Feeds:
Berichten
Reacties

voedingscoach

Ongeveer een maand geleden, had ik een afspraak bij een voedingsconsulente. Het is al jaren dat ik allerlei fysieke klachten heb, en had al vaker gelezen dat je voedingspatroon veranderen verbetering kan brengen. Het proberen waard, denk ik dus. 

Voor mijn afspraak bij die nutritionist moest ik vragenlijsten invullen en een eetdagboek bijhouden. Van zodra die ingevuld waren, heb ik ze ze opgestuurd. 

Het gesprek heeft een dik uur geduurd. Het komt erop aan dat ik zoveel mogelijk suikers en verwerkt voedsel moet vermijden, en goede vetten moet innemen (verschillende oliën, noten,..). Ze heeft mij ook menu ideeën meegegeven, uit een boek. Helaas geraak ik er niet goed aan uit, omdat ik die ingewikkeld vind. Ik had liever dat ze me een schema meegaf met een weekmenu. Ik zou het niet erg vinden als ik elke week hetzelfde eet. Veel makkelijker en ik moet mijn hersenen dan niet pijnigen om te weten wat te eten. 

Nu ik een maand verder ben, eet ik amper nog suikers. Geen confituur meer s’morgens, geen suiker of honing in mijn thee, geen snoep, koekjes meer, veel minder chips.  Heel af en toe eet ik s’avonds nog een koek, maar het blijft bij één, en van biologische afkomst. En soms een stuk pure chocolade. Afhaalmaaltijden, bereide maaltijden uit de supermarkt zijn ook sterk verminderd. 

Ik eet veel groenten, met olijfolie, lijnzaadolie, of een andere lepel olie erop.  En rond 15u, een yoghurt met stukjes peer. Dat is nu mijn favoriete namiddag snack geworden. 

En ik probeer om meer te drinken, water natuurlijk. Of water met een smaakje (1,5 liter water, 1/2 komkommer in schijfjes, paar schijfjes citroen, muntblaadjes en dit de hele nacht in de koelkast laten trekken). 

Ik moet ook zoveel mogelijk mijn eten klaarmaken door het te stomen. Ik had broccoli geprobeerd te stomen, maar na 15 minuten was het nog hard. Ik weet niet of je elk groente kunt stomen? Misschien lukt dit niet bij groene groenten? 

Hoe gaat het nu met mijn klachten? Ik merk nog geen verbetering. Integendeel, heb soms meer last van misselijkheid, hoofdpijn, duizeligheid. Ik ben er zeker van dat het is omdat ik geen suikers meer eet, en dat mijn lichaam ervan moet ontgiften. 

Ook al zou het niets veranderen aan mijn pijnen, mijn cholesterolwaarden zullen er zeker baat bij hebben. 

Ik overweeg om een andere voedingscoach te raadplegen, ééntje die ook dokter is. Ik denk al bij wie te gaan, als de persoon die ik ken zegt dat die huisarts goed is. Want de nutritionist die ik gezien heb, is geen arts, en ze doet dit op basis van haar eigen ervaringen, en op basis van vragenlijsten uit één specifieke boek, denk ik. Ik zeg niet dat ze slecht was, maar als ik meer specifieke vragen stelde kon ze er niet op antwoorden. Het is een goede eerste basis, die volgens mij iedereen wel weet. Iedere mens weet dat suikers slecht zijn voor je gezondheid. 

In elk geval, ga ik verder hoe ik nu bezig ben, ook al heb ik soms zo’n zin in suikers. 

