Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2013

vroegere liefde

Kon ik de tijd maar terugdraaien,
de tijd waar we het zo fijn met elkaar hadden.
Kon ik de tijd maar stopzetten op 10 jaar terug,
die tijd vol met kleuren,
die tijd vol met zon,
die tijd waar er geen wolkje aan de lucht hing.

Hoe zou het geweest zijn,
als ik je hart niet gebroken had.
Waar zouden we nu gestaan hebben,
als ik niet zo bang was geweest.

Helaas de tijd loopt door,
Helaas het verleden kan niet veranderd worden.

Jij was mijn vlam,
mijn zon,
mijn hoop.

Er gaat geen dag voorbij zonder aan jou te denken,
ik blijf verlangen naar je.
Wat er ook mag gebeuren,
je blijft voor altijd in mijn geheugen.
21 – 03 – 2005

Advertenties

Read Full Post »

Il y a 10 ans de cela, j’ai commencé à écrire plein de “poèmes”. C’était pour moi une façon de pouvoir exprimer mes sentiments les plus profonds. A part l’automutilation, je n’avais pas d’autres moyens pour évacuer toutes ces émotions. Des émotions si fortes qui me coupaient le souffle, si intenses que cela m’angoissait au plus haut point. Tous ces sentiments me faisaient tellement mal psychiquement, que je devais les compenser par une douleur physique.
Aujourd’hui, je ne m’automutile plus depuis longtemps. Mes émotions, je les ressens encore toujours très fort, et j’en souffre toujours. Mais j’ai appris à en parler, à les exprimer, même si cela reste difficile.
A l’époque de ces écrits, je n’avais pas encore de diagnostic correct et jetais en dépression majeure. Même si je vais un peu mieux à ce jour, ces « poèmes » sont encore d’actualité. La différence avec il y a 10 ans est que maintenant j’accepte plus qui je suis, et que je demande de l’aide lorsque cela ne va vraiment pas.
Quasi tous les poèmes que j’ai écrits durant ces 2 ans sont en néerlandais. Voici ceux écrits en français.

1. Je me fais du mal,
car je suis en colère.
Mon sang qui coule,
ce sont mes larmes.
Je n’arrive pas à pleurer,
donc j’écris ma peine.
7-7-2003

2. Ma peine est grande,
ma peine est lourde,
ma peine n’est pas détectable,
ma peine n’est pas mesurable,
ma peine est à l’intérieur de moi.

Je voudrais crier ma peine,
mais je n’ai plus de voix.
Je voudrais pleurer ma peine,
mais je n’ai plus de larmes.
Je voudrais te dire ma peine,
mais je n’ai plus de mots.
Je voudrais jeter ma peine,
mais je n’ai plus de force.
7-7-2003

3. Ma lutte est quotidienne,
ma lutte est grande,
ma lutte est jour et nuit,
ma lutte cessera-t-elle un jour?
ma lutte en vaut-elle la peine?
ma lutte, dois-je encore lutter?
7-7-2003

4. C’est tout ou rien,
c’est noir ou blanc,
c’est le jour ou la nuit,
c’est plein ou c’est vide,
c’est la vie ou la mort.
Il n’y a pas d’autres nuances dans ma vie,
il n’y a pas d’autres couleurs dans ma vie,
il n’y a pas d’autres dimensions dans ma vie.
8-7-2003

5. Pour être « normal »,
il faut des amis.
Pour être « normal »,
il faut travailler.
Pour être « normal »,
il faut fonder une famille.
Pour être « normal »,
il faut des hobbys.
Et moi, je fais tout cela pour pouvoir être « normal »,
mais je n’y arrive pas.
Et moi, je fais tout cela pour pouvoir être « accepté »,
mais je ne le suis pas.
Et moi, je fais tout cela pour pouvoir être « normal »,
mais je n’en ai aucune envie.
11-7-2003

6. Aujourd’hui, j’ai 30 ans,
je devrais être heureuse,
mais je ne le suis pas.
Je me demande quelle importance cela a,
je me demande si cela va changer quelque chose,
ma vie va-t-elle être meilleure?
7-7-2003

7. Je me sens seule,
même en compagnie.
Je me sens sale,
même bien lavée.
Je me sens moche,
même bien habillé.
Je me sens fatiguée,
même reposée.
Je me sens grosse,
même ayant un poids normal.
10-7-2003

8. Je suis triste car je ne te comprends pas,
je suis triste car je ne vois pas d’amélioration,
je suis triste car je ne sais plus qui je suis,
je suis triste car je ne trouve pas de but dans ma vie,
je suis triste car je ne veux plus vivre.
15-7-2003

Read Full Post »

Vriendschap

Ik heb veel moeite met vriendschap. Zoals iedereen heb ik zin en
behoefte aan vrienden. Maar elke keer dat ik met iemand wil afspreken,
is het net of ik schrik heb van iets. Ik kan niet benoemen wat het is, het is
meer een gevoel dat ik heb.

