Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2014

Het is bijna 3 jaar sinds ik mijn eerste blogpost geschreven heb. Tijd voor reflexie. Ik ben nog altijd blij dat ik besloten heb om een blog te beginnen. Ik vind het fijn om mijn ervaringen neer te pennen, om te zoeken naar de juiste en geschikte woorden. Alsook het vinden van een goed onderwerp.

Ik denk en hoop dat ik de privacy van mijn familieleden tot nog toe niet geschonden heb. Dit blijft één van mijn prioriteiten!

Ik heb al heel wat geschreven over hoe ik het dagelijks ervaar met een diagnose autisme: de moeilijkheden vooral. Boeken die ik interessant vond heb ik besproken. Eigen geschreven gedichten heb ik gedeeld.

Ik zou graag aan jullie, lezers van mijn blog, een aantal vragen willen stellen. Jullie zijn hierin vrij om te antwoorden of niet.

  1. Wat vinden jullie van de lay out van mijn blog? Is het niet te druk? Bevalt de kleur?
  2. Zijn mijn posts niet te lang, of te kort?
  3. Wat vinden jullie van de besproken onderwerpen tot nu toe? Is het herkenbaar, te confronterend, te moeilijk om te lezen,…? Hebben jullie er iets aan?
  4. Zijn er bepaalde thema’s/zaken waarover jullie graag mijn ervaringen willen lezen, waarover jullie graag mijn mening willen hebben?
  5. Delen jullie soms/vaak/nooit mijn posts?
  6. Hebben jullie nog andere opmerkingen of vragen?

Ik hoop om nog heel lang te blijven bloggen. Momenteel zit ik een beetje in een inspiratieloze periode. Ik wil ook niet om het even wat schrijven om maar een blog te posten. Ik vind het belangrijk dat ik achter mijn schrijven sta, en om toch een beetje kwaliteit te posten.

In elk geval wil ik mijn trouwe en occasionele volgers bedanken voor het lezen, en voor de commentaar. Jullie zijn allen top!

Advertenties

Read Full Post »

Mijn “dagelijkse kost” bestaat onder andere uit:

  • extreme vermoeidheid
  • hevige spierpijnen
  • hoofdpijn of migraine
  • slaapproblemen
  • angsten
  • depressiviteit
  • snel overprikkeld raken
  • overbezorgdheid
  • haatgevoelens tegenover mezelf

De lijst is niet volledig, maar ik bespaar jullie de hele opsomming.

De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere. Ik ben het gewend dat die klachten al jaren deel uitmaken van mijn leven. Ik moet wel vooruit, kan niet stil blijven staan, en niets meer doen.

Wat mij vooral irriteert is dat sommige mensen mij niet geloven. “Je ziet er nochtans goed uit”. “Je hebt altijd een brede glimlach.” “Hoe kan je nu moe zijn terwijl je overdag niets doet, vaak in bed ligt.” Dit zijn opmerkingen die ik dan krijg. Ja, je ziet niets aan mij. Maar het is niet omdat er uiterlijk niets te zien is, dat ik niet lijd.

Als iemand tegen mij zegt dat hij / zij erg moe is, rugpijn heeft, maagklachten,… dan stel ik dat niet in twijfel. Ik vind het sneu voor die persoon omdat ik niet wil dat een andere lijdt, pijn heeft. Het stoort mij wel als het een persoon is die voortdurend klaagt en als ik dan iets zeg over mijn lijden, er geen gehoor naar heeft.

Ik zeg bijna niet meer hoe ik me écht voel, want niet geloofd worden, is dan nog iets dat ik moet verwerken. Alleen tegen mensen die mij écht goed begrijpen zeg ik het, en dan nog niet altijd. Want een 10 tal jaren terug heeft iemand eens gezegd: “Je moet niet altijd klagen, want mensen zullen geen contact meer met je willen hebben. Het is irriterend om altijd naar dezelfde klaagzang te moeten luisteren.” Ik had nochtans niet de indruk dat ik toen zoveel klaagde, ik luisterde ook veel naar wat hij wilde zeggen. Enfin, gelukkig heb ik al lang geen contact meer met die persoon. Zelfs zijn naam weet ik niet meer. Deze woorden blijven mij achtervolgen. Ik ben dus extra voorzichtig eer ik iets zeg.

En mensen, mocht ik te veel klagen, laat het mij gerust weten. Ik wil geen zeurpiet zijn.

Ik pen gewoon mijn gevoelens neer, omdat ik zo misschien iemand kan helpen, iemand zich herkent, en zich niet alleen voelt in zijn of haar lijden.

Read Full Post »