Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2017

Tistje heeft een tijdje terug zijn visitekaartje in 15 vragen geschreven. (https://tistje.com/2016/12/11/mijn-visitekaartje-in-vijftien-vragen/ )

Ik vond dit een leuk idee, en na toestemming wil ik ook een poging doen om die vragen te beantwoorden.

 

  1. Wie ben je? Pascale, 43 jaar oud.
  2. Diagnose? Autisme spectrum stoornis, fybromyalgie
  3. Wat ging aan je diagnose vooraf? Veel onbegrip, verkeerde diagnoses, heel veel medicatie, verschillende opnames in diverse instellingen (waar ouders buitengesloten werden, en geen contact mochten hebben met de psychiaters, zij waren namelijk de schuldigen dat ik zo was), pesterijen op school,….
  4. Wat betekent/de je diagnose voor jou? Het vermoeden dat mijn moeder al had toen ik 3 jaar oud was, bleek toch te kloppen. Ik kon nu eindelijk de juiste hulp krijgen. Ik kon beginnen te aanvaarden dat ik gewoon anders ben dan de anderen, dat mijn hersenen op een andere manier werken.
  5. Je bent goed in…? In het luisteren
  6. Mensen waarderen je omdat…? Dat is een moeilijke vraag. Ik ben geen “mind reader” en kan dus niet weten wat anderen van mij denken. Ik vermoed dat ze mijn vriendelijkheid en behulpzaamheid appreciëren. Mijn neefjes en nichtje waarderen de tijd die ik aan hen besteed als ik hen zie.
  7. Ik kan hulp gebruiken wanneer…? Bij alles wat hoort voor feestjes : wat aan te doen, hoe moet ik bedanken, wat mag ik wel of niet zeggen,…. Bij belangrijke doktersbezoeken : ik zou dingen verkeerd kunnen begrijpen, niet alles zeggen wat belangrijk is, dingen uit hun context halen.
  8. Wat biedt je comfort? In bed gaan liggen en muziek of een boek beluisteren. Een serie op netflix bekijken. Een harde knuffel krijgen. Mijn squeeze vest.
  9. Wanneer en hoe kan je omgeving jouw autisme opmerken? Het is heel moeilijk op te merken, want bij mij is niets zichtbaars. (zelfs als ik erg moe ben, of ziek, zie je het amper). Je kunt het wel zien als ik extreem angstig ben, en mij dan ga afzonderen, en bewegingen doe met mijn benen bv. Of ook als ik prikkelbaarder begin te worden, en binnensmonds vloek (omdat het me te veel word, en ik niet meer tegen de prikkels kan)
  10. Welke verwachtingen heb je van jezelf? Ik stel veel te hoge eisen aan mezelf. Ik ben een perfectionist. Ik wil een leven kunnen leiden die niet kan, omwille van mijn autisme en chronische pijnen. Ik weet dat het niet kan, en toch probeer ik er alles voor te doen. Waardoor ik vaak teleurgesteld ben.
  11. Welke verwachtingen heb je tegenover je omgeving? Hoe veeleisend ik ook ben voor mezelf, van mijn omgeving vraag ik dit niet. Ik wil alleen dat ze mij aanvaarden zoals ik ben, en begrip tonen als ik bv niet kan komen naar een familiefeest. (en ik bof dat ze zo begripvol zijn)
  12. Welke verwachtingen heb je tegenover de samenleving? Dat het personen met een beperking niet buitensluit, zoals helaas vaak het geval is.
  13. Hoe ga je om met de verwachtingen die anderen aan jou stellen? Ik kan hier niet op antwoorden, want ik weet niet wat ze van mij verwachten. Als ze mijn hulp nodig hebben, dan ben ik er voor hen.
  14. Waar kan ik me tonen als mezelf? Ik heb het gevoel om steeds een masker te dragen. Zelfs wanneer ik alleen ben. Ik wil niet tonen dat ik zwak ben, ik wil altijd mijn beste kant tonen. Op twitter en facebook denk ik mezelf te zijn. Het is makkelijker als ik de persoon niet zie, en schriftelijk kan ik me beter uitdrukken dan verbaal.
  15. Waar en wanneer pas je je aan? Ik pas me altijd en overal aan. Ik wil voor iedereen goed doen, ik hou er niet van om iemand te zien lijden, dus doe ik alles wat ik kan voor die persoon.
Advertenties

