Ik heb lang niet alle tweets genoteerd, want het zouden uren lectuur zijn.

Wat ik er zelf van gevonden heb? Misschien schrijf ik hier nog eens een blog over. Ik weet het nog niet. Er is hier al zoveel over geschreven.

 

Tot deze week was het: “hee, autisme, dat ken ik van Kees/Rain Man.” Met een beetje pech komt ‪#hetishierautistisch daar straks ook nog bij.

 

Dit is echt mooi! ‪#sprakeloos ‪#hetishierautistisch Kippenvel: Autistisch wonderkind uit de VS speelt Hazes: ‪http://bit.ly/2jqBwPC 

 

I wonder how he feels about term “wonder autist” but a tv show raising autism awareness is wonderful and so is RexLewis ‪#hetishierautistisch

 

Hopelijk ook de mooie, verhelderende blik van ASS in beeld. ‪#HetIsHierAutistisch

 

Blij dat er meer aandacht aan word besteed! Super! ‪@NPO3 ‪#hetishierautistisch

 

Een eiland van genialiteit in een zee van beperkingen ‪#savant ‪#hetishierautistisch

 

Geweldig dat ‪@FilemonW direct benoemt dat autisme een spectrum, complexe diagnose en vooral geen scheldwoord is. ‪#hetishierautistisch ‪#ASS

 

Het Is prachtig om te zien hoe die jongen zodra hij piano gaat spelen helemaal relax wordt! Autisme is bijzonder ‪#hetishierautistisch

 

Ik weet ook niet waarom ik soms met me handen flapper (ik heb andere tics) ‪#hetishierautistisch

 

‪#hetishierautistisch‪ nu al het programma met de langste #hashtag van het jaar! ‬

 

‪#hetishierautistisch‪ Rex = kippenvel! Nu nog het stigmatiserende “de autist” eruit en dan heb ik goede hoop voor dit programma :)‬

 

Heb het zelf ook, ik ben vaak verdwaald in mijn eigen gedachten. Vaak ook erg moe en alles word me vaak snel te veel ‪#hetishierautistisch

 

Maar als je partner nou zelf stiekem autistisch is? Die vult zo’n formulier over jou dan toch anders in dan het is? ‪#hetishierautistisch

 

Geweldig dat ‪@FilemonW zich zo kwetsbaar opstelt en juist daardoor het ‪#taboe op psychische aandoeningen doorbreekt. ‪#hetishierautistisch

 

Moedige moeder over moeite in onderwijsland met zoon met autisme….! ‪@FilemonW ‪#ass ‪#thuiszitter ‪#autisme ‪#hetishierautistisch

 

Mooi dat de complexiteit benadrukt wordt ‪#hetishierautistisch

 

Speciaal onderwijs is niet ingericht op mensen met autisme. Mijn ervaring daarmee is in ieder geval allesbehalve goed. ‪#hetishierautistisch

 

‪#hetishierautistisch‪ herkenbaar die emotie bij moeder. Gelukkig na aandringen van ons is onze zoon naar cluster 4 school gegaan. Met succes‬

 

‪#hetishierautistisch‪ en #passendonderwijs Een onmogelijke combinatie?‬

 

Ik vind het lastig ‪#hetishierautistisch. Wordt dit een akelig koketteren met ASS of wordt dit een mooi verslag?

 

De autist bestaat niet! Een opmerking uit mijn hart. ‪#hetishierautistisch onder de indruk

 

Goed zo ‪@FilemonW dat je noemt dat autisme een brede variatie kent! ‪#ass ‪#autisme ‪#hetishierautistisch

 

Diagnostiek zonder differentiaaldiagnostiek is kwakzalverij. Bij ‪#hetishierautistisch schittert differentiaaldiagnostiek door afwezigheid.

