Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2013

Ik heb in mijn 40 jarig bestaan al heel wat dokters, specialisten ontmoet.
Het begon al in mijn vroeg bestaan.
Rond mijn 3 jaar oud, hebben mijn ouders besloten om een logopedist te raadplegen. Ik sprak toen amper, brabbelde nog als een baby. Ze hoefden zich geen zorgen te maken. Mijn spraak zou zich welk ontwikkelen.
Een 3-tal jaren later werd er een schoolrijpheidsonderzoek gedaan. Dit stond er in het verslag: “Duidelijke achterstand in functioneren van de intelligentie. Niet schoolrijp. Noodzakelijk het kind te houden in niet-lezende groepen, in een voorbereidend jaar met uitgebreid leesrijpheidsprogramma met taalactivering.”

Kinesitherapeuten heb ik ook veel gezien. Sinds ik klein ben, is er een soort fysieke blokkade in mij. Ik stapte op een stroeve manier. Mijn mama dacht dat massages en oefeningen bij de kinesitherapeut mij zouden kunnen helpen om soepeler te zijn.

Tijdens mijn middelbare studies ben ik eens zwaar ziek geweest. Eerst bij de huisarts gegaan, en nadien bij een inwendige geneeskundige. Ik bleek een zware feriprieve anemie te hebben. Gelukkig is dit nu onder controle dankzij goede ijzersupplementen.

Op mijn 20ste werd er een breedband psychologisch onderzoek gedaan. Als ik dit verslag terug lees, dan zie ik er heel wat kenmerken van autisme in. Dit stond er helemaal in het begin van het verslag: “P. is normaalbegaafd, maar actualiseert op een onvoldoende wijze haar potenties. Door een niet zo gelukkige studie- en schoolkeuze moest ze op de “toppen van haar tenen staan”. Daar ze dagelijks geconfronteerd werd met het niet aankunnen van de situatie, heeft dit aanleiding gegeven tot minderwaardigheidsgevoelens. Ze mist soms voeling met de realiteit en is zeer beïnvloedbaar.”

En in 1999 is dan de miserie echt begonnen. Toen werd ik voor het eerst opgenomen in de psychiatrie. Vele opnames volgden, met psychiaters die niets wilden weten van autisme, psychologen die ik soms niet mocht zien (de psychiater zag er het nut niet van in), maatschappelijke assistenten die plots het contact verbraken met mijn ouders (omdat ze aan hun kant stonden, en waarschijnlijk hiervoor op het matje werden geroepen).

In de langere periodes dat ik tussen 2 opnames thuis was, zochten we alternatieve behandelwijzen. Zo heb ik verschillende homeopaten gezien, mijn heil proberen te zoeken in de accupunctuur, bij een therapeut ten rade geweest die aan autohypnose doet.
Ik heb zelfs mijn soelaas gezocht bij een soort medium (die door middel van haar pendelaar wist welke poedertjes ik nodig had). Dit medium werd me aangeraden door een psychotherapeut.

Doordat ik moeite had met het slapen, heb ik een slaaponderzoek laten doen. Daaruit bleek dat ik meer dan het normale verschillende keren per nacht micro-éveils had (zeer kort wakker worden zonder het te weten), dat mijn diepe slaap te veel aanwezig is, en mijn REM slaap niet voldoende.

Een jaar later, ben ik bij een CVS specialist geweest. Ik heb alle kenmerken van CVS, maar hij kon die niet stellen, wegens een ernstig darmprobleem.

Na een coloscopie onderzoek in 2004, werd ik een week later opgenomen voor een kijkoperatie. Er bleek een obstructie te zitten in de darmen. Het was een cyste van endometriose.

Ik ben nogmaals bij een CVS specialist geweest. Daar heb ik ook een diëtiste gezien. Ik moest een strikt dieet volgen: geen gluten, geen melkproducten, amper vlees. En ernaast ook supplementen innemen. Ik heb het dieet toch wel 6 maanden volgehouden. Maar aangezien ik geen verandering opmerkte, en dat ik het lastig vond om het vol te houden, ben ik ermee gestopt. Ook gestopt om die specialist te zien.

Ik heb ondertussen al een volgende specialist op mijn lijst staan: een reumatoloog. Mijn kinesitherapeut raad me aan om een officieel diagnose van fybromyalgie te laten stellen.

Read Full Post »

minderwaardigheidscomplex

Al sinds mijn pubertijd, voel ik me minder dan mijn broers en zus. In die periode, en gedurende een aantal jaren, zag ik mijn oudste broer als een ideaal, een rolmodel. Hij had geen moeite met studeren, behaalde goede punten, had veel vrienden, ging op stap met die vrienden,… Ik wou dit ook allemaal, wou net zoals hem zijn.