Een maand of twee terug ben ik bij een nieuwe specialist geweest (osteopaat). Ik heb vermeld waarvoor ik kwam en hem ook gezegd dat ik autisme heb. Zijn reactie hierop was : het zal dan wel licht zijn. Sindsdien laat die opmerking mij niet los. Ik moest al terug een nieuwe afspraak gemaakt hebben, maar durf het niet. Met wat hij vermeld heeft, voel ik me zo onbegrepen. Ik besef dat het niet kwaad bedoeld is, dat het komt omdat er nog te weinig geweten is over autisme met normale intelligentie. Nochtans is hij erg goed (naar horen zeggen) en daarbij zijn er nog andere specialisten (kinesist en huisarts) die er ook werken, en op 10 minuten wandelafstand van mijn appartement. Ben bang dat de anderen ook weinig begrip zullen hebben. Als men mij antwoord met “het is dan maar licht autisme”, dan blokkeer ik, lukt het mij niet meer. Een hulpverlener zou toch beter moeten weten, en zulke opmerkingen niet doen, of eerst om meer informatie vragen. Of zie ik dit verkeerd, heb ik het fout?

Naar aanleiding van dit voorval, heb ik op een Franstalige Belgische groep over autisme gevraagd of er niemand een kinesist kent in het Brusselse. Ik had ook kort uitgelegd wat er voorgevallen is, en dat ik iemand wil die open staat voor autisme en kennis heeft van fybromyalgie. Ik heb dus om aanbevelingen gevraagd. Helaas kreeg ik die niet, maar wel commentaar op waarom die osteopaat dit gezegd zou hebben. En de volgende reacties waren van mensen die reageerden op wat de eerste geschreven heeft. Ik heb niets vermeld omdat ik niet in discussie wilde geraken. Ik snap het niet: ik stelde een vraag, maar kreeg antwoord op wat ik geschreven heb. Als je het niet weet, schrijf dan niets, of zeg dat je het niet weet. Ik hoef niet te lezen wat de osteopaat bedoeld zou hebben, dat kan ik zelf. Het maakte me wel droevig, omdat het een groep is met ouders van kinderen met autisme. Die zouden het toch moeten begrijpen. Blijkbaar niet! Toen ik mijn post terug opzocht vond ik die niet. Waarschijnlijk verwijderd, maar waarom? Heb me dan meteen afgemeld van die groep.

Ik voelde mij dus weer eens niet begrepen, niet op mijn plek. En dit gebeurt zo vaak in mijn leven. Ik word er moedeloos van.

In activiteitengroepen vroeger : was vaak alleen, men praatte met mij als er niemand anders was om mee te babbelen. Ik denk dat de mensen alleen vriendelijk waren met mij om van mijn goedheid te profiteren. Ik herinner mij dat ik met een meisje in gesprek was, vanaf er een jongen langskwam was ze weg.

In groepen met andere mensen met autisme: voelde mij er ook niet op mijn plek. Het gevoel dat anderen het eigenaardig vonden dat ik wel een goede band heb met mijn familie, ofwel waren ze jaloers en daarom wilden ze mij niet?

In een autisme organisatie waar ik vrijwilligerswerk gedaan heb: men vond mij het zonnetje, omdat ze wilden dat hun kinderen later zoals mij worden. Maar ondertussen geen begrip, ook geen aanknopingspunt vinden met waarover zij praten. En op de momenten waarop er gewerkt moet worden, blijven ze babbelen. Snap niet wat ik er dan kwam doen. Na enkele maanden ermee gestopt.

Ik vind het zo jammer dat ik mij nergens bij hoor voelen. Doe ik iets verkeerd? Het maakt me verdrietig. Sommigen zeggen dat ik meer naar buiten moet gaan, tussen de mensen, vrienden moet maken. Nee, niet meer voor mij. Om elke keer teleurgesteld te worden of iemand anders teleur te stellen. Mijn sociale wereld is dan maar klein. Ik kan gelukkig altijd rekenen op mijn familie!