 

Alleen spelen zonder sociaal contact met andere mensen of anderen zelfs toelaten om te spelen, zeer bekend ‪#hetishierautistisch

 

Hele nare redenering ‘iedereen heeft wel iets autistisch’. Dat suggereert dat het helemaal niet bestaat ‪#hetishierautistisch

Mensen met autisme zijn kennelijk handige gebruiksobjecten.

‪#HetIsHierAutistisch

 

‪#hetishierautistisch‪ Interessant! Onderzoek naar “Leidt een robot tot meer communicatie en meer sociaal contact?”‬

 

‪#hetishierautistisch‪ het taboe op de werkvloer. Men denkt alleen aan de erge gevallen. Heb je een lichte vorm wordt je afgeschreven.‬

 

Robots inzetten om betere communicatie & sociale vaardigheden te ontwikkelen, mooie ontwikkelingen! ‪#hetishierautistisch ‪#hinw ‪#zorgrobotica

 

Allemaal gaan kijken naar de film Temple Grandin-ge wel dig! ‪https://m.youtube.com/watch?v=cpkN0JdXRpM … ‪#hetishierautistisch

 

‪http://www.autistdefilm.nl/ ‪‬

#hetishierautistisch

 

Ik weet niet wat te denken van ‪#hetishierautistisch

 

Hoeveel relaties zijn er stuk gegaan aan autisme? Die van mij wel ‪#hetishierautistisch

 

Het is hier in huis ‪#autistisch en ‪#parkinsonistisch

Maar bovenal is het hier fantastisch! ‪#hetishierautistisch

 

‪#hetishierautistisch‪ gewoon mijn mening. Het is niet autisme dat toeneemt, maar de maatschappij die steeds meer vraagt #21stcenturyskills

 

Sorry, maar ik vind ‪#hetishierautistisch geen goed programma. Opnieuw een soort ‪#freakshow met extreme gevallen die ‪#autisme geen recht doet

 

Waarom ik niet naar ‪#hetishierautistisch keek

Waarom ik niet keek naar Filemon

Heel veel mensen, al dan niet met autisme, hebben het er over. Over het nieuwe programma “het is hier autistisch”.van Filemon Wesselink. Over zijn diagnose…

iksimij.wordpress.com

 

 

Genezen zijn van autisme, is het equivalent van (kwik in) vaccins die autisme veroorzaken ‪#hetishierautistisch ‪#tenenkrommend

 

‘Onrust, onrust, onrust,’ zegt ‪@FilemonW. Jup, de momenten dat ik kan zeggen dat ik rust voel zijn zeer zeldzaam. ‪#hetishierautistisch

 

Veel meer vrouwen hebben dit, maar wordt minder snel herkend ‪#hetishierautistisch

 

Voor de laatste keer: ‪#autisme wordt NIET veroorzaakt door ‪#vaccinaties! ‪#hetishierautistisch

 

De regels van Matthijs. Zo`n mooie, emotionele docu over ‪#Autisme ‪#HetIsHierAutistisch Ik kon hem niet in 1x kijken.

 

We moeten het afwijken van de norm niet gaan medicaliseren, want de mens ís divers in zijn gedrag en emoties ‪#hetishierautistisch

 

Jammer dat dit de laatste aflevering is…. ik hoop nog op zintuiglijke gevoeligheid en vrouwen met ass ‪@FilemonW ‪#hetishierautistisch

 

‘Het gaat niet om je diagnose, maar om wat je kunt’. Geweldige school STEM Academy, zou je ieder kind gunnen! ‪#hetishierautistisch

 

Toen ik voor het eerst andere mensen met autisme ontmoette dacht ik: hier hoor ik dus echt niet bij. ‪#herkenbaar ‪#HetIsHierAutistisch

 

uitzending ‪#hetishierautistisch hield me nog even bezig. Dus een blog geschreven. ‪https://iktypdusikbesta.blogspot.nl/2017/02/stempelkaart.html …

 

Kind weet niet of en wat voor diagnose hij heeft. ‘Het maakt niet uit wat je hebt, maar wat je kan.’ JA!!! ‪#HetIsHierAutistisch

gedichten over zelfmoord

Deze gedichten heb ik geschreven in de periode dat ik nog in een hevige depressie zat. Ik dacht toen enorm veel aan zelfdoding, had hele zwarte gedachten.

