Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2019

Ongeveer 3 weken geleden, heb ik besloten om mijn antidepressivum af te bouwen. Ik had voor de zomervakantie een afbouwschema gevraagd aan de huisarts. In 2 maanden tijd zou ik medicatievrij zijn van dit antidepressivum die ik al zeker 15 jaren slik. 

Vol goede moed ben ik een week na de feestdagen eraan begonnen. Ik vond het een goed moment: was het gewoon geworden om alleen te wonen, had mijn draai gevonden in mijn appartement en de omgeving, de drukte van het eindejaar was voorbij, ik had geen moeilijke afspraken in het vooruitzicht. 

De eerste 2 weken ging het redelijk, voelde me goed, had geen klachten (was wel erg moe). Helaas veranderde dit in de derde week (ik moest dan 1/2 per dag nemen). Ik was afgepeigerd, had meer spierpijnen dan normaal (vooral bij het opstaan was ik volledig stijf en had stramme spieren), ik had lichte hartkloppingen, was angstiger, voelde me lustelozer, somberder. Ik wilde alleen maar slapen en alle handelingen kosten me meer moeite dan gewoonlijk. 

Gisteren middag nam ik dus 1/2, en een paar uren later heb ik de andere helft ook ingenomen. 

Beslist om te stoppen met het afbouwen. Ik wil voorkomen dat ik zo diep val als 20 jaar terug, dat ik dan veel meer medicatie moet slikken. Het is een hel geweest en heeft jaren geduurd eer ik uit dit diepe dal kon klimmen. Nooit wil ik terug gaan naar hoe ik me toen voelde. 

Als ik dit dus kan vermijden door terug 1 volledige pil per dag te nemen, dan heb ik dit ervoor over. Ook al weet ik met bijna 100% zekerheid dat die chemische stoffen mijn lichaam verzwakt hebben. 

Deze ochtend bij het opstaan voelde ik al een verschil. Mijn spieren waren ietsje minder stijf, voelde me niet meer zo benauwd. 

Ik vermoed dat doordat deze medicatie op de “zenuwen” van de hersenen werken, dat het ook een werking heeft op de andere zenuwen van het lichaam? Of zie ik dit verkeerd. Schrijft men anti-depressiva niet voor bij sommigen met hoge pijnklachten? 

Ik ben wel wat verdrietig dat het mij niet gelukt is. Ik zeg tegen mezelf dat ik het niet als falen mag beschouwen. De wil was er, en zal er voor de volgende keer ook zijn. Ik zal wel een andere schema vragen aan de huisarts. Ene waar ik nog langzamer afbouw, op een langere periode, zelfs al moet het 1 jaar duren. 

Zijn er mensen die al geprobeerd hebben om te stoppen met hun anti-depressiva? Wat waren jullie ervaringen? 

Read Full Post »

1. Welke eigenschap waardeer je enorm in een geliefde? 

Even nadenken… ik denk gewoon dat die persoon mij aanvaard zoals ik ben, en ook eerlijkheid! 

 

2. Van welk woord krijg je kriebels? 

iedereen heeft wel…

iedereen is….

dit kan niet

nog 5 minuten

 

3. Wat maakt thuis een thuis voor jou? 

Dat is een plek waar ik onverstoord mezelf kan zijn, waar ik tot adem kan komen

 

4. Welke twee dingen kun je niet missen? 

Mijn smartphone en mijn oordopjes op maat

 

5. Wat is jouw favoriete sprookje? 

De kleine prins

 

6. Wat is jouw humor? 

Geen idee of ik er wel heb. 

 

7. Ben jij onvergetelijk? 

Voor sommigen niet, voor anderen wel veronderstel ik. 

 

8. Wat zou jij doen als je vijf jaar in de gevangenis zat? 

Ik zou nieuwe talen leren

 

9. Waar werd je vroeger blij van? 

Ik ben mijn hersenen aan het pijnigen, kan het me helaas niet herinneren. 

 

10. In welke kledij voel je je mooi? 

Ik vind van mezelf dat ik niet mooi ben. Ik draag vooral kledij waarin ik mij comfortabel voel. 