Nochtans kijk ik er naar uit en zie ik die persoon (personen) graag.
Hoe komt het dan dat ik op het laatste moment vaak afhaak? Ik snap mezelf niet, en
Ben dan kwaad op mij.

Een paar gedichten die mischien meer zeggen dan tekst.

Ik wil « normale» mensen ontmoeten,
maar voel me niet begrepen bij hen.
Ik wil « normale» mensen ontmoeten,
maar ik voel me daar niet goed bij.

Ik zit in een tweestrijd,
ik ben bang om jullie te ontgoochelen,
ik ben bang dat jullie het niet begrijpen.

Ik wil een beroep uitoefenen,
maar ben bang om het verkeerd te doen.
Ik wil een beroep uitoefenen,
maar ben bang om geen concrete richtlijnen te krijgen.

Ik zit in een tweestrijd,
ik ben bang om jullie te ontgoochelen,
ik ben bang dat jullie het niet begrijpen.

Ik wil mensen ontmoeten die mij begrijpen,
maar ben bang dat jullie het niet toelaten.
Ik wil mensen ontmoeten die mij aanvaarden zoals ik ben,
maar ben bang dat jullie er moeite mee hebben.

Ik zit in een tweestrijd,
ik ben bang om jullie te ontgoochelen,
ik ben bang dat jullie het niet begrijpen.
​21-8-2003

Plots heb ik weer zin om terug contact te nemen,
dus stuur ik massaal Sms’jes.
Maar als ik berichtjes terugkrijg,
heb ik spijt van wat ik gedaan heb.
Het doet me wel plezier dat men aan mij denkt,
maar ik wil dit niet echt meer.
Want dan nodigt men mij uit,
en kan ik geen neen zeggen.
Als ik er dan ben,
zie ik weer eens hoe ik niet in het plaatje pas.
​10-10-2003

Plots stuur ik weer Sms’jes,
maar dan heb ik spijt.
Plots wil ik weer dat men contact met mij neemt,
maar dan wil ik niet meer.
Plots wil ik weer mensen zien,
maar dan wil ik niet meer.
​10-10-2003

Keer op keer,
breek ik plots contacten af.
Keer op keer,
schakel ik over van het ene extreme naar het andere.
Keer op keer,
heb ik er na een tijdje spijt van.
Keer op keer,
wil ik het opnieuw goedmaken.
Keer op keer,
geraak ik weer boven mijn toeren.
Keer op keer,
bevind ik mij in een vicieuze cirkel.
​21-1-2004

Read Full Post »

Sommige mensen zullen misschien denken: “oh, wat leuk dat je geen honger voelt. Je hoeft je dus geen zorgen te maken om eventuele overtollige kilo’s.”
Integendeel, het is niet fijn. Helemaal niet. Vooral omdat het niet alleen blijft bij moeite met honger aanvoelen.

Ik heb dus problemen met aan te voelen wanneer ik honger heb. S’ochtends moet ik medicatie innemen op nuchtere maag. En moet dan mintens een kwartier wachten eer te ontbijten. Ik probeer die medicijnen in te nemen zodra ik wakker ben, en voordat ik gewassen en aangekleed ben. En erna onmiddellijk naar beneden te gaan om te ontbijten. Het gebeurt wel vaak dat ik dan toch begin met eerst iets anders te doen: opruimen, poetsen, op de computer, papierwerk,…
Het kan dan pas een paar uren later zijn dat ik me ineens niet goed voel: hoofdpijn, last van de maag, draaiierig,.. Ik denk dan niet meteen aan het feit dat het zou kunnen komen omdat ik honger heb. Neen, ik moet dan nadenken aan het verloop van mijn dag tot nu toe. Pas als ik dan besef dat ik nog niets gegeten heb, begrijp ik vanwaar het niet goed voelen komt.
Ik heb ook geen dorstgevoel. Zelfs als mijn keel kurkdroog is, zal ik er niet meteen aan denken dat ik moet drinken. Een tweetal weken terug zag ik op Internet wanneer je het best en zeker water moet drinken. (2 glazen bij het opstaan, 1 glas een half uur voor het eten, en 1 glas voor het slapengaan). Ik pas dit nu toe. Zelfs al drink ik niet voor het eten (omdat ik niet aanvoel dat het nu tijd is om te eten), ik heb dan minimum 3 glazen water op in die dag. En dit is meer dan vroeger. Het gebeurde in het verleden vaak dat ik maar 1 glas water of fruitsap dronk op een hele dag. Ik nam mijn medicatie in met alleen wat speeksel, of met een klein slokje water.