Mezelf van het leven beroven, daar denk ik niet meer aan. Depressief ben ik nog, maar het neemt niet meer zo een grote plaats in. De zwarte hond volgt mij niet cotinu meer. Zie ook deze blogpost : https://autimonde.wordpress.com/2017/01/20/ik-kan-de-depressie-controleren-in-plaats-van-dat-de-depressie-mij-controleert-dixit-viktor-staudt/

 

 

  1. Welk doel heeft het nog te leven,

als je zo voor het minste uitgeput raakt?

Welk doel heeft het nog te leven,

als je zo wanhopig bent voor je toekomst?

Welk doel heeft het nog te leven,

als je zo eenzaam bent zelfs in gezelschap?

Welk doel heeft het nog te leven,

als je de mensen van wie je houd elke keer kwetst?

Welk doel heeft het nog te leven,

als je zelfs de dingen die je leuk vind niet meer kunt doen?

Welk doel heeft het nog te leven,

als je weet dat je steeds verliefd geraakt op iemand die niet aanvaard zal worden?

21-1-2004

 

  1. Ik verdien geen aandacht,

ik verdien geen vrienden,

ik verdien geen geluk,

ik verdien geen hobby’s,

ik verdien het niet om te leven !

                                                            16-4-2004

 

3 Het is beter dat ik wegga,

want ik ben een last.

Het is beter dat ik wegga,

want ik bezorg alleen miserie.

Het is beter dat ik wegga,

want ik doe niks goed.

Het is beter dat ik wegga,

want alles is mijn schuld.

16-4-2004

 

4 Wie ben ik?

Niemand.

Wat wil ik?

Niks meer

Welk leven heb ik ?

Geen leven meer

Wat ben ik nog waard?

Niks meer

                                                            24 -5 – 2004

 

 

5 Ik wil uit het leven stappen,

om geen pijn meer te voelen.

Ik wil uit het leven stappen,

om geen angst meer te voelen.

Ik wil uit het leven stappen,

om geen stem meer te horen.

Ik wil uit het leven stappen,

om geen dwangen meer te horen.

Ik wil uit het leven stappen,

om niet meer te hoeven vechten.

27 – 5 – 2004

 

  1. Ik vecht steeds,

maar het maakt me meer en meer moe.

Ik vecht steeds, maar verlies steeds weer opnieuw.

Dus, wat voor nut heeft het nog?

Waarom moet ik het verder doen?

                                                            27 – 5 -2004

 

  1. Help, ik kan het niet meer aan.

Help, alles is te vermoeiend.

Help, ik heb zoveel pijnen.

Help, ik heb geen fut meer.

Help, ik wil niet meer leven.

2 – 6 – 2004

 

  1. Ik wil mezelf van kant maken,

maar het lukt niet.

Ik probeer mijn polsen open te snijden,

maar zonder succes.

Ik ga naar het station,

maar geraak niet op het perron.

Ik spreek over euthanasie,

maar krijg geen gehoor.

                                                            20 – 10 – 2004

 

Nog even dit: ik ben nu blij dat mijn pogingen niet gelukt zijn. Ik zou zoveel gemist hebben. Het plezier die ik heb als ik mij neefjes en nichtjes zie, de boeiende contacten op de sociale media, het samen zijn met familie, genieten van het binge watchen van een serie op Netflix, gaan wandelen en Pokemon Go spelen,…

 

Ik begrijp heel goed de mensen die niets hebben aan de tips en adviezen die men hen geeft als ze zo diep in een zwart gat zitten. Zoek hulp, laat je helpen, zelfs al wil je het niet. Later zal je blij zijn. Je kunt ook anoniem de zelfmoordlijn bellen, of zelfs chatten. (https://www.zelfmoord1813.be )

moeite met dingen vragen

Waarom vind ik het moeilijk om dingen te vragen? Waarom lukt het mij niet om écht te zeggen wat ik wil, of hoe ik me voel? Is het uit angst verstoten te worden? Omdat ik moeite heb met mijn gevoelens uit te drukken?

