Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2012

gevoel van machteloosheid

Ik vind dat er zoveel onrecht, woede is in deze wereld. Dit maakt me zo machteloos. Al die oorlogen, mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, die honger lijden, mensen die iemand anders vermoorden,… Waarom toch? Waarom gebeurt dit? Het is onrechtvaardig, er sterven onschuldige mensen, het leven van die mensen wordt verwoest.
Maar er zijn ook andere zaken die me kwetsen, die me niet ongevoelig laten, zoals: uitbuiting, partnergeweld, ouders die gewelddadig zijn naar hun kinderen toe, mensen die bestolen worden, gepeste personen, mensen die ongeneeslijk ziek zijn, personen die chronische pijnen hebben,..
Ik zou zo graag willen dat ik hiertegen iets kon doen. Maar waar begin je? Als je aan één goed doel heeft, waarom dan aan dit goed doel, en niet aan een andere?
En kan je zeker weten dat je gift (al is het zeer weinig, want moet toekomen met mijn uitkering) in goede handen terecht komt, en het echt zal besteed worden aan waarvoor die organisatie pleit?

Het doet me pijn als een familielid zich niet goed voelt, problemen heeft. Het raakt me en ik neem het persoonlijk op als één van mijn neefjes zegt dat hij zich verveelt. Ik probeer me dan suf te zoeken naar wat hij/zij kan doen.

Ik zou meer willen kunnen doen, of zeggen dan “innige deelneming” als een vriend, kennis iemand verliest die hem/haar dierbaar was. Ik zou graag meer kunnen doen dan te zeggen “ik ben er voor je” als een vriend droevig is, problemen ervaart, pijn heeft.

Ik heb soms het gevoel dat ik het hele leed van de wereld op mijn schouders meedraag. Ook al wil ik dit niet, en weet ik dat het onmogelijk is dat ik alles kan oplossen. Ik moet goed doen in mijn eigen omgeving. Mijn dierbaren helpen waar ik kan, mijn vrienden de steun en moed geven als ze er nood aan hebben. Veel meer kan ik niet doen. Ik ben ook maar een mens, die uitgeput is van het zien van al dat lijden in deze wereld. En die haar eigen innerlijke strijd levert om te proberen een beetje gelukkig te zijn.

Ik herinner mij dat een arts een aantal jaren terug tegen mijn moeder en ik zei: “jullie zijn waarschijnlijk te gevoelig voor deze wereld. “ Misschien moet ik me afsluiten van al die ellende en geen kranten meer lezen, geen nieuws meer bekijken?

Read Full Post »

1. Buiten schijnt de zon, is het warm,
binnen is er regen, is het koud.
Buiten is alles in bloei, is alles mooi,
binnen is alles aan het vergaan.
Buiten fluiten de vogels,
binnen is er zelfs geen muziek meer aanwezig.
Buiten zijn de mensen vrolijk,
binnen bestaat er alleen maar eenzaamheid.
Buiten is het feest,
binnen is het een hel.
Buiten is men vriendelijk, verdraagzaam,
binnen is men angstig, kwaad.
Aan de buitenkant merkt men niks,
maar in zijn binnenste is men doodongelukkig.

2. Elke dag probeer ik te overleven,
elke dag vraag ik me af hoe ik dit kan doen,
elke dag opnieuw,
elke dag, dag in, dag uit,
elke dag een nieuwe strijd.

3. Jullie geven mij zo veel,
ik ben het niet waard.
Jullie zijn zo vriendelijk,
ik ben het niet waard.
Jullie zijn zo attentvol,
ik ben het niet waard.
Jullie zouden zo veel doen voor mij,
ik ben het niet waard.
Jullie houden zo veel van mij,
ik ben het niet waard.

4. De drang om te pijnigen is zo groot,
maar ik mag het niet meer doen,
ik heb het beloofd.

De drang om een mes te nemen,
maar ik kan het niet meer hebben,
jij hebt mij die ontnomen.

De drang om me te snijden,
maar dat mag niet meer,
want de pijn zal niet verdwijnen.

De drang om te bloeden,
maar dit mag niet meer,
want ik zal er mijn hele leven voor boeten.

5. Ik ben angstig onder de mensen,
daarom ben ik liever alleen.
Ik ben bang van de vragen van de mensen,
daarom ben ik liever alleen.
Ik ben bang van de reacties van de mensen,
daarom ben ik liever alleen.
Ik weet niet wat te zeggen aan de mensen,
daarom ben ik liever alleen.
Ik weet niet wat te vragen aan de mensen,
daarom ben ik liever alleen.

6. Ik wil huilen,
maar heb geen tranen meer.
Ik wil praten,
maar heb geen stem meer.
Ik wil voelen,
maar voel niks meer.
Ik wil leven,
maar ik leef niet meer.