Aan de andere kant, voel ik niet aan wanneer ik verzadigd ben. Als ik begin te eten, zou ik door kunnen gaan. Mijn lichaam geeft geen signaal aan dat ik genoeg op heb. Als ik mij dan niet inhoud of beredeneer, dan voel ik het erna wel. Last van een opgeblazen gevoel, maagpijn,… Maar weeral moet ik dan nadenken hoe het komt, vanwaar die lichamelijke ongemakken komen.
Vaak eet ik dan bijvoorbeeld de hele zak chips, de hele pak koekjes, snoep op. Als ik voor de TV ben, neem ik heel dikwijls iets te eten. (hier weeral zonder honger te voelen, het is een gewoonte geworden).

Gisteren meldde ik dit aan de huisarts. Mijn mama had ergens gelezen dat een tekort aan dopamine de oorzaak kon zijn van een gebrek aan verzadigingsgevoel. Ik wilde weten of de huisarts eventueel in het bloed de neurotransmitters kon analyseren. De huisarts is hier te weinig van op de hoogte. (in het verre verleden, nog voor mijn diagnose, was ik eens bij een homeopaat geweest en in één of andere analyse werd gezien dat mijn waarde veel te laag was van één of andere neurotransmitter). De huisarts zei: “je kunt als volwassene hierover nadenken, maar hoe verliep dit dan als kind?” Tja, als kind schoof ik gewoon aan tafel en at de portie die mij gegeven werd. Ik ervaarde er in die tijd geen problemen mee.

Elke dag moet ik er dus op letten dat ik voldoende eet en drink, zonder mij te overeten.
En dit vooral als ik alleen thuis ben, dat mijn ouders voor een paar dagen weg zijn.

En voor de mensen die mochten denken dat het misschien een eetstoornis is: neen, dat is het niet. Ik heb geen vertekend beeld van mijn lichaam, wil mezelf niet straffen door niet te eten, ik tel geen calorieën, laat mezelf niet braken,.. Het is echt een probleem van aanvoelen. Dat het nu door een tekort van de stof dopamine komt, door een connectie in de hersenen die ik niet heb, of gewoon mijn lichaam die niet aan mijn hersenen doorgeeft dat ik honger of dorst heb, het blijft een vervelend probleem.

Read Full Post »

First, let’s start by the most important: communication. Being able to communicate with each other is very important. If you can’t explain what you want, then you are lost, you have nothing. I was told that communication is not just verbal communication. The verbal part is only a small aspect of the communication. You have all the non-verbal aspects of communication. That’s what makes it more complex for people with autism. A lot of autists can’t read all those non-verbal things.
I was told to look in the eyes of the person I talk to. When I talk to someone, I can’t talk and look at the expressions of the face at the same time. Besides that, if I look in the eyes of my interlocutor, I’m lost, I don’t know anymore what I wanted to say. All my concentration is needed for what I want to say, for finding the words to say it. I am very disturbed by this. I’ve been told that eyes can express certain things, but I’m unable to decode this non-verbal language. If I look in the eyes of my interlocutor, I will constantly ask myself what the person is thinking, what she wants to make me understand, the message that she wants to say, and so, I will lose the thread of my ideas. I’ve learned to look in the eyes of other persons from time to time.

I find it difficult to communicate what I want to say. I have to find the right words. Even if everything is clear for me in my mind, and that I understand myself completely, how can I best tell it to the others? What’s the best way? What may I say or what may I not say? For example, how can I explain to someone that I don’t feel all right? It’s not only that I have difficulties finding the words, but also will the other person understand what I want to say, how will my interlocutor understand my words? And what will his reaction be? I don’t know why but I can’t manage to express what I want to say.
I don’t get what’s important to say or not. I only tell snatches. I don’t see the need to tell everything. I have the impression that the rest is not important for the other person to know. For example when I go to the doctor, I say only some things, and most of the time they are taken out of their context. I can’t see the importance of telling the whole situation, because for me only that part is important, or I have only problems with that thing. Of course this brings misunderstandings.
This is what brought such a long painful journey before I was diagnosed. I told things to that family doctor. Things that I thought important, but they were taken out of their context. I couldn’t understand that it was so important to tell the whole story, the whole context. But again this is a lack of imagination. What is important to tell and what not. Apparently I give some importance to details that don’t need to be said. And I forget or omit to say the most important things. Always fragmenting everything in different and separate sequences is typical to autism. But because the family doctor was refuting autism, even after it had been mentioned by my parents, and because he had only snatches of my story, he wrongly analysed the situation. This file followed me everywhere and everybody afterwards believed what was written

I tell stuff that doesn’t clarify the situation. Communication is hell for me. Not only have I trouble expressing myself, but I have also problems understanding communication from others.
Neurological typicals (that’s what autists call non-autist people) have a strange way to communicate. They tell things that are not coherent; they don’t go immediately to the essential of what they want to say. I have the impression that they lie a lot. Just as if it was a game to tell the contrary of what they mean. Because they tell one thing but they mean the other. I can’t understand sarcasm, humour. I find it difficult to know what is important and what is a detail.
When I was at boarding school, I had so many difficulties to follow and understand the lessons. Not only because it went too fast, but also because you had to know what was essential and what were the details, and you also had to be able to find the links between different subjects. With communication it’s a bit the same. What is important in what other people have told you? How can you link things that different people tell about a same person? And do you have to tell that to this person?

