Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2015

jaloers zijn

Voor mij bestaan er 2 soorten van jaloersheid. En ik geef toe dat ik mij herken in één van die 2 soorten.

De eerste vorm is die in de ergste zin van het woord. Jaloezie die mensen kwaad kan maken, die mensen kan veranderen tot ware monsters. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de man die de minnaar van zijn vrouw vermoordt. Of met veel minder zware gevolgen, maar die mij ook uitermate irriteert: mensen die tellen als zij evenveel hebben gekregen als de andere. Dat kleine kinderen dat doen met snoep bv kan ik nog min of meer begrijpen, maar dat volwassenen zo kinderachtig kunnen zijn, omdat ze denken dat de andere bevoorrecht is (dat het nou waar is of niet doet er niet toe), daar kan ik écht niet tegen. Zeker als ze dan bij wijze van spreken elkaar bijna verrot zouden slaan, zoals ik vermoed dat kan gebeuren bij het verdelen van een erfenis. Ik vraag mij af waarom mensen dit doen? Is het leven zo al niet ingewikkeld genoeg?

Voor mij is het logisch dat degene die het financieel moeilijker heeft, de persoon die het op dat moment emotioneel zwaar heeft, dat hij/zij dan de meeste (aandacht) krijgt. En gezaag/geklaag van de jaloerse persoon is ongunstig op zulke momenten.

Het tweede soort, is jaloersheid in de vorm van het jammer vinden dat je niet zo bent als de andere. Je gunt het die andere persoon, dat is niet het probleem. Het is alleen dat je wilt dat je dit ook kon doen.

Ik ben geen “Wolfie” (naam die gegeven wordt aan Mozart in de film “Amadeus), ik heb niet het tekentalent van “Van Gogh”, ik ben geen Serena Williams,….

Ik wou zo graag een artistiek talent hebben. Helaas is mij dit niet gegund. Als ik mensen zeer goed muziek hoor spelen, als ik zie hoe sommigen met zoveel precisie tekenen, sporters die een tornooi winnen,….. Ik geef toe dat ik jaloers ben op mijn vader die wel goed kan tekenen, op een “lotgenoot” die de wereld rond reist om er te praten over autisme in andere culturen, op een persoon met autisme die écht schrijverstalent heeft, en inspiratie heeft om goede blogs neer te typen,…..

Ik weet niet of het woord jaloersheid hier het juiste woord voor is. Want ik ben écht blij voor deze mensen dat ze dit kunnen doen, dat ze hier talentvol voor zijn. En ik ben ook trots op hen. Het is alleen dat ik wou dat ik ook hun talent had.

Hoe denken jullie over jaloersheid? Zijn jullie jaloers? Hoe gaan jullie om met mensen die je benijden? Wees niet bang om het te zeggen, als je het wenst. Ik zal niemand (ver)oordelen!

Read Full Post »

vragenlijstjes

  1. Wat is je nickname?

Caline

  1. Rook je?

Nee, maar heb het wel geprobeerd vroeger, om mee te doen, maar vond het wel vies.

  1. Drink je?

Nope. Als ik drink, dank heb ik een hoog risico om de volgende dag een migraine aanval te hebben.

  1. Wat is je lievelingseten?

Salades, pasta, gerechten met kip

  1. Wat eet je niet graag?

Spinazie, rode kool, gekookte aardappelen, koude aardappelen, alles wat met lever, nier en zo te maken heeft

  1. Wat is je favoriete film?

Moeilijke vraag.

  1. Wat is je favoriete boek?

De kleine prins

  1. Wat is je lievelingsplek?

Wat een stomme vraag, mijn bed natuurlijk.

  1. Wat is je lievelingskleur?

Blauw

  1. Waar kan jij absoluut niet tegen?

Jaloersheid, hypocriete mensen

  1. Maak jij je druk om wat anderen van je denken?

Heu, moet ik hier écht op antwoorden. JA!

  1. Wat is volgens jou het beste gevoel van de wereld?

Vrede hebben met zichzelf.

  1. Wat is volgens jou het slechtste gevoel van de wereld?

Bedrogen worden door iemand die je dacht te vertrouwen

Bron: https://jeremvdsanden.wordpress.com/2012/09/11/100-persoonlijke-vragen/

  1. Laat je de deuren van je kledingkast open of doe je die netjes dicht?

Dicht!

  1. Neem je shampoo en andere spullen mee van de hotelkamer?

Ja, zeker als het kleine flesjes zijn. Daar dient het toch voor.

  1. Slaap je met je dekbed ingestopt of hangt dit los?

Dekbed is goed ingestopt, maar ik beweeg zodanig veel als ik slaap dat het mijn dekbed s’ochtends volledig los is.

  1. Heb je ooit een verkeersbord gestolen?

Nee, waarom zou ik?

  1. Gebruik je graag post its?

Dat gebruik ik al jaren niet meer.

  1. Heb je sproeten?  

Het schijnt van wel

  1. Lach je als je door hebt dat iemand een foto van je maakt? 

Soms wel, soms niet

8 Tel je je stappen weleens als je aan het lopen bent? 

Nee, ik heb hier een stappenteller voor

9 Heb je wel eens in de struiken geplast? 

Wat voor een vraag is dat nou….

10 Dans je wel eens zonder muziek? 

Nee, ik dans niet

11 Kauw je op je pen? 

Dat deed ik vroeger, en nu misschien onbewust ook nog

12 Met hoeveel mensen ben je naar bed geweest deze week?

Geen enkele

13 Heb je een één- of tweepersoonsbed? 

Éénpersoonsbed.