Read Full Post »

Wat is er verkeerd aan “stilte”? Die vraag stel ik mij de laatste dagen enorm veel. Helaas is het vandaag de dag zo moeilijk om die te vinden. Overal waar ik heen ga is er lawaai: de drukte van het verkeer (met getoeter omdat velen ongeduldig geworden zijn), de geluiden in een winkel (zoals muziek), zelfs in parken tijdens de mooie dagen is het niet altijd stil (omdat jongeren het nodig vinden om muziek te beluisteren en luidruchtig te praten, vooral naarmate de avond vordert),… 

Ook snap ik niet waarom bepaalde mensen altijd moeten praten (ik vind het fijn om gewoon bij anderen te zijn zonder dat er iets gezegd hoeft te worden), of waarom sommigen altijd de radio of muziek aan moeten hebben (terwijl ze er niet écht naar luisteren omdat ze zitten te lezen bv, en ik snap dan niet dat die achtergrondgeluiden hen daarbij niet storen). 

Gelukkig bestaat er voor mensen zoals ik hulpmiddelen om de geluiden te onderdrukken , hoewel ik nog steeds zaken hoor (wel met een kostprijs als je goede oordopjes op maat wilt, of noice canceling koptelefoon. En ik vind het jammer dat sommigen zich dit niet kunnen veroorloven omdat ze het budget er niet voor hebben, terwijl zij het écht nodig hebben om hun leven een beetje draaglijker te maken). 

Zouden mensen bang zijn van de stilte? Bang omdat ze dan hun eigen gedachten horen? Of vinden ze het niet kunnen dat er stiltes zijn tijdens een gesprek, en blijven ze daarom praten en praten (zelfs als het om niets zinvols te zeggen is)?

Ik kan intens genieten van de stilte, en het stoort mij niet dat ik dan mijn gedachten hoor. Integendeel ik kan dan rustig nadenken en het is meestal op die momenten dat ik dan op een AHA-moment kom (zoals zaken aanvaarden, weten wat ik wil doen).

Aan de andere kant als ik naar iets wil luisteren, dan doe ik dit ook met mijn volle 100% aandacht. 

Wat vinden jullie van de stilte? Hoe doen jullie om de stilte te vinden in deze drukke luidruchtige wereld? 

Read Full Post »

In het begin van elk jaar houden veel mensen zich voor de gek. Waarom? Ze denken dat wat ze zich voornemen zullen volhouden tot het einde van het jaar. Velen van hen gaan na de maand januari al niet meer wekelijks naar de fitness, ze drinken toch opnieuw een glaasje alcohol, nemen geen tijd meer voor quality time met familie en/of vrienden,….

Goede voornemens? Niet aan mij besteed. Ik wil me niet gek laten maken, ben het zo al genoeg (knipoog). Welke zouden die zijn mocht ik er toch hebben zouden sommigen zich misschien kunnen afvragen of niet? 

– minstens 5 kilo afvallen: als mensen mij zien dan vinden ze niet dat ik dik ben, maar ik voelde mij vroeger veel beter in mijn vel. (voor de medicatie die mij hebben doen verzwaren, en voor de pre-menopauze die mijn gewicht ook naar boven brengt)

– betere dag- en nachtritme instellen: wat voor belang heeft het als ik nu om 22u of om 1 u s’nachts ga slapen, en als ik nu vroeg of laat opsta. Ik moet niet gaan werken. Als ik mij hierbij goed voel, waarom zou ik dit moeten veranderen om te voldoen aan eisen van anderen? 

– meer contact hebben met de weinige vrienden die ik heb/ met familieleden: sociale contacten zijn zo vermoeiend voor mij, ik heb altijd dagen nodig om ervan te bekomen (misschien zullen sommigen het niet begrijpen, het zij zo)

– meer sporten: met de pijnen die ik heb is het niet mogelijk. Ik doe al nu wat ik kan. Ik tracht elke dag aan beweging toe te komen. 

– een boek schrijven : ik wil mij niet verplichten om dagelijks/wekelijks achter mijn bureau te zitten en uren naar het scherm te staren. Komt het er ooit van, dan prima. Komt het niet, dan is het ook goed. 

-………

Kortom, ik heb geen zin om aan de “goede voornemens” saga mee te doen. Ik doe wat ik kan. Is het niet goed genoeg voor anderen, dan is dit hun probleem. 

En hoe denken jullie over goede voornemens? 

Read Full Post »