Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2012

beste wensen voor 2013

Het jaar 2012 loopt ten einde. Tijd voor een nieuw jaar.
Wat 2013 ons zal brengen kan niemand voorspellen.
Er zullen misschien moeilijke dagen zijn,
dagen waar je het niet meer ziet zitten,
dagen vol pijn, verdriet, angsten,
dagen waar je je afvraagt of alles nog de moeite loont,
dat je de hoop opgeeft,
omdat alles tegenvalt, dat je van niemand steun krijgt,
dat je het gevoel hebt dat je alles weer alleen moet oplossen.

Gelukkig zullen er ook mooie dagen zijn,
dagen van geluk, al is het maar om kleine dingen.
Zoals: trots zijn omdat je iets gedaan hebt, lieve woorden mogen lezen, een mooi landschap mogen bewonderen,…

Vergeet vooral niet dat na regen zonneschijn komt!!

Ik wens je het allerbeste voor dit nieuwe jaar.
Een goede gezondheid
Fijne vriendschappen
Veel geniet momenten
En al wat je hart verlangen mag.

IMG_0951

Advertenties

Read Full Post »

2012 herzien

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 5.900 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 10 years to get that many views.

Click here to see the complete report.

Read Full Post »

nachtgedichten

1. De nacht komt er aan,
samen met de angst om de slaap niet te vinden.
De nacht komt er aan,
samen met de angst om pijn te lijden.
De nacht komt er aan,
samen met de angst om weer die chaos te voelen.
De nacht komt er aan,
samen met de angst om akelige dingen te herbeleven.
De nacht komt er aan,
samen met de angst om die niet te kunnen doorstaan !

2. Ik vecht tegen de slaap overdag,
en s’nachts kan ik hem niet vatten.
Ik vecht tegen de negatieveling overdag,
en s’avonds doet hij zijn gang.
Ik vecht tegen de gedachten overdag,
en s’avonds zijn ze er toch.
Ik vecht om wakker te blijven overdag,
en s’nachts kan ik niet slapen.
Ik vecht om bezig te blijven overdag,
en s’avonds is het mijn geest die niet stopt.
Ik vecht om te zoeken wie ik ben,
en s’avonds ben ik nog steeds in de war.

Read Full Post »

Ik heb deze gedichten geschreven een beetje na het krijgen van mijn diagnose (5-4-2005, diagnose in maart 2005). Ik was toen nog opgenomen in de psychiatrie. Ik had gehoopt dat ik beter begrepen zou worden na mijn diagnose, dat ik betere ondersteuning zou krijgen. Niets was minder waar. Integendeel, de reacties van de verpleegkundigen zorgden er zelfs voor dat ik nog dieper wegzakte. Sommigen zeiden: “oh wat erg. Dit moet vreselijk zijn voor je. “ Niet te verwonderen dus dat ik dacht dat mijn leven niks meer waard was.
Ik weet nu wel dat ik dingen kan. Vind het nog moeilijk om mijn anders zijn te aanvaarden, en voel me nog steeds zeer eenzaam, en zwaar depressief.

1. Autisme spectrum stoornis
zonder woorden
zonder gelaatsuitdrukking
zonder vrienden
zonder verbeelding
zonder begrip
zonder non-verbale taal
zonder soepelheid
zonder sociaal contact

Autisme spectrum stoornis
moeilijk te aanvaarden
moeilijk te zien
niet te genezen
nooit volledige zelfstandigheid

2. Autisme, dit heb ik;
Autisme, een ongeneeslijke ziekte;
Autisme, niet te begrijpen;
Autisme, uitgelachen;
Autisme, daarmee moet ik het doen.

3. Ongeduldig,
angstig,
hoor ik wat ik niet aanhoren kan.

Zwijgzaam,
in mezelf blijvend,
hoor ik wat ik niet aanhoren kan.

Ik hoor wat ik niet aanhoren kan,
“AUTISME”,
en toen werd ik stil.

4. Geen woorden,
geen muziek,
geen geschreeuw,
geen gehuil,
kan omschrijven hoe ik mij voel

Voel me slecht,
Voel me bevangen,
Voel me bedreigd,
Voel me in de steek gelaten,
Te weinig om mijn lijden te beschrijven.