  1. Vind je het kunnen als mannen roze dragen? 

Als die man daar gelukkig mee is, waarom niet?

  1. Kijk je vaak naar tekenfilms?

Dat kan gebeuren.

  1. Wat drink je bij het avondeten?  

Water. Plat

  1. Welke saus eet je bij je kipnuggets?

Barbecue saus. Maar eet dit zo weinig, veel te vettig.

  1. Wie heb je als laatst gekust?

Een kus op de wang van mijn mama

  1. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was? 

Neen.

  1. Zou je ooit naakt poseren in een blad? 

Absoluut niet. Mijn lichaam is privé eigendom.

  1. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet controleren? 

Ja.

 22. Ooit een verkeersboete gehad voor overtreding van de maximum snelheid? 

Nee, en dat zal nooit gebeuren.

  1. Ooit zonder benzine gestaan? 

Nee ben veel te angstig om in panne te vallen

  1. Wat eet je het liefste op brood? 

Boter

  1. Hoe laat ga je meestal naar bed? 

Veel te laat!

  1. Ben je lui? 

Niet dat ik weet

  1. Hoeveel talen spreek je? 

Drie vloeiend: nederlands, frans en engels. En twee basiskennis: italiaans en spans

  1. Heb je een abonnement op een krant of tijdschrift? 

Ik niet. Mijn ouders wel. Maar aangezien ik thuis woon, lees ik dus ook de krant

  1. Heb je ooit een soap serie gevolgd? 

Ja!!

  1. Heb je hoogtevrees? 

Toch wel een beetje….. veel soms

  1. Zing je in je auto? 

Dit kan gebeuren

  1. Heb je ooit een pistool gebruikt? 

Een echte niet. Een speelgoedpistool wel.

Bron:

https://altijdplaatsaantafel.wordpress.com/2014/04/18/50-leuke-vragen/

Read Full Post »

Een vraag waar ik al lang mee worstel, is waar ik mij “thuis” kan voelen? Ik heb de indruk dat waar ik ook naartoe ga, bij wie ik ook ben, wat ik ook doe, dat ik het “vreemde eendje” blijf.

Ik let er steeds op om geen te opvallende bewegingen te doen (die mij nochtans kunnen helpen bij overprikkeling, zoals wiebelen). Maar het schijnt dat dit niet toepasselijk is in de maatschappij. Ik probeer om gesprekken te voeren, en interesse te tonen in de andere mensen. Hoewel ik bang ben dat ik onderbroken word terwijl ik aan het spreken ben (ik herinner mij dat in het verleden ik eens aan het praten was met iemand, en ze plots wegging midden in ons gesprek, omdat er een jongen langskwam. En vandaag de dag gebeurt het ook vaak dat ik onderbroken word). Vaak zeg ik gewoon niets, en luister alleen maar. Ik heb toch niks interessants te zeggen, want werk niet, ben niet getrouwd, heb geen kinderen, amper hobby’s. En als ik eens mijn mening durf te zeggen over iets lokt het vaak discussies uit. Wat mij ongemakkelijk maakt, want heb de indruk dat de andere wil dat ik akkoord ga met zijn standpunt.

In activiteitengroepen (toen ik jonger was), vroeger op het werk, zelfs in lotgenotengroepen voel ik me niet aanvaard voor wie ik ben. Heb het gevoel dat ik mij steeds hoef te verantwoorden. Sommigen kunnen jaloers zijn om wat ik heb en zij misschien missen. Ik kan daar toch niks aan doen. Ik dacht dat andere personen met autisme mij wel zouden begrijpen. Blijkbaar heb ik het daar ook verkeerd. (en voordat ik een hoop kritiek over mij krijg: het is niet mijn bedoeling om iemand persoonlijk te kwetsen. Het is gewoon wat ik voel).

Altijd moeten uitleggen waarom ik niet werk, waarom ik zo lang in bed blijf s’morgens, waarom ik niet getrouwd ben (een vraag die kleine kinderen mij vaak stellen. Ik neem het hen niet kwalijk. Ze zijn nog erg jong en kunnen het dus niet begrijpen. Ik antwoord dan gewoon dat ik nog niet de juiste persoon tegengekomen ben). Het is zo verschrikkelijk vermoeiend, en zorgt ervoor dat ik mij keer op keer dat buitenbeentje voel.

Ook met familie voel ik me niet écht “thuis”. In hun oren zal het misschien raar klinken. Ik ben anders dan hen, ben het altijd geweest en zal het helaas altijd zijn. Ik voel me vaak “bekeken” als ik met hen ben. Zij doen nochtans niks verkeerd, zijn er altijd voor mij als ik hen nodig heb. Ik kan dat gevoel van vreemde eendje moeilijk uitleggen. Want hoe leg je een gevoel uit? Iets dat je voelt, maar als je logisch nadenkt weet dat je het waarschijnlijk mis hebt?

Als ik alleen ben, dan kan ik ook niet ontspannen. Want de druk die ik mezelf opleg blijft. Ik denk na wat ik kan doen om mijn ouders te helpen, en begin dan als een gekke te poetsen in het huis.

Via de sociale media heb ik fijne contacten, maar voel ik me daar wel “thuis”?

Waar kan ik volledig mezelf zijn, zonder mij zorgen te maken om wat anderen van mij denken, zonder angstig te zijn om iets verkeerds te doen, te zeggen? Ik heb die plek tot nu toe nog niet gevonden. Ik hoop wel om die ooit nog eens te vinden, want ben het zo uitgeput om die zwaar geladen rugzak niet af en toe eens te kunnen afdoen van mijn schouders.

Read Full Post »