Vandaag, 10 oktober, is het World Mental Health Day. Een dag om open te zijn over psychische gezondheid. Ik heb iets tegen die wereld dagen. Alsof je alleen die dag last hebt van je depressie, psychose, schizofrenie, autisme, anorexia,…. Ik vind het goed dat er over gesproken word, maar waarom alleen op die dag? Elke dag ontnemen velen zich van het leven, en nog meer doen er een poging toe, of hebben er gedachten over. Elke dag lijden duizenden mensen in stilte, omdat ze er niet durven over te praten. Ze schamen zich, omdat ze misschien vinden dat ze geen reden hebben om zich zo slecht te voelen, omdat ze zogezegd alles hebben om gelukkig te zijn. Een depressie houd geen rekening met hoe arm of rijk je bent. Een depressie kan ook komen door een chemische onbalans in je hersenen. Je kunt een post traumatische stress syndroom oplopen door iets dat in het verleden gebeurd is, ook al vinden anderen dat er daar geen reden toe is. Bijvoorbeeld door pesterijen op school kan je zelfvertrouwen erg zwak zijn, en bij elke handeling die je doet vraag je jezelf af of het wel goed genoeg is, waardoor je je continu in een stress toestand bevind. 

Ik probeer door middel van mijn blogs, en op sociale media zo open mogelijk te zijn over mijn psychische problemen. Ik heb autisme, lijd aan dysthymia, dagelijkse angsten, verminderd zelfvertrouwen, heb in het verleden pogingen ondernomen om mij van het leven te beroven, heb vroeger geautomutileerd. Ik ben bij psychologen geweest, psychiaters, heb verschillende opnames gehad. Ik schaam mij hier niet over. Ik was ziek in mijn geest. En ik ben het nog steeds. Ik denk niet meer aan zelfmoord, maar blijf het dagelijks moeilijk hebben. Ik blijf vechten, omdat ik hoop dat er ooit een periode zal komen dat ik een lange tijd het leven erg rooskleurig mag zien. En ik blijf vechten, omdat ik mijn familie die pijnen van het gemis niet wil aandoen, en ook omdat ik hen zo graag zie. 

Durf open te zijn over je problemen, praat erover, zoek hulp als het te moeilijk is, blijf er niet alleen mee. Ook al denk je dat niemand je zal begrijpen, dat anderen je misschien zullen uitlachen, dat is niet waar. Er zijn mensen die je een luisterend oor zullen aanbieden, die je niet zullen beoordelen/veroordelen. Een psychische stoornis is een ziekte, en jij bent hier niet verantwoordelijk voor.

Wie is er nog open over zijn psychische problemen?  Wie durft ervoor uit te komen dat hij/zij een mentaal probleem heeft? 

Op twitter, onder  #ikbenopen, teken je een cirkel op je hand om te tonen dat je open bent hierover.

Audioboeken en podcasts

Ik luister graag naar audioboeken en podcasts. Podcasts, wat is dat zullen er sommigen zich misschien afvragen? Een podcast is een audiofragment (zoals een radioprogramma). Het kan zowel audio als video zijn. Ik beluister allerhande soorten podcasts (gezondheid, technologie, andere,…). 

Momenteel zijn mijn favoriete podcasts: 

  •  relaas : mensen vertellen waargebeurde verhalen (wekelijks)
  • SeasonOne: franstalige podcast over tv series (wekelijks)
  • TED Talks: video podcast gaande over allerhande onderwerpen (dagelijks)
  • AlloCiné Faux Raccord : 2 personen hebben een film/serie in detail bekeken, en tonen zaken die niet kloppen, zoals bv iets in de handen hebben en de volgende seconde niet meer. Het is een video podcast in het Frans, die ongeveer 10 minuten lang is. (wekelijks)

Ik luister ook graag naar audioboeken. Ik heb een abonnement op Audible, waarmee ik maandelijks een krediet heb. Ik kies altijd een boek uit die duurder is dan de prijs van mijn abonnement, zo heb ik het idee dat ik winst maak. Ik heb alle Harry Potter boeken in het Engels beluisterd, boek over Steve Jobs, de Hunger Games boeken in het Frans, X-files in het Engels, boeken over de oorlog. Ik ben op dit moment het boek van Michelle Obama in het Engels aan het beluisteren. Er zijn geen Nederlandstalige boeken op dit platform, dit stoort mij niet. Ik luister/lees graag de boeken in de taal waar ze origineel in geschreven zijn. Er kunnen maanden voorbij gaan waar ik geen boeken kan beluisteren. De kredieten stapelen zich dan op. Niet erg, want op andere momenten luister ik heel veel. 