In de jaren die volgden, is het minderwaardigheidscomplex alleen maar gegroeid. Waarom had ik zoveel moeite met alles? Waarom had ik geen vrienden? Waarom kon ik mijn werk moeilijk doen? Werd ik ontslagen?
Er was toen nog geen sprake van autisme. Ik had dan nog geen juiste diagnose.

Op de dag van vandaag, heb ik nog steeds dit complex van minderwaardigheid. Nochtans weet ik dat ik anders ben dan mijn broers en zus, dat ik me niet mag vergelijken met hen. Want zij hebben geen ontwikkelingsstoornis. Het is net alsof ik appels met peren vergelijk.
Ik weet niet hoe het komt dat ik me toch minder voel dan hen. Omdat ik nog steeds moeite heb om mezelf te aanvaarden zoals ik ben? Door de druk van de maatschappij?

Het doet me vreselijk pijn elke keer dat ik hen zie, en dat zij interessante dingen over hun werk vertellen, over hun kinderen kunnen praten, of over hun partner. Ik voel me er dan net niet bij horen, alsof ik iets mis in mijn leven. Ik werk niet, heb geen vriend, geen kinderen.
Ik verkies daarom om alleen thuis te blijven, als zij bijvoorbeeld beslissen om op restaurant te gaan. En dit is niet alleen omdat ik dan weer geconfronteerd word met mijn gebreken, maar ook door de vele prikkels die me moe maken. En waarvoor ik een week nodig heb om van te kunnen bekomen.

Het is ook niet leuk als ik ergens naartoe ga en dat mensen me vragen wat ik doe, of ik getrouwd ben, kinderen heb. Ik heb hier niets over te zeggen, dus gaat die persoon iemand anders aanspreken. Ik word dan weer aan mijn lot overgelaten. Want ben toch geen interessante gesprekspartner.

Misschien is het maar een indruk die ik heb, maar als je niet werkt, geen gezin hebt, en daarbij nog eens psychisch ziek bent, dan hoor je er niet bij in deze maatschappij.
Geen wonder dus dat psychisch kwetsbare mensen zoveel aan zelfmoord denken, en pogingen doen.
Het is meer dan tijd dat er verandering komt, dat de maatschappij iedereen aanvaard zoals hij/zij is. It’s time to change!!

En ik? Ik blijf worstelen met die minderwaardigheidscomplex. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik ook iets kan bijbrengen in deze wereld. Maar het is zo moeilijk, zo vermoeiend.

Read Full Post »

beeld u zich in dat…

“Beeld u zich eens in dat u zich op uw favoriete plek bevind. Voor u is dit misschien een plek waar u al geweest bent, maar het kan ook een plek zijn uit uw verbeelding. “
Vele meditaties, relaxatie technieken beginnen met deze soort zinnen. Ik kan me onmogelijk ontspannen, omdat ik mij erger dat ik me niet kan inbeelden dat ik mij op mijn favoriete plek bevind. Vaak vragen ze ook nog dat u zich de geluiden, de geuren zo realistisch mogelijk erbij denkt.
Eerst moet je al weten wat jouw favoriete plek is. Wat als je er geen hebt? Of dat je van het ene beeld naar het andere springt. Van de bergen naar de zee naar het huis van je grootouders,… En dan verschijnen personen erin die je liever niet ziet, omdat ze je pijn gedaan hebben, je gekwetst hebben.
Ik probeer dan om terug mooie beelden voor mijn geest te halen, maar dan is de relaxatie al veel verder, of is het afgelopen. Ik heb er dan geen enkele deugd aan gehad, omdat ik worstelde met mijn verbeelding.

Hulpverleners hebben mij ook al het volgende voorgesteld:
“Beeld u zich in dat u zich midden in een luchtbel bevind. Die omringd is door positieve kleuren. Alle kritieken, oordelen, negativiteit van buitenaf kunnen u niet bereiken, omdat er zich een beschermende laag rond de luchtbel bevind.”

“U doet net alsof u een film aan het maken bent. Alles wat er rondom u gebeurt maakt deel uit van de film. De mensen zijn de personnages uit uw film. U hebt er de controle over, omdat u de regisseur bent. U hebt de camera in handen.”

Ik wou dat het zo makkelijk was, dat ik me zulke zaken kon inbeelden. Het zou mij helpen als ik mij in moeilijke situaties bevind, het zou een fijne “vluchtroute” kunnen zijn.
Ik benijd mensen die erg creatief zijn en leven in hun eigen fantasiewereld.
Ik wou dat ik dit ook kon, zodat ik mij dan kan afsluiten op momenten dat het me allemaal te veel wordt, dat er een heleboel prikkels om me afkomen. Dat ik me dan kan terugtrekken in mijn geest, waar er een mooiere wereld is, waar ik me veilig voel.
Ik kan me alleen maar proberen in te beelden hoe het zou kunnen zijn, maar aangezien ik moeite heb met inbeelden, blijft het blanco!!

Read Full Post »