5. Alleen,
alleen met mijn vedriet,
alleen met mijn onrust,
alleen met mijn pijnen,
alleen met mijn lijden,
alleen, zo alleen,
alleen, aan de kant gelaten,
alleen, niemand bij mij!

6. Ik bewandel dit pad,
dit pad zonder sporen.
Ik bewandel dit pad,
dit pad die nergens begint.
Ik bewandel dit pad,
dit pad die nergens eindigt.
Ik bewandel dit pad,
dit pad zonder toekomst.
Ik bewandel dit pad,
dit pad zonder hoop.

Read Full Post »

vrijwilligerswerk

De eerste maanden na mijn ontslag van mijn laatste opname ( nu 7 jaar terug) sleepte ik mezelf van mijn bed naar de zetel en terug. Ik had enorm veel moeite om mij te concentreren (zelfs een krant lezen of een film kijken lukte niet). Ik kon dingen moeilijk onthouden.
Zou het nog mogelijk kunnen zijn om te functioneren zoals voor al die opnames? Hoewel ik een groot deel van mijn capaciteiten teruggevonden heb, besef ik dat ik mentaal en fysisch erg verzwakt ben geweest door al die medicatie. Ik ondervind er nu nog de gevolgen ervan. Ik ben voortdurend moe, heb veel meer moeite om mij te concentreren op iets, ik ervaar dagelijks last van hoofdpijn. Mijn maag is ook gevoeliger geworden. Ik moet alert blijven, en niet te veel willen doen, rustperiodes inlassen.

Hierdoor kan ik een job in het gewone arbeidscircuit niet meer aan. De werkdruk zou mij onmiddellijk toen terugvallen. Daarom dat ik nu al een aantal jaren af en toe vrijwilligerswerk doe.
Mijn keuze was niet moeilijk: ik zou een handje toesteken bij autisme verenigingen. Want waar anders zou ik zo goed begrepen worden?
In het begin deed ik dit bij één enkele organisatie. Maar een jaar later wou ik toch iets meer, en regelmatiger mijn hulp aanbieden. Ik doe dus nu vrijwilligerswerk bij 2 autisme verenigingen, met elk hun specifieke doelgroepen. Ik geef getuigenissen over mijn eigen autisme, geef inleefmomenten, ik help sporadisch mee met administratief werk,…
Ik vind het fijn om te doen. Het voordeel is ook dat het me verplicht om buitenshuis te komen. Ik moet mij onder de andere mensen begeven, zelfs al blijft het ergens “veilig” omdat het mensen zijn die open staan voor autisme. Het helpt mij ook om na te denken over de problemen die ik ervaar in het dagelijks leven, en er oplossingen voor te zoeken.

Een probleem die ik nu al een tijdje ervaar is dat ik bang ben om teleur te stellen. Ik ben angstig dat de mensen van de ene of de andere vereniging het mij kwalijk zouden nemen dat ik niet goed genoeg doe voor hen. Dat ze jaloers zouden zijn omdat ik meer of beter werk zou doen voor de andere vereniging. Dit maakt me steeds zo onzeker. Ik wil ook niemand kwetsen. Ik wil voor iedereen altijd goed doen, zelfs al gaat het soms ten koste van mijn gezondheid (maar nooit ten koste van veiligheid op de weg). Ik leer nu wel om beter te luisteren naar de signalen van mijn lichaam en kan al heel af en toe neen zeggen wat betreft het vrijwilligerswerk.

Dat vrijwilligerswerk brengt mij voldoening. Ik ben blij als iemand mij zegt dat hij iets gehad heeft aan mijn getuigenis, dat ze hierdoor hun kind beter begrijpen. Ik hoop dit dus nog lang te kunnen doen. Ook al moet ik soms op het laatste moment afhaken omdat ik ziek ben, het weer te slecht is,…

Ik wil van deze blogpost gebruik maken om de mensen van Autisme Centraal en de Vlaamse Vereniging Autisme te bedanken voor hun begrip, hun steun. Jullie zijn allemaal fijne mensen en ik ben blij jullie te kennen.

Read Full Post »