Op welke momenten luister ik het meest naar podcasts/audioboeken? De video podcasts bekijk ik als ik fiets op de hometrainer (het zorgt ervoor dat de tijd sneller voorbij gaat). De audio podcasts of audioboeken als ik naar buiten ga, om mij af te sluiten van de omgevingsgeluiden, en mij te focussen op iets zodat ik de angst minder voel. De luisterboeken gebruik ik ook s’avonds voor het slapen om zo mogelijk minder te piekeren, en de slaap sneller te vatten. Op audible bestaat er een “sleep timer” die ik kan instellen (gaande van 8 minuten tot 1 uur, of einde van een hoofdstuk). 

Zijn er nog mensen die naar podcasts of audioboeken luisteren? Hebben jullie favorieten?

Stimming

stimming, wat is dit voor mij? Ik maak graag eenzelfde repetitieve beweging, maar doe het niet altijd. Ik heb geleerd dat het niet altijd gepast is, omdat mensen je dan als “raar” aanzien. Ik snap het nochtans niet, want volgens mij stimt iedereen. Ok, het is niet altijd duidelijk te zien, en de meesten doen het misschien alleen in periodes van stress. 

Ik heb graag iets in mijn handen waarmee ik kan friemelen, dat dit nu een tangle is, een balletje, een pen (zonder het klikken want dat vind ik uitermate irritant),.. Ik wiebel graag van voren naar achteren, ik beweeg mijn voet (nu ook, want het helpt mij te focussen), ik fladder met plezier. Helaas zijn er hier veel bewegingen bij die ik in het openbaar niet mag doen, want dan zouden mensen kunnen denken dat ik “gehandicapt” ben. Laat mij iets zeggen, ik heb eenmaal een beperking, weliswaar niet zichtbaar juist omdat ik zoveel moeite doe om zo “normaal” mogelijk over te komen. Het wiebelen is nochtans een beweging die mij erg helpt in periodes van overprikkeling en stress. Dit niet mogen doen is lastig, en het helpt niet om minder stress te hebben of de vele prikkels minder te voelen. En als ik het dan toch durf te doen, dan wordt er mij gevraagd ermee te stoppen. 

Wat is het verschil tussen mijn stimming en die van mensen zonder autisme? Nt’ers maken ook bewegingen, zoals nagelbijten, in hun haren wroeten, in hun neus peuteren, aan hun gezicht voelen, velletjes van hun vingers aftrekken, klikken met een pen,… 

Waarom worden die bewegingen wel getolereerd en die van mij niet? Wat is het verschil tussen met een pen klikken en van voren naar achteren wiebelen? Waarin stoor ik meer dan hen? 

Ik kan maar niet begrijpen dat de maatschappij zo intolerant is. Met een beetje meer begrip en acceptatie, zouden mensen met een duidelijke stim zich misschien beter voelen, en zich niet schamen als ze het doen omdat het voor hen en mij dan noodzakelijk is om zich beter te voelen en de overprikkeling aan te kunnen. 

Ik snap het niet. Wie van jullie wel? 

Hoofdbescherming

Met de capuchon van mijn hoodie (http://www.mannenkleding.nl/hoodies/wat-is-een-hoodie/) op, en onder mijn dekentje, voel ik me goed.

Ik weet niet waarom maar ik heb graag iets op mijn hoofd, dat dit nu een muts, een pet of een capuchon is. Het is comfortabel. Ik doe het niet als ik ergens ben omdat ik denk dat het niet “sociaal” aanvaard is, dat mensen mij freaky, raar gaan vinden. Nochtans is het op zulke momenten dat ik het meest nodig heb, omdat het mij een soort van veiligheid aanbied. Alsof ik een soort van bescherming opheb, en zo beter om kan gaan met de prikkels rondom mij op dat moment.

