Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2018

haat aan mezelf

Weinig mensen beseffen hoe lastig ik het dagelijks heb. Ik heb het deze keer niet over de pijnen, vermoeidheid, angsten. Wel over de haat die ik heb tegenover mezelf, en de verwijten die ik tegen mezelf uit. 

Ik heb een hekel aan spiegels. Ik vind mezelf niet mooi. Moest men mij vragen welk lichaamsdeel ik het liefst zie bij mezelf, dan kan ik daar geen antwoord op geven. Ik wou zo graag dat ik niet in de spiegel hoefde te kijken. Het kan soms niet anders : haar kammen, tanden poetsen, kijken of je kleren bij elkaar passen,… Als ik mijn lichaam bekijk, dan zie ik er de littekens van de tijd dat ik automutileerde, van mijn zelfmoordpoging. Ik zie ook mijn dikke buik (heb geen overgewicht, maar vond het beter vroeger toen ik slank was en alles kon eten wat ik wilde zonder een gram bij te komen). 

De hele dag door verwijt ik mezelf, voor dingen die ik wel of niet doe. Bijvoorbeeld: “jij luie trien, lig je nu weer in bed, terwijl je beter je moeder kunt helpen.” 

“ik had niet zo mogen snoepen. Ik zal het weer zien op de weegschaal.” 

“ Ik ben stom, waarom weet ik dit niet.” 

“ het is niet te verwonderen dat ik aan 45 jaar nog nergens ben in mijn leven. Ik zou er beter iets aan doen.”

“ik ben niets waard.”

…….

Hoe kan ik zo lief zijn voor anderen en zo streng voor mezelf? Waarom lukt het mij niet om mezelf te aanvaarden zoals ik ben? Is het omdat de maatschappij zo veeleisend is, en ik faal in wat die oplegt?  Of is het nog een gevolg van minderwaardigheidsgevoel door de pesterijen toen ik op school zat? Of doordat ik later op het werk, en in activiteitengroep het gevoel had er niet bij te horen en buitengesloten te worden?

Waarom kan ik anderen helpen en niet mezelf? 

Nochtans wordt er mij vaak gezegd dat ik mij niet schuldig mag voelen, dat ik er niets aan kan doen. Omwille van mijn autisme, mijn fibromyalgie, ben ik altijd moe, en moet ik dus veel rusten. Ik probeer mij ervan te overtuigen dat het zo is, dat ik milder moet zijn tegenover mezelf. Op sommige dagen lukt het beter dan andere. Het zelfverwijten is sterker en neemt vaak de overhand. En nog meer als ik zie, lees, ervaar dat het leven van anderen er veel interessanter uitziet dan het mijne. Ik besef dat zij het ook niet altijd makkelijk hebben, dat anderen ook hun twijfels, angsten, zorgen hebben. En dan verwijt ik het mij nog meer dat ik niet zo moet zagen, dat ik geen reden heb om te klagen terwijl er mensen zijn die écht lijden, die geen dak boven hun hoofd hebben, niet elke dag kunnen eten,.. en toch kunnen die gelukkig zijn. Waarom ik dan niet? Waarom duw ik mij steeds de afgrond in? 

Read Full Post »

De zomer, met zijn zon, lange dagen, verlofperiode van 2 maanden voor de schoolgaande kinderen, is mijn minst favoriete seizoen. Tijdens de maanden juli en augustus zit ik samen met mijn ouders aan de Belgische kust. Ah, de kust, zee, zon en strand, een droom en plezier voor velen. Helaas niet voor mij. Het is dan veel te druk, een rustige wandeling langs het strand zit er niet in, zelfs fietsen kan niet in die hectische toestand van toeristen, schoppende mensen, personen die langs de dijk willen uitwaaien. 

Nee, het is een te veel aan geluiden, geuren, drukte, mensen, ….. mijn hersenen kunnen dit allemaal niet aan. 

In “normale” zomerperiode ben ik al overprikkeld en kan ik weinig verdragen. 

Maar deze zomer is het extra moeilijk voor mij. Met die hitte ben ik veel sneller overprikkeld. Alles is me te veel, waardoor ik me de laatste weken niet goed voel. Zowel fysisch als psychisch. Hoofdpijn die erger wordt zodra ik iets buiten doe, meer last van mijn spieren (nee, de warmte verlicht mijn spieren nu niet), moeilijker om te slapen, geen energie van s’ochtends vroeg. En op mentaal vlak? Meer angsten, depressie, meer zelfverwijten,…

Veel mensen begrijpen niet dat ik zoveel last kan hebben. Zij hebben het ook warm, hebben het ook moeilijk met die hitte. En ik snap hen. De voorstellen die zij doen om samen iets te doen zijn goedbedoeld, zoals vragen of ik wil gaan zwemmen in de zee, een fietstocht wil maken. Sorry, maar dit kan ik niet. Het is veel te lastig. Gaan zwemmen? In die drukte, en dan nog stappen op dat warme zand, … Sensorisch veel te veel. Ik zou mij nog meer moeten afsluiten van alles en iedereen erna. Ik ben al minder “aanwezig” dan normaal. Zit veel meer op mijn kamer, in bed met oordopjes in, proberen te rusten en ervoor zorgen dat de tijd sneller voorbij gaat. 

Ik snak naar koeler weer, naar regen. Op zulk weer kun je je makkelijker kleden, en als het regent gaan de mensen niet naar buiten, en zou ik dus heerlijk kunnen gaan wandelen. Want hoe kleed je je als het zo warm is? Ik zweet mij te pletter, nog meer dan normaal. En drinken? Als je geen dorstgevoel hebt, is dit moeilijk. Ik moet erg attent zijn dat ik voldoende drink, en de herinneringen via een app die hoor ik niet als ik slaap, of als ik juist druk bezig ben, dan denk ik, ik drink later wel, wat dan niet gebeurt. 

Kortom: zomer + hitte = heel sterke overprikkeling = mij heel slecht en down voelen. Zoals gewoonlijk, zien weinig mensen hoe ik me écht voel, omdat ik veel verberg. Juist omdat zo weinig er begrip voor hebben, en ik ben bang ben voor commentaar, om in een discussie te geraken. Aub, respecteer gewoon dat ik nog meer “alleen” tijd nodig heb. Het is niets tegen jullie bedoeld, het is niet dat ik jullie niet graag zie, of dat jullie iets verkeerd gedaan hebben. 

Read Full Post »