Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2012

humor die te ver gaat

De reportage die ik gisterenavond in het programma Koppen XL gezien heb, heeft me sterk aangegrepen.

De komiek Frankie Boyle zei in één van zijn shows: ” Jordan en Peter Andre vechten blijkbaar om de voogdij over Harvey. Uiteindelijk zal iemand het verliezen en hem moeten houden. Volgens mij heeft Jordan een kooivechter gehuwd omdat die sterk genoeg is om Harvey te beletten haar te neuken.”

Een meer dan walgelijke opmerking. Waarom zegt zo iemand iets, zelfs al is het bedoeld als grap? Ik zie er de humor niet van in. Ik weet dat veel mensen humor gebruiken om zaken te relativeren. Maar zo iets kan toch niet!!

Harvey is 9 jaar. Sinds zijn geboorte heeft hij gezondheidsproblemen. Hij is bijna volledig blind, zijn hersenen ontwikkelen zich niet normaal, hij is autistisch, en heeft ook nog een vorm van diabetes. Door zijn problemen en het feit dat hij medicatie moet nemen, ziet hij eruit als een “dikke” persoon (sorry voor de woordkeuze, maar kan geen ander woord vinden). Personen die de situatie niet kennen, zouden dus kunnen denken dat het een kind is die veel vet eet, veel snoept,… Dit is dus niet waar.

Zijn moeder wilt dat Channel 4, en/of Frankie Boyle excuses aanbieden voor die misplaatste en afschuwelijke “grap”. Helaas weigeren ze tot 3 keer toe. Nochtans zijn er verschillende klachten gekomen na die show. Het blijkt dat Channel 4 de regels heeft overtreden. Om onder andere iets te doen tegen de vooroordelen, maakte ze dus die film over het leven van haar zoon. Jordan gaat ook praten met mensen uit verenigingen, en met personen die een handicap hebben. Veel invalide personen voelen zich gekwetst als anderen tegen hen spottende woorden roepen, als ze gepest worden.

Op het einde van de reportage ziet men dan 6 maanden na de show er nog altijd geen excuses aangeboden werden. Volgens een andere komieker zou Frankie er zelfs niet bewust van zijn dat hij iemand gekwetst heeft. Het is nooit zijn bedoeling om iemand pijn te doen. Hij ziet er geen kwaad in. Straf toch? U schuilen achter het feit dat het uw beroep is…

Ik vind dat er grenzen moeten zijn tot waar iets als humor beschouwd wordt. Iedereen weet dat komieken de spot drijven met politiekers, bekende mediafiguren, artiesten. Die mensen zijn dit gewoon. Voor mij is dit toelaatbaar. Maar van zodra men de spot begint te drijven met invalide personen, zieken en ziektes, kinderen die zich niet kunnen verdedigen, dan vind ik dat het te ver aan het gaan is. Sommige onderwerpen zijn niet toelaatbaar in shows van komieken.

Oordeel, veroordeel niet iets wat u niet kent. U weet nooit hoe kwetsend uw woorden, uw blik over kan komen. Zwijgen is goud!

Wat vind u van humor? Hoe ver mag het volgens u gaan?

 

Read Full Post »

gedichten over angst

Angst voor de geluiden,

angst voor het onverwachte,

angst voor wat komen zal,

angst voor de anderen,

angst voor de nacht,

angst voor mezelf,

angst voor jullie wereld.

 

Ik ben soms zo angstig,

dat mijn hart veel sneller bonkt.

Ik ben soms zo angstig,

dat ik een beklemd gevoel heb.

Ik ben soms zo angstig,

dat ik pijn heb in mijn maag.

Ik ben soms zo angstig,

dat ik er duizelig van word.

Ik ben soms zo angstig,

dat ik bijna in tranen uitbars.

 

Ik heb hoofdpijn,

omwille van de angst.

Ik heb nekpijn,

omwille van de angst.

Ik heb rugpijn,

omwille van de angst.

Ik kan moeilijk ademen,

omwille van de angst.

Ik voel me meer en meer onrustig,

omwille van de angst.

Ik kan de slaap niet vatten,

omwille van de angst.

Read Full Post »

Toen ik eindelijk de diagnose autisme spectrum stoornis kreeg te horen, had ik een dubbel gevoel. Aan de ene kant was ik opgelucht, want na een lange lijdensweg en verkeerde diagnoses, wist ik nu wat ik had. Aan de andere kant vond ik het erg om in een “hokje” geklasseerd te worden.

Eén van de nadelen van het etiket autisme, is dat alles wat niet gedaan kan worden, de schuld is van autisme. Of sommige mensen geven je de kans niet om het één of andere te doen. Ze zeggen me dan: “je kunt dit toch niet doen met je autisme.”  Ik weet dat de andere persoon dit vaak zegt uit beste wil, uit bescherming. Omdat ze niet wilt dat ik nog eens teleurgesteld ben, of mezelf niet opnieuw verwijt. En ik begrijp de bezorgdheid van die persoon. Toch doet het pijn, kwetst het mij omdat ik mezelf wil bewijzen, of het toch wil proberen. Hoewel ik zelf ook weet dat het voor mij veel te moeilijk is, dat ik er niets van zal kunnen.

Een ander nadeel is dat ik gezien kan worden als alleen “Pascale = autisme”! Autisme heb ik, het maakt deel uit van mij. Ik wil aanzien worden als volwaardige persoon, en niet alleen als die autist. Voor ik de diagnose had, was ik toch ook “Pascale”.