When I’ve had a conversation with someone I can rethink about it for days and days. Did I tell it right? How has he interpreted that? I could have told this and that. Did the person understand well what I wanted to say? Shall she respect my trust? I’m always so insecure after a conversation. But I can’t tell my doubts, my fears to that person. Because I’m afraid to annoy that person.

Social interactions are linked to communication. Because how can you communicate with someone without interacting? I wanted to talk about each aspect separately to try to let you understand which difficulties I have in each aspect.

I don’t know who I can trust. It has happened that I tell my whole life to someone who just smiled at me. I considered that person as a friend because he was smiling at me. I was convinced that this person was trustworthy. My despair was big when I saw that it wasn’t so. But that person had smiled at me, so he couldn’t be anything else than my friend. Why would he have smiled at me otherwise? Now I have to be careful, because I wouldn’t trust anyone. I am scared to trust someone, even my family, my parents. I know that I can trust them, but sometimes it’s a real struggle to let myself trust them.

Social interactions are exhausting for me. Constantly trying to know what people expect from me, not knowing how to interact. Doing everything to please the other person, and forgetting myself. I will always give more importance to others than to myself. Even if I don’t enjoy it. I don’t know anything else, I don’t know how to interact differently.
I usually tend to help people. When I was admitted in psychiatry, more than once I was told that I had to stop taking on other people’s problems, and that I had only to think about myself. They asked me to do something that I didn’t know how to do. But they didn’t say how I could do that. Besides, it was against my nature: I’ve always liked helping people. But they couldn’t understand this. How could I explain to them what is important for me with my communication problems?

There is a huge difference between how I appear and who I really am. I’ve only got one expression, smiling, and I only have one attitude, pleasant. And these expression and attitude stay the same however I am feeling, whatever I am saying. I’m not playing a role, I’m not faking. I only have always the same expression, the same intonation. So, people think it’s not so bad, or that I’m not depressed (because I’m not crying), People are being mislead.
Not being taken seriously brings a huge uneasiness, which results in frustration, tiredness, depression, and sometimes to auto-mutilation. I can’t express it by any other way, so I hurt myself. Not being able to show how I really feel, destroys a lot. I feel devastated, it takes a long time before the emotion goes away.
The only emotion that I can show is anger. But only when I’m at home. Because there are rules that have to be followed when you’re not at home. And I follow these rules carefully. You always have to be polite, and so you don’t show your anger.

Even if I can’t manage to show my emotions, I have a lot of emotions. I feel them inside me very strongly. And it hurts. It hurts more because I can’t tell what I feel. I keep everything for me. I don’t know how to express them, because sometimes I can’t understand them myself.

Like every person I want to have friends. But I find this so difficult. Because when is someone your friend? How many times may you call each other? And passing by? What can you tell? What not? And what is the meaning of friendship? Just like what is the meaning of love? Of trust?

I have a strong contact with my family, but I can’t tell if I love them or not. I can’t tell it because I don’t know what love is. I think I love them, because I would be really sad if something happened to one of them. I’ve always had the impression that I love my family. But sometimes I think it’s more a love-hate relationship. But maybe more people experience that?

Now I can tell that I have two really good friends. Even if we don’t see each other for a long time, I know I can always count on them. And I’m always there for them. The anxiety that those relationships end is present. I’m anxious that one day I will tell something that’s taken out of the context, that I will lose my temper. Those two friends are also on the spectrum of autism. And I know from one of them that she also has a lot of problems with relationships. So we are both doing a lot of efforts. We are still best friends, and I hope that this will stay so for a long long time. We trust each other, even if this is a difficult aspect for both of us.

The third point of the triad is creativity / lack of imagination. This is the most difficult point to explain. Creativity is not used here in the meaning of being able to paint, to create an object. No, it’s imagination in the meaning of not being flexible.
For example: I’ve planned to go shopping in the afternoon, but the children of my brother come home so, I have to adapt my timetable. When something changes, when something happens I have to be flexible to change, to interpret something in the place. This can lead to frustration. And for me it’s not easy because I need more time than others to think.
And I don’t like when changes happen at the last moment.

I experience difficulties because I take everything to the word. Sometimes someone says something that has to be interpreted to the second degree. I can’t do that, because I take every word for what it counts.

Read Full Post »