Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2012

Op 18 december 2007, roepen de Verenigde Naties de datum van 2 april uit tot« Wereld dag ter sensibilisering van Autisme ».

Deze Dag werd uitgekozen om de publieke opinie te sensibiliseren over de nood van kinderen en volwassen met autisme om hun leven te verbeteren : meer aandacht, juister begrip, betere integratie. Ze onderlijnt het engagement van de VN ten voordele van de rechten en het welzijn van personen met een handicap. Deze opzet is het gevolg van één van haar basisprincipes, “Eerbied voor de Universele Rechten van de Mens”. De eerste dag werd georganiseerd op 2 april 2008, 60 jaar na de Verklaring van de Mensenrechten (10 december 1958).

België is ver achter op Amerika en Engeland. Beide landen bouwden concrete structuren rond autisme, en blijven onverminderd ijveren voor een beter bestaan van mensen met autisme. Zij schudden hun inwoners wakker voor deze stoornis, soms door middel van indrukwekkende campagnes. Deze campagnes waren talrijk en origineel, zoals in Engeland de « London Autism Rally » ( http://www.youtube.com/watch?v=EBD13c5cP5Y). In de VS namen, in het kader van « Autism Awareness Month », 500 boekhandels van de bekende keten “Barnes & Noble” deel aan een grootscheepse campagne. Deze winkels ontvingen bekende personen die boeken voor kinderen voorlazen, alsook teksten die medeleven en respect voor mensen met autisme aanmoedigen. Ter illustratie van die actie, zien wij de actrice Kim Raver, van de serie « 24 », voorlezen in volgende video : http://www.youtube.com/watch?v=cbzjbC4_yF8.

Vorig jaar organiseerde de Franstalige vzw “AutiProches” een event op 2 april, met ook activiteiten voor de kinderen, en s’avonds een concert.

Dit jaar organiseert de Vlaamse Vereniging voor Autisme een benefietconcert. Meer informatie erover kunt u hier vinden: http://www.autismevlaanderen.be/wg/vva/content/benefietconcert-op-wereld-autisme-dag-1

De Vlaamse Vereniging Autisme heeft ook al een paar TV spotjes en radio spotjes uitgebracht om autisme onder de aandacht te brengen. Dit is het spotje van dit jaar: http://www.youtube.com/watch?v=1NKGxH0Z7Y4&feature=results_video&lr=1&ob=0

In Nederland is het niet Wereld Autisme Dag, maar organiseren ze een autisme week (de eerste week van april) om te sensibiliseren rondom autisme! Als u even op het Internet surft, kunt u tal van activiteiten, lezingen vinden die dan tijdens die week plaats vinden een beetje overal in Nederland.

Ik hoop dat het grote publiek dankzij deze acties personen met autisme anders zullen benaderen, vooral met veel respect, en zonder te veel vooroordelen!!

Het begin van deze tekst werd overgenomen uit het persdossier die samengesteld werd om het evenement van AutiProches van 2011 te promoten. 

 

 

Advertenties

Read Full Post »

sociale contacten

Volgens mij is sociale interactie ook communicatie. Want hoe kan je met iemand communiceren zonder wisselwerking?

Ik weet niet wie ik kan vertrouwen. Het is al gebeurd dat ik privé delen van mijn leven vertel aan iemand die net naar me glimlachte. Ik beschouwde die persoon als een vriend omdat hij/zij naar me glimlachte. Ik was ervan overtuigd dat die persoon te vertrouwen was. Mijn ontgoocheling was groot toen het niet zo bleek te zijn. Maar die persoon had naar me geglimlacht, dus kon hij/ zij niet anders dan een vriend zijn. Waarom zou die anders naar me glimlachen? Nu moet ik voorzichtig zijn, want ik zou niemand meer vertrouwen. Ik ben bang om iemand te vertrouwen, zelfs mijn familie, mijn ouders. Ik weet, als ik redeneer, dat ik ze kan vertrouwen, maar soms is het een echte strijd om mezelf toe te laten hen te vertrouwen.