Datzelfde gevoel van bescherming heb ik als ik mijn koptelefoon opheb. Ik heb nu geen problemen meer om dit op te doen als ik naar buiten ga, want een heleboel mensen dragen een koptelefoon. Maar hier zou ik dit niet doen als ik met iemand samen ben. Zelfs als het iemand is die mij heel goed kent, een naaste. Te angstig dat de andere mij asociaal zou vinden, zou denken dat de andere me stoort en ik geen zin heb om samen met die persoon te zijn. Dit is nochtans verre van het geval.

Waarom kan ik gewoon niet iets op mijn hoofd hebben als dit mij een goed gevoel heeft? Waarom maak ik me steeds zorgen om wat de anderen van mij denken? Misschien is het daarom dat ik hierover een blog schrijf, zodat de andere er nu geen problemen meer over zou maken?

Ik ben droevig omdat mijn favoriete hoodie versleten is. Eentje die ik al jaren heb, gekregen van mijn ouders nadat ze terugkwamen van een reis uit New York. En die winkel bestaat niet meer in België. Online kopen durf ik niet, want wat als ik de verkeerde maat aanschaf?

Ik draag mijn favoriete wel nog in mijn eigen stekje, want hij is zo zacht, niet te warm. Na een drukke dag, of zelfs gewoon zo, vind ik het heerlijk om de capuchon op te hebben, en mij te verstoppen onder mijn dekentje, ogen dichtdoen. Een goed manier om te ontprikkelen en tot rust te komen.

Hebben jullie ook een favoriete kledingstuk, of hoed, of iets anders, die jullie helpen om jullie goed te doen voelen?

Een tijdje terug, rond 22u00 s’avonds, belde er iemand aan. Ik dacht dat het mijn ouders waren. Via de audiofoon vroeg ik wie het was. De persoon zei: “het is de politie, kun je aub opendoen?”. Zonder na te denken, heb ik open gedaan. Het is pas achteraf dat ik besefte dat iedereen dit kon zeggen. Want hoe weet je of het écht de politie is? Of de brandweer, de postbode? Ga je eerst zeggen: wacht, ik ga even door het raam kijken, of ik kom naar beneden? Want wat als het iemand is met kwade bedoelingen, en ik doe open, en die persoon komt om in te breken in het gebouw. Ben ik dan verantwoordelijk omdat ik open gedaan heb? Is het mijn schuld als er iemand gekwetst wordt, of dat er schade aangebracht wordt?

Het was gelukkig écht de politie, want ik zag hun combi toen ik door het raam keek.

Sindsdien doe ik niet meer open. Als ik weet dat er iemand voor mij komt, zoals familie, of dat ik een pakketje verwacht, of de etenbesteldienst, dan ga ik wel antwoorden aan de audiofoon. Anders niet. Wat ik vervelend vind, is als de postdienst komt met een pakketje, en dat ik zeg dat ik naar beneden kom, ze al weg zijn, en het pakket voor de buitendeur van het gebouw staat. Kunnen ze geen 2 minuten wachten, of is hun uurrooster zo strikt dat ze dit niet mogen doen?

Het is jammer dat er in onze gebouw geen videoparlofoon is. Het is een te grote investering denk ik en dus willen de anderen het niet. Voor mij zou dit nochtans de ideale oplossing zijn. Ik kijk wie er aan de deur is, en dan doe ik open als het iemand is die ik ken. Helaas zal dit een droom blijven. Ik vrees dat dit nooit zal komen in het gebouw.

Als je wilt dat ik je dus binnenlaat bij mij, moet je op voorrand verwittigen dat je langskomt. Anders ga je voor een gesloten deur staan, dat ik nu wel of niet thuis ben.

Voor degenen die angst zouden gekregen hebben door de titel : geen nood, ik ben niet van plan mezelf iets aan te doen! 

Een aantal weken terug beluisterde ik na je dood sociale media?

Het is een vraag die ik mezelf al vaker gesteld heb. 