Read Full Post »

Vandaag op twitter verscheen er een bericht van een jongen die zelfmoord gepleegd heeft, omdat hij zo gepest werd. Ik wil eerst graag mijn medeleven uitten naar zijn ouders, familie, en vrienden. Het is een zware drama. Ik denk dat je als ouder dit nooit te boven kunt komen. Eindeloze vragen die zonder antwoord blijven…
Ik vraag mij toch af waarom jongeren, kinderen dit doen? Welk plezier hebben ze hierin? Ik weet dat velen meedoen met de bende, uit schrik zelf uitgestoten te worden. Maar dit is toch geen excuus. Jongeren doen ook mee omdat ze aanvaard willen worden door de stoere gasten. Doe niet mee met de groep! Kom op voor de gepeste, praat erover met een vertrouwenspersoon, met een volwassene. Laat dit niet gebeuren!!

Gedurende mijn schooljaren ben ik zelf ook slachtoffer geweest van pesterijen. We spreken Frans thuis. In de kleuterklas en de lagere school werd ik dus “bekeken” omdat ik thuis Frans sprak.
Maar de echte pesterijen zijn gekomen toen ik naar de middelbare school ging. De eerste 4 jaren was ik er op Internaat. Ik werd uitgelachen omdat ik niet goed was in sport. De lessen gymnastiek en sport waren een echte marteling. Ik kon geen koprol maken, durfde niet over de bok te springen. Bij het kiezen van ploegen voor volleybal, basketbal,… werd ik steeds als laatste gekozen.
Ik durfde ook nooit vragen te stellen aan de leraars uit angst nog meer gepest te worden. Ik herinner mij dat de leraar aardrijkskunde mij gevraagd had in welk werelddeel zich een land bevond. Ik had een verkeerd antwoord gegeven, en iedereen (inclusief de leraar) hebben mij uitgelachen.
Een ander voorval die mij bijgebleven is, en die ik niet uit mijn geheugen kan wissen is het volgende: tijdens een les wiskunde, snoof de jongen naast mij kleine flesjes parfum. Toen de leraar hem vroeg waarom hij dit deed, zei hij: “het is omdat de adem van Pascale zo stinkt.” Wat was ik toen gekwetst. Het lijkt onschuldig, maar het heeft mij erg pijn gedaan.
Ik weet ook nog dat ik op een nacht ervan overtuigd was dat God mij riep (ik zat op een katholieke school). Ik hoorde mijn naam fluisteren. Ik ben nog steeds bang als ik s’nachts een “vreemd” licht zie, iets hoor. Ik moet dan mijn licht aandoen om mijzelf ervan te overtuigen dat het niets is.

Toen ik van school veranderde, ging ik naar een meisjesschool. Ik dacht dat ik daar aanvaard zou worden, maar niets was minder waar. In die periode heb ik me ook lid gemaakt van een activiteitengroep. Daar werd ik ook gepest. Ik weet nog dat toen er fuiven waren, en dat ik in een gesprek was met een meisje, zij mij achterliet van zodra er een jongen langskwam. En dit midden in ons gesprek. Ik voelde me dan alleen (wat ik ook al was, want niemand nodigde me uit om te dansen, weinig mensen kwamen een babbeltje met me slaan).

In de middelbare school zijn de eerste zelfmoordgedachten gekomen. Het zijn zelfs ook bijna pogingen geworden. Ik verstond maar niet waarom niemand vriend(in) met mij wilde zijn. Waarom dat de anderen elkaar in het weekend zagen, samen op vakantie gingen. Ik voelde me zo eenzaam, alleen, niet begrepen. Ik had toen mijn diagnose ook nog niet. Maar ik denk dat zelfs als de anderen het geweten hadden, ze mij toch gepest hadden. Ik was het zwarte schaap van de klas.
In het begin huilde ik ook toen ik gepest werd, wat dus meer pesterijen uitlokte. Toen ik dit begrepen had, heb ik niet meer gehuild, mijn gevoelens niet meer getoond, mijn emoties niet meer geuit. Sindsdien heb ik nog steeds veel moeilijkheden om over mijn emoties te praten.

Op de werkvloer had ik ook het gevoel van er niet bij te horen. Dat de mensen mij niet aanvaarden. Ik weet tot de dag van vandaag niet als het echt pesten was, of dat ik me dit inbeeldde. (omdat ik tot dan zo vaak uitgelachen werd).

Ik weet dat mijn groot gebrek aan zelfvertrouwen voor een stuk komt vanwege de pesterijen. Ik voel me altijd zeer onzeker, ben ook altijd zelf bang van iets verkeerd te doen, of te zeggen. Uit angst een persoon te kwetsen, en dat die persoon dan hieronder zou lijden.

Vele pesters beseffen niet welke draagkracht hun daden hebben. Het is noodzakelijk om voorlichting te geven over pesten! Om dit probleem aan te pakken!!

Read Full Post »