Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2013

Ik heb lang getwijfeld of ik een blog zou schrijven over automutilatie. Het is een beladen onderwerp, waarover toch nog wel taboe is. Toch wil ik het durven bespreekbaar maken. Ook al besef ik dat veel mensen zich hierover schamen. Ik wil ook nog vermelden dat ik niemand (ver)oordeel. Elk mens heeft zijn eigen kruis te dragen, en iedereen doet dit op zijn eigen manier. Sommigen hebben er meer moeite mee dan anderen. Oordeel niet op het uiterlijke van een mens. Je weet niet wat deze persoon meegemaakt heeft, welk lijdensweg hij/zij meegemaakt heeft.
Een aantal jaren terug heb ik mezelf gepijnigd. Ik denk ik hiermee begonnen ben doordat ik tijdens één van mijn opnames iemand hierover heb horen praten.
Ik heb eerst gesneden in mijn lichaam (op een plaats waar niemand het zou zien, zelfs niet als ik een bikini aanheb). Na een tweetal maanden, toen ik me terug opgesloten had in de badkamer om mezelf te pijnigen, is mijn moeder gekomen. Ze heeft me gevraagd of ik automutileerde. Ik kon het niet meer verbergen. Ik vermoed dat ze het al een tijdje voelde (moederinstinct zeker).
Erna, tijdens mijn laatste opname, kraste ik in mijn armen.
Het automutileren was toen de enige manier die ik vond om om te gaan met alle frustraties, pijnen, opgekropte gevoelens,… De eerste minuten nadat ik het gedaan had (snijden, krassen) voelde ik me opgelucht. Maar kort erna boosheid. Ik schaamde mij dat ik het weeral niet kon laten. En door die schaamte en boosheid ontstond de drang om het opnieuw te doen. Ik raakte in een soort van vicieuze cirkel.
De psychiater was boos op me. Ze zei dat ik moest stoppen met dat kinderachtig gedoe, met dat manier van aandacht te trekken.
Ik wilde vooral geen aandacht. Ik wilde alleen die boosheid, moeheid, frustratie, verdiet niet meer voelen. Hoe kon ik dit aan de psychiater uitleggen? Zij die ook weigerde te denken dat ik autisme zou hebben.
Ik moest van haar andere manieren (volwassener) vinden om om te gaan met mijn gevoelens. Soms lukte het mij, andere keren niet.
Ik heb, zoals vaak tijdens mijn opnames, zelf oplossingen moeten vinden. Ik had op een site over automutilatie andere manieren gevonden om jezelf te pijnigen zonder littekens na te laten. Ik heb geprobeerd met ijsblokjes op de pols, met een rode stift kleuren op je armen. Wat voor mij het beste gewerkt heeft is: elastiekje rond de pols doen, en het hard laten schieten. Ik had de pijn en de roodheid (die erna verdween).
Nu is het zelfbeschadigen gelukkig al enkele jaren voorbij. Soms voel ik nog wel soms de drang om het te doen, maar ik heb nu gelukkig vele andere manieren om om te gaan met al mijn gevoelens en pijnen.

Ik wil graag ook enkele zelfgeschreven gedichten delen:

Ik heb mij net weer gesneden,
kon het weer niet laten.
Het bloed dat stroomt,
dat zijn mijn tranen.
Vlug een pleister op,
om geen sporen na te laten.

Ik pijnig mezelf,
omdat ik mijn lichaam haat.
Ik straf mezelf,
omdat ik mij plezier toelaat.
Ik snij in mijn lichaam,
omdat ik geen andere manier heb.
Ik moet mezelf zien bloeden,
omdat ik pijn moet hebben.

De drang om te pijnigen is zo groot,
maar ik mag het niet meer doen,
ik heb het beloofd.
De drang om een mes te nemen,
maar ik kan het niet meer hebben,
jij hebt mij die ontnomen.
De drang om me te snijden,
maar dat mag niet meer,
want de pijn zal niet verdwijnen.
De drang om te bloeden,
maar dit mag niet meer,
want ik zal er mijn hele leven voor boeten.

Ik kras mezelf,
ik weet dat dit niet mag.
Ik kras mezelf,
ik ken de gevolgen ervan.
Ik kras mezelf,
ik zie de littekens ervan.
Ik kras mezelf,
ik wil dit niet meer doen.
Ik kras mezelf,
het is sterker dan mezelf.