 

Als men mij de vraag stelt hoe ik me voel, dan zeg ik “goed”. Het is een standaard antwoord, heb ik geleerd. Want veel mensen zijn niet geïnteresseerd in hoe je je echt voelt. Het is een beleefdheidsvraag, naar het antwoord wordt toch amper geluisterd. En mocht je zeggen dat je je niet goed voelt, dan weten de mensen niet wat te zeggen, gaan ze weg van jou. Ofwel zeggen ze dat zij dit ook hebben, zich ook zo voelen, en dat ik maar dit of dat moet doen. (zonder te weten dat ik al heel wat geprobeerd heb, en het mij niet helpt). De meesten houden er niet van dat anderen klagen, maar meestal klagen ze zelf. Trouwens, in het verleden, heeft iemand mij eens gezegd dat ik moest stoppen met klagen, omdat ik zo de mensen afschrik en ze van me wegjaag. Ik had nochtans niet de indruk dat ik veel aan het zagen was.

Toen ik jonger was, zat ik in een activiteitengroep. Als er feestjes waren, en ik met een zogezegde vriendin aan het praten was, en als zij een jongen zag langskomen, dan liet ze me achter midden in een gesprek. Dat is mij vaak gebeurd, dat als ik iets zeg, de personen niet luisteren. Dus nu zwijg ik meestal, en zeg ik niets. Want het is te pijnlijk om genegeerd te worden.

Zelfs mensen die dicht bij me staan, waarvan ik weet dat ik ze kan vertrouwen, zelfs aan die personen antwoord ik dat het goed gaat, ook als het niet zo is. Ik wil ze niet belasten met mijn zorgen, mijn problemen, omdat zij er zelf al hebben, ze het zelf al enorm druk hebben. Ik weet dat het stom is van mij, omdat ik zo niet mijn ware aard laat zien. Ik probeer om het anders te doen, helaas is het zo al een overlevingsmechanisme geworden (misschien ook om mij te beschermen van lastige vragen, bang om te beginnen te huilen?).

 

Als men mij vraagt wat ik graag wil hebben voor bv mijn verjaardag, dan zeg ik niets. Hoewel ik meestal wel een idee heb van wat ik graag wil hebben. Ik durf er niet om te vragen. Ik vind dat ik het niet verdien. Dat ik al zoveel heb, dat het niet iets is dat levensnoodzakelijk is.

En dan knaagt het aan mij. Vraag ik het of niet. “Nee, het is te duur, het is maar een gadget. Ja, je mag het zeggen want ze hebben de vraag gesteld.” Deze tweestrijd woedt maar door in mijn geest. En daarna is het te laat, het zijn vijgen na Pasen. Ik ben bang voor de reacties van anderen, dat ze zeggen dat ik dit toch niet nodig heb, dat het dom is om daar geld aan te geven.

 

Zou het kunnen komen door mijn gevoel van minderwaardigheid, door de pesterijen uit mijn schooltijd dat ik zoveel moeite heb met uit te drukken wat ik graag wil? Of omdat ik meer aan anderen wil geven dan aan mezelf? Wat denken jullie?

Zijn er mensen die dit herkennen?

Wie ben ik in 15 vragen

Tistje heeft een tijdje terug zijn visitekaartje in 15 vragen geschreven. (https://tistje.com/2016/12/11/mijn-visitekaartje-in-vijftien-vragen/ )

Ik vond dit een leuk idee, en na toestemming wil ik ook een poging doen om die vragen te beantwoorden.

