Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2013

1. Het is nacht, eindelijk is het rustig buiten.

Helaas, binnen in mezelf blijft de onrust.

                     22-6-2003

2. Ik ben moe, zou moeten slapen, maar kan het niet.

Ik heb honger, zou moeten eten, maar wil het niet.

Ik mag mezelf niet pijnigen, zou moeten stoppen, maar doe het wel.

Waarom?

Waarom dit destructief gedrag?

Waarom mag ik niet mezelf zijn?

Ik haat mezelf, haat dit leven.

                    22-6-2003

3. Ik haat mijn lichaam,

ik haat mijn zwakte,

ik haat mijn eetgedrag,

ik haat mijn korte nachten,

ik haat mijn niks doen,

ik haat mijn gedachten,

ik haat mijn angsten,

ik haat mijn leven,

ik haat mezelf.

                    24-6-2003

4. Ik mag niks lekkers eten,

ik mag geen muziek beluisteren,

ik mag niet gaan wandelen in de natuur,

ik mag geen lekker warm bad nemen,

ik mag niet rustig een boek lezen,

ik mag niet lekker lui zijn,

ik mag mezelf niet verwennen,

ik mag mijn lichaam niet verzorgen,

ik mag geen plezier beleven.

En als ik het toch durf te doen,

dan verwijt ik het mezelf heel erg.

                     4-7-2003

5. In mijn wereld is alles gepland.

in mijn wereld is niks bedreigend,

in mijn wereld kan ik mezelf zijn,

in mijn wereld denk ik hoe ik dat wil,

in mijn wereld voel ik me veilig.

                      4-7-2003

Advertenties

Read Full Post »

Sinds een tweetal weken, ben ik 40 jaar oud. Het probleem is dat ik ze niet doe. Ik lijk niet op een persoon van die leeftijd. Bijna iedereen zegt tegen mij: “oh, ben jij 40 jaar oud. Ik dacht dat je maar 25 jaar oud bent.” Laatst zei een nicht nog tegen mij: “je bent altijd gekleed in jeans met een t-shirt, met een kort kapsel. Je lijkt dus jong.” 

Ik besef dat ik mij hier niet druk om moet maken. Toch vind ik het niet leuk om dit te horen. Ik voel me zo al minderwaardig, vaak een nietsnut. Als ik dit hoor, voel ik me diep gekwetst. Net alsof ik niet serieus genomen word. Ik weet dat mensen het niet met opzet doen, dat zij alleen maar schatten op wat ze zien. 
Ik heb er al vaak aan gedacht om mij anders te kleden. Maar welke kleren dragen? Met wat lijk ik ietsje volwassener? Ik zou dan ook make-up moeten aandoen, maar verdraag dit niet (het jeukt en brand op mijn gezicht). 
Zijn er nog mensen met autisme die jonger lijken dan hun échte leeftijd? Is dit een typische kenmerk voor autisme? 

Read Full Post »

In a few days I will turn 40 years old. And I am asking myself the question what kind of life I have.
A lot of people envy the life I have. They think or tell me: you are so lucky! You can sleep as long as you want, you don’t need to go to work, you are single. You don’t need to take care of a husband or children. In fact, you can do whatever you want.
Those people only see what is apparently visible, they think that they know my life.
They don’t know at all how I really feel inside. They don’t see my sadness, they don’t feel my pains.

I don’t dare to complain anymore, I’m not saying how tired I am. People don’t believe me, they tell me that I have nothing to complain off. I wish that some people were more open minded, that they stop stigmatizing. I’ve had enough of hearing: if you have a good night of sleep, everything will be better. Just do some more exercise, and you will have less pains. You have to go out more often, see people, do stuff with friends. This will help you to feel less lonely.
I can’t count how many times I have tried this. Ok, I hear you thinking: she hasn’t tried enough, she needs to try harder, longer.

Can someone tell me why people always refer to themselves when you say that you are tired, that you have pain? How many times didn’t I hear: oh, I am exhausted as well, I am also anxious, me too I suffer from back pain. When they say this, it gives me the impression that they don’t believe me, that I’m faking. I have the feeling that they think that my suffering isn’t as bad, that they are to be complained of. I’m not looking for any complaining, I just want that people understand, or at least accept that I’m suffering so much.

I am fed up of daily pains, of being anxious all the time. I can’t stand it anymore of having so less energy. I want to do a lot of things (writing, giving lectures about autism, visiting family), and it hurts so much that I am too tired to do it.

Another problem I am coping with is the continuous thinking in my mind. It never stops, it is always busy. I wish there was an on/off button. I am so sensitive to all the miseries in the world. I want to help people, even unknown ones so that they don’t suffer anymore, that they are happy. I feel obliged to help my relatives. When my mother says that she is tired, I can’t stop thinking of how to help her more. When one of my nephews says that he/she is bored I would do everything so that they are not bored anymore.
Sometimes my sister in law is stressed out because of her children, I think really hard how I could help her. And I can’t stop thinking of it. I know other people think of it during a time and then they continue with their daily routine. I can’t. It is so tiring, it gives me headaches.

So, what kind of life do I have? I am living to please others, to do everything I can so that they are happy.
Sometimes I am thinking that I would accept to handle all suffering of the whole world, as long as all other persons are fine, are happy, are in a good health.
When will I be able to enjoy my life? I don’t know. Maybe never. Maybe that my purpose in life is to do everything to help others, even if it destroys my physical and mental health.

Read Full Post »

De 2 laatste gedichten heb ik geschreven in de tijd dat ik enorm veel op msn was. Ik was toen lid van een groep voor overgevoelige mensen. Ik was in volle zoektocht waarom ik me zo slecht voelde, waarom ik gecrasht was, en opgenomen moest worden. Ik was toen voor een tijdje thuis tussen 2 opnames door. Ik had enorm veel behoefte om te praten met mensen die ook problemen hadden, die zich ook slecht voelden. Ik dacht toen (zeer naief van mij) dat dit de enige personen waren die mij konden begrijpen, ook al had ik ze nooit gezien, en wist ik niets van hen. Het kon goed zijn dat ze zich totaal anders voordeden dan hoe of wie ze écht waren.
Gelukkig heb ik nu geleerd om voorzichtiger te zijn. Maar ik zal nooit zonder Internet kunnen. Dit is één van de weinige manieren die ik heb om contacten te hebben.

1. Achter de PC,
hoef ik jou niet te zien.
Achter de PC,
hoef ik geen rekening te houden met hoe ik eruit zie.
Achter de PC,
ben ik niet gestoord door andere geluiden.
Achter de PC,
zijn er geen andere mensen.
Neem je mijn PC weg,
dan stort mijn wereld in elkaar.
4-7-2003

2. Ik heb zin om je te ontmoeten,
maar weet niet of het zal lukken.
Ik heb zin om je te ontmoeten,
maar durf het thuis niet vragen.
Ik heb zin om je te ontmoeten,
maar ben angstig van wat mijn ouders zullen zeggen.
Ik heb zin om je te ontmoeten,
maar ben bang van ontgoocheld te zijn .
Ik heb zin om je te ontmoeten,
maar ben bang om onze virtuele vriendschap te verliezen.
19-8-2003

3. Het chatten is leuk,
het chatten is boeiend,
het chatten is makkelijk voor mij.

Het chatten, de mensen zijn er open,
het chatten, de mensen zijn er eerlijk,
het chatten, de mensen zijn daar een luisterend oor.

Die mensen zijn mijn vrienden,
die mensen begrijpen mij,
die mensen zou ik willen ontmoeten.
6-1-2004

Read Full Post »