Een schaar, daarmee kras ik.
Een potlood, daarmee kras ik.
Mijn nagels, daarmee kras ik.
Een stuk hout, hiermee sla ik.
Een boek, hiermee sla ik.
Mijn vuisten, hiermee sla ik.
Alles wat ik vind, zal ik gebruiken om mij te pijnigen.
Dat dit voorwerp nu scherp is, bot is, stomp is.
Ik vind wel een manier waarmee ik mij kan pijnigen.
Want ik moet pijn voelen,
want ik moet mezelf straffen,
want die stem verplicht mij om het te doen.

Ik ben bang,
want de mooie dagen komen eraan.
Ik ben bang,
want de warmte komt eraan.
Ik ben bang,
want ik zal korte mouwen moeten dragen.
Ik ben bang,
want de mensen zullen mijn littekens zien.

Advertenties

Read Full Post »

zo voel ik me elke dag

Bij het opstaan s’morgens is heel mijn lijf stijf, heb ik stramme spieren. De pijnen zijn op dat moment al intens. Ik voel me zo uitgeput. Mijn slaap is niet verkwikkend. Ik heb veel nachtmerries gehad. Ik weet niet wat te doen : wel of niet opstaan. Ik weet dat ik moet opstaan, want blijven liggen is niet goed. Ik sta uiteindelijk op rond 12u (als ik geen afspraak heb).

Een douche nemen, mijn tanden poetsen bezorgt me spierpijnen. Het is nog erger als ik mijn haar moet wassen.
Ik ben uitgeput erna. Ik zou terug in bed kruipen.
Ik ben verdrietig, ik denk dat het niet normaal is dat ik al zo moe ben terwijl ik me alleen maar gewassen en aangekleed heb.
Nochtans begint de dag amper. Ik moet volhouden tot s’avonds. Ik moet iets nuttigs doen van mijn dag.

Het minste wat ik doe put me uit, doet me zoveel pijn. Maar ik wil niet inactief blijven, ik wil geen luiaard zijn. Ik ben nog maar 39 jaar oud ! Nochtans voel ik me niet jong, ik voel me 70 jaar oud.

Eten, drinken, alleen slikken kan pijn doen. Enkele stappen zetten, een fles water open doen, kan een ware marteling zijn.
Een simpele knuffel kan zeer pijnlijk zijn.

Naast lichamelijke pijn, is er ook nog geestelijke pijn.

Die pijnen, die moeheid zijn onzichtbaar. Veel mensen geloven me niet. Ze zeggen dat het onmogelijk is dat ik zoveel pijn heb. Ik beeld het me allemaal in. En daarbij, ik heb geen reden om zo moe te zijn, aangezien ik niet werk, dat ik niet getrouwd ben, geen kinderen heb.

Ik voel me schuldig, schuldig van niet meer te kunnen doen, schuldig van een last te zijn voor mijn familie. Gewoonweg schuldig van « ziek » te zijn.

Er is geen minuut dat ik mij niet angstig voel. Ik kan niet uitleggen hoe dit komt. Soms weet ik dat ik bang ben, maar soms ook niet. En dit put me uit.

Ik voel alles zo sterk aan. Ik kan aanvoelen als er stress is, als een andere persoon lijd. Zelfs het lijden van personen die ik totaal niet ken. In de krant lezen dat een persoon aangerand werd, op het nieuws de hongertoestand in de derde wereld zien, het geweld in een film zien, dat treft me heel erg.
Maar ook weten dat mijn zus uitgeput is door haar werk, dat mijn schoonzus slecht slaapt, dat ze ongerust is voor haar kinderen,…. dat houd me bezig. Ik denk dan voortdurend na hoe ik ze kan helpen, wat ik kan doen om hen het leven makkelijker te maken.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen. Ik zou graag mijn ervaringen schriftelijk willen delen, in een boek, of via een Internet site. Ik zou graag terug zelfstandig willen wonen, mijn eigen stekje hebben. Ik zou graag meer willen doen voor de mensen die ik liefheb, en die me zoveel geven.

Ondanks al dit lijden die me het leven zuur maken, besef ik dat ik geluk heb.
Ik heb het geluk van een dak boven mijn hoofd te hebben, voldoende te eten hebben, een familie hebben die van me houd en me aanvaard zoals ik ben.

Read Full Post »