 

  1. Wie ben je? Pascale, 43 jaar oud.
  2. Diagnose? Autisme spectrum stoornis, fybromyalgie
  3. Wat ging aan je diagnose vooraf? Veel onbegrip, verkeerde diagnoses, heel veel medicatie, verschillende opnames in diverse instellingen (waar ouders buitengesloten werden, en geen contact mochten hebben met de psychiaters, zij waren namelijk de schuldigen dat ik zo was), pesterijen op school,….
  4. Wat betekent/de je diagnose voor jou? Het vermoeden dat mijn moeder al had toen ik 3 jaar oud was, bleek toch te kloppen. Ik kon nu eindelijk de juiste hulp krijgen. Ik kon beginnen te aanvaarden dat ik gewoon anders ben dan de anderen, dat mijn hersenen op een andere manier werken.
  5. Je bent goed in…? In het luisteren
  6. Mensen waarderen je omdat…? Dat is een moeilijke vraag. Ik ben geen “mind reader” en kan dus niet weten wat anderen van mij denken. Ik vermoed dat ze mijn vriendelijkheid en behulpzaamheid appreciëren. Mijn neefjes en nichtje waarderen de tijd die ik aan hen besteed als ik hen zie.
  7. Ik kan hulp gebruiken wanneer…? Bij alles wat hoort voor feestjes : wat aan te doen, hoe moet ik bedanken, wat mag ik wel of niet zeggen,…. Bij belangrijke doktersbezoeken : ik zou dingen verkeerd kunnen begrijpen, niet alles zeggen wat belangrijk is, dingen uit hun context halen.
  8. Wat biedt je comfort? In bed gaan liggen en muziek of een boek beluisteren. Een serie op netflix bekijken. Een harde knuffel krijgen. Mijn squeeze vest.
  9. Wanneer en hoe kan je omgeving jouw autisme opmerken? Het is heel moeilijk op te merken, want bij mij is niets zichtbaars. (zelfs als ik erg moe ben, of ziek, zie je het amper). Je kunt het wel zien als ik extreem angstig ben, en mij dan ga afzonderen, en bewegingen doe met mijn benen bv. Of ook als ik prikkelbaarder begin te worden, en binnensmonds vloek (omdat het me te veel word, en ik niet meer tegen de prikkels kan)
  10. Welke verwachtingen heb je van jezelf? Ik stel veel te hoge eisen aan mezelf. Ik ben een perfectionist. Ik wil een leven kunnen leiden die niet kan, omwille van mijn autisme en chronische pijnen. Ik weet dat het niet kan, en toch probeer ik er alles voor te doen. Waardoor ik vaak teleurgesteld ben.
  11. Welke verwachtingen heb je tegenover je omgeving? Hoe veeleisend ik ook ben voor mezelf, van mijn omgeving vraag ik dit niet. Ik wil alleen dat ze mij aanvaarden zoals ik ben, en begrip tonen als ik bv niet kan komen naar een familiefeest. (en ik bof dat ze zo begripvol zijn)
  12. Welke verwachtingen heb je tegenover de samenleving? Dat het personen met een beperking niet buitensluit, zoals helaas vaak het geval is.
  13. Hoe ga je om met de verwachtingen die anderen aan jou stellen? Ik kan hier niet op antwoorden, want ik weet niet wat ze van mij verwachten. Als ze mijn hulp nodig hebben, dan ben ik er voor hen.
  14. Waar kan ik me tonen als mezelf? Ik heb het gevoel om steeds een masker te dragen. Zelfs wanneer ik alleen ben. Ik wil niet tonen dat ik zwak ben, ik wil altijd mijn beste kant tonen. Op twitter en facebook denk ik mezelf te zijn. Het is makkelijker als ik de persoon niet zie, en schriftelijk kan ik me beter uitdrukken dan verbaal.
  15. Waar en wanneer pas je je aan? Ik pas me altijd en overal aan. Ik wil voor iedereen goed doen, ik hou er niet van om iemand te zien lijden, dus doe ik alles wat ik kan voor die persoon.