Read Full Post »

Gisteren zag ik op facebook een filmpje waarin Viktor Staudt aan het woord kwam, in een programma op de Nederlandse televisie. Het ging over suïcide preventie. Viktor heeft een boek geschreven na zijn mislukte zelfdood poging (“Het verhaal van mijn zelfmoord”). Ikzelf heb ook pogingen ondernomen, je kunt het hier teruglezen : https://autimonde.wordpress.com/2013/09/02/taboe-onderwerp-zelfdoding/

 

In deze blog wil ik het hebben over een zin die Viktor gezegd heeft tijdens dit programma (hier kan je het terugzien: https://l1.nl/avondgasten-het-lijkt-misschien-onwaarschijnlijk-maar-ik-heb-het-ook-gered-126062/ )

Hij zegt : “Ik kan de depressie controleren in plaats van dat de depressie mij controleert.”

 

Ik vind het zo goed verwoord. Zo ervaar ik het ook. De zware depressie die ik in 1999 heb gehad en die jaren geduurd heeft, maakt niet meer zo een groot deel uit van mijn leven. Het controleert mijn leven niet meer, de “zwarte hond” volgt mij niet meer continu, die hond is niet meer 24/24, 7dagen op 7 aanwezig.

Volgens mij, maar ik kan ook ongelijk hebben, is het de antidepressivum die mij voor een groot deel zo helpt. Als ik het een paar dagen niet neem, omdat ik het vergeten ben, dan voel ik de somberheid heel snel terugkomen, dan raak ik sneller geëmotioneerd, dan komen de donkere gedachten terug. Ik heb dus een groot vermoeden dat dit antidepressivum mij red, en mij helpt om de dagen door te komen.

 

Ben ik nu genezen van die depressie? Ik denk het niet. Ik blijf er gevoelig voor. Ik herken wel sneller de signalen. En weet dat ik dan streng moet zijn voor mezelf, en moet ingrijpen voor het te ver vordert. Dit betekent: blijven bewegen, niet de hele dag in bed blijven liggen, naar buiten gaan, naar de supermarkt gaan (ook al kost het me veel moeite, en zijn de angsten zeer groot),…

Ik kan ook niet zeggen dat ik “gelukkig” ben, maar ben wel blij dat ik nog leef, dat mijn pogingen niet gelukt zijn. Ik kan me niet inbeelden wat een leven mijn ouders, familieleden nu zouden hebben, en met welk schuldgevoel ik ze achter gelaten zou hebben.

Alleen al die gedachten zorgen ervoor dat ik geen pogingen of plannen meer heb/maak om uit het leven te stappen.

 

Ik herinner mij dat een 2tal jaren terug een assistent huisarts mij zo iets gezegd heeft (ik kan mij de juiste formulering niet meer herinneren) : “Sommige mensen zijn niet geboren om gelukkig te zijn. Jij bent misschien één van die.” Ik was geschokt toen ze dit zei. Maar misschien is het wel zo. Dit is dus naast mijn autisme, chronische pijnen, ook iets dat ik aanvaard.

Nu denk ik dat mijn doel in dit leven misschien is om anderen gelukkig te maken, aangezien ik bijna nooit neen kan zeggen als anderen om hulp vragen.

Ik weet dat het veel misschiens zijn, in het leven zijn er nu veel onzekerheden.

 

Ik wil graag eindigen met het volgende: ook al lijkt er geen licht aan het einde van de tunnel, hoe eenzaam je je ook voelt, weet dat je er nooit alleen voor staat. Ook al duurt het lang voordat je de juiste persoon vind, de persoon die je een sprankeltje hoop kan geven, die persoon bestaat écht!

Read Full Post »