Gelukkig heeft voor mij de diagnose ook een heleboel voordelen. Ik kan aangepaste hulp vragen. De diagnose, het etiket autisme is noodzakelijk om een  nummer aan te vragen bij het “Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap”, waarmee ik dan de hulp kan vragen die ik nodig heb. Indien ik het ooit nodig zou hebben, heb ik woonbegeleiding en begeleiding naar werk toe aangevraagd. Dit heb ik momenteel niet nodig. Ik woon thuis bij mijn ouders, waarvan ik heel veel steun heb. En naar arbeid toe; dat is niet aan de orde. Ik kan het niet aan, omwille van te veel angsten, en chronische vermoeidheid.

Dankzij de diagnose weet ik waar ik aan kan werken, en wat ik moet leren aanvaarden. Er zijn nu eenmaal zaken die ik nooit zal kunnen. Ik begin het minder erg te vinden, want kan het stilletjes aan een plaats geven.

Voor mijn familieleden is het ook goed dat ze nu weten wat ik heb, hoe het komt dat ik “anders” reageer. Ze hebben nu een “verklaring” van mijn “anders” zijn. Nu, met de diagnose autisme, dankzij de juiste gebruiksaanwijzing kunnen we elkaar begrijpen. De communicatie loopt soms nog stroef maar zowel mijn ouders als ikzelf zijn naar elkaar toe gegroeid, en elke dag leren we van elkaar. Ik leer hoe zij de wereld zien, waarom zij zo reageren, hoe hun wereld eruit ziet, en voor hen net hetzelfde als met mijn wereld.

Het allerbelangrijkste is om elkaar te respecteren, om elkaar niet te beoordelen, te veroordelen. Elke persoon heeft het recht te bestaan. Dat die persoon nu het etiket autisme, het etiket mindervalide, het etiket allochtoon,… heeft, is geen reden om die persoon niet dezelfde kansen, niet dezelfde rechten te geven. Voor mij is iedereen gelijk!

Read Full Post »

overleven

Al sinds enkele jaren heb ik de indruk dat mijn bestaan uit overleven bestaat.  Er is weinig plaats voor plezier en genieten. Hoewel ik af en toe kleine momenten van geluk heb. Maar die zijn de laatste weken erg schaars.De gewone dagdagelijkse handelingen vergen enorm veel energie. Opstaan, douchen, me aankleden, boodschappen doen, opruimen, … Na dit gedaan te hebben, ben ik uitgeput. Soms het gevoel van een halve marathon gelopen te hebben, terwijl ik amper iets gedaan heb. Het is enorm frustrerend. Ik ben dan kwaad op mezelf, scheld mezelf uit. “Stomme meid, kan jij nu niks meer dan dit.” “Wat doe jij nu van je leven?” “je bent een niksnut, een luierik. “Ik besef wel dat boos zijn op mezelf me niet verder helpt.  Maar wat kan ik eraan doen? Het is sterker dan mezelf.Nochtans weet ik dat het niet de “handeling “is die het zwaar maakt, maar alles wat erbij komt. De vele prikkels maken het extra moeilijk. De fysische stijfheid bij het opstaan, mijn denken dat vanaf ik wakker word op turbo snelheid draait en nooit stopt,  de stoffen van kledij moeten verdragen op mijn huid, … In de supermarkt: de geluiden, de felle lichten, de drukte, het kiezen van producten, de eventuele geuren, uitzoeken waar een product ligt als ze weer eens alles van plaats veranderd hebben,… Al die prikkels komen steeds op dezelfde intensiteit binnen. Het lukt mij niet om één van de prikkels uit te filteren, of er geen aandacht aan te besteden. Er ontbreekt iets in mijn hersenen om dit te kunnen doen. Ik zou zo graag willen dat ik  de prikkels kan uitschakelen, maar helaas.

Er zijn veel dingen die ik graag wil doen, maar door mijn gebrekkige energie kan ik het niet doen. Lezen lukt me amper door te weinig concentratie. Schrijven gaat niet. Het is niet aan ideeën dat het mij ontbreekt, maar heb moeite om mijn gedachten op papier te zetten.Meer bewegen zou me deugd doen. Maar welke sport kiezen?Ik zou heel graag een cursus willen volgen om meer over autisme te leren, één of andere informatica cursus,.. Ben bang het niet vol te kunnen houden.

Veel mensen begrijpen niet hoe zwaar en lastig mijn leven kan zijn. Want het is niet zichtbaar. Er zijn personen die me dan zeggen: “je ziet er goed uit. Je lijkt in vorm.” Ja kan goed zijn. Uiterlijk zie ik er misschien zo uit, maar je weet niet hoe slecht ik me innerlijk voel. Je kan mijn pijn, mijn verdriet niet zien.  Je beseft niet hoe angstig ik ben. Ik ben voortdurend angstig. Vanaf dat ik opsta tot dat ik ga slapen. Ik heb het gevoel dat ik zelfs in mijn slaap geen rust vind. En die angst put mij zo uit! Ik zou zo graag willen dat ik eens een dag angstvrij kon leven. Eens een dag beleven zonder bang te hoeven zijn voor het ene of het andere. Welke angsten heb ik? Angsten van dieren, om iemand op te bellen, om te gaan winkelen, van het onverwachte, van iets verkeerd te zeggen, van de reacties van anderen, om niet begrepen te worden, van mijn denken dat nooit stopt, sociale angsten,….

Mijn lijden is ondraaglijk. Het doet echt pijn vanbinnen in me. Ik voel me eenzaam, niet begrepen,…

Het leven gaat nochtans verder. Ik ga ook verder. Hoe moeilijk, zwaar en pijnlijk het ook is. De enige juiste keuze is om verder te strijden!!

Read Full Post »