Sociale contacten putten uit. Voortdurend proberen te weten wat de persoon van mij verwacht, niet weten hoe een wisselwerking te hebben. Alles doen om de andere te behagen, en mezelf vergeten. Ik kan niet 2 dingen samen doen, tegelijkertijd aan de andere en aan mezelf denken. Ik zal altijd meer belang hechten aan anderen dan aan mezelf. Zelfs als ik er geen plezier aan beleef. Ik ken niks anders, ik weet niet hoe anders een wisselwerking te hebben.

Ik heb de gewoonte om mensen te helpen. Toen ik opgenomen was in psychiatrie, werd er mij meer dan eens gezegd dat ik moest stoppen met de problemen van anderen op mij te nemen en te willen oplossen, en dat ik aan mezelf moest denken. Ze vroegen me iets dat tegen mijn natuur is: ik heb altijd graag mens geholpen. Maar ze konden dit niet begrijpen. Hoe kon ik hen uitleggen wat belangrijk is voor mij met mijn communicatie stoornis, terwijl zij negeerden dat ik een communicatie stoornis heb?

Er is een groot verschil hoe ik eruit zie en hoe ik me echt voel. Ik heb maar één uitdrukking: glimlach, ik heb maar één houding: aangenaam, en ik heb maar één intonatie: dynamisch en ondernemend. En deze uitdrukking, houding en toon blijven dezelfde hoe ik me ook voel, wat ik ook zeg. Ik speel geen rol, ik doe niet alsof. Ik heb alleen maar steeds dezelfde uitdrukking, dezelfde intonatie. Dus, als ik klaag (met een glimlach), denken mensen dat het niet zo erg is, dat ik niet depressief ben (ik huil niet). Mensen worden bedrogen. Niet au sérieux genomen worden brengt een grote bezorgdheid met zich mee, die leidt tot frustratie, moeheid, depressie, en soms automutilatie. Ik kan mijn malaise niet anders uitdrukken, dus pijnigde ik mezelf. Niet kunnen tonen hoe ik me echt voel, verwoest veel, en put me uit. Het duurt een hele tijd voor de emotie weg gaat.

De enige emotie die ik kan tonen is kwaadheid. Maar alleen als ik alleen thuis ben. Omdat er regels zijn. En ik volg deze regels goed op. U moet altijd beleefd zijn, en dus toont u uw kwaadheid niet.

Het is niet omdat ik mijn emoties niet kan tonen in sociale interacties dat ik er geen heb.  Ik heb er veel. Ik voel ze heel sterk in mij. En het doet pijn. Het is nog pijnlijker omdat ik niet kan zeggen wat ik voel. Ik hou alles in mij. Ik weet niet hoe ze uit te drukken, omdat ik het soms zelf niet begrijp.

Bijvoorbeeld op een begrafenis: een persoon huilt en zegt tezelfdertijd “ik ben blij dat u gekomen bent.” Dat begrijp ik niet. Voor mij is het onmogelijk om tezelfdertijd 2 emoties te voelen.

Zoals iedereen wil ik graag vrienden hebben. Maar ik vind dit zo moeilijk. Want wanneer is iemand uw vriend? Hoe vaak mag u mekaar opbellen? En langskomen? Wat mag u zeggen? Wat niet? En wat is de betekenis van vriendschap? Van liefde? En van vertrouwen?

Vroeger had ik een vriendin, maar door een misverstand, werd ik kwaad. Ik heb dan een einde gemaakt aan onze vriendschapsrelatie. Maar dat was voor mijn diagnose. Dit is voor mij een typisch geval van zwart / wit denken.

Nu kan ik zeggen dat ik één heel goede vriendin heb. We zien mekaar niet vaak, bellen niet vaak. Maar we weten allebei dat de vriendschapsband heel sterk is, en dat we altijd op mekaar kunnen rekenen.

En ik kan rekenen op een netwerk van personen die mij aanvaarden zoals ik ben met mijn autisme, die autisme begrijpen.

Read Full Post »