Wat wil ik dat er gebeurt na mijn overlijden met al mijn accounts? Wil ik dat die blijven bestaan? Wil ik dat ze verwijderd worden? Maar wie kan ze verwijderen? En wat met mijn mail accounts? Met mijn blog? 

Vragen waar ik helaas tot nu toe geen antwoorden op heb. Want dood gaan wil ik niet (een aantal jaren terug zou ik het tegenovergesteld gezegd hebben, ook al heb ik het niet makkelijk elke dag en blijft het een gevecht. Ik weet dat de dood geen oplossing is). Het lijkt me nog zo ver weg. Wil ik nu al maatregelen omtrent mijn sociale media nemen? En aan wie geef ik dan mijn wachtwoorden, die ik af en toe verander? Moet ik die aan een notaris geven in een gesloten omslag? Hoeveel zal dit me kosten, vooral als ik om de zoveel tijd een nieuwe brief moet geven? 

Om het voor mijn naasten makkelijker te maken zou ik ook nu al mijn accounts kunnen verwijderen. Dit wil ik niet. Ik vertoef graag op twitter, op facebook. Het is voor mij een grote bron van informatie, van steun die ik krijg en die ik hopelijk ook kan geven. Trouwens ik geef toe dat als ik een paar dagen niet kan gaan kijken op mijn sociale media, dan mis ik het. En mensen zullen misschien denken dat ik er verslaafd aan ben. Als het zo is, so what? Het is niet een verslaving die slecht is voor mijn gezondheid. Integendeel het doet me deugd. Dus neem me die plezier niet af. 

Zijn er mensen die hierover al nagedacht hebben? Hebben jullie een vertrouwenspersoon die je wachtwoorden kennen? 

Op twitter volg ik een aantal Franstalige mensen met autisme. De voorbije dagen verscheen er een tread over het becijferen van je pijn. De aanleiding hiervoor, in het kort, was iemand met chronische pijnen die naar spoed geweest was en de arts die haar raar aankijkt, bijna uitlacht als ze een cijfer geeft aan de pijn. Haar klachten werden niet au sérieux genomen. Het had haar al heel wat moed en energie gekost om naar spoed te gaan, en dan wordt ze zo behandeld. Ik begrijp wel dat het snel moet gaan, dat artsen en verplegers onder druk staan. Is een beetje menselijkheid en begrip te veel gevraagd? 

Welk cijfer geef je aan je pijn? Als men mij vraagt om een score te geven aan mijn klachten tussen de 0 en de 10, dan kan ik dit niet. Ik gis dan maar wat. Ik vind het erg moeilijk om mijn pijn, mijn angsten, mijn gemoedstoestand een score te geven. Want heb er elke dag last van. 

Dagelijks sta ik op en ga ik slapen met pijn. 

Moest ik een score geven aan mijn pijn dan is het denk ik nooit minder dan 5. 

En hiermee doe ik de dingen die gedaan moeten worden : boodschappen, koken, poetsen,… En ja, ook bewegen zoals fietsen, wandelen, buikspieroefeningen. En ja, het doet pijn. Maar ik kan niet anders. Ik kan toch niet de hele dag in bed blijven liggen. Sinds jaren ben ik gewend om zo te leven. 

Anderen zouden er misschien al lang de brui aan gegeven hebben, of zouden dag in dag uit zitten jammeren. Ik doe dit niet, want het is anders geen leven, noch voor mij noch voor mijn naasten. 

En denk niet dat ik niet naar oplossingen gezocht heb. Medicatie tegen de pijn mag ik niet nemen omdat mijn maag het niet verdraagt (ik neem alleen iets in als ik erge migraine heb). Ik heb heel wat geprobeerd om de pijn draaglijker te maken, tot nu toe helpt bijna niets. Ik ga bijna wekelijks naar de fysio waar ik oefeningen doe in het zwembad. Een massage helpt, voor een paar uurtjes. Ik ga nog op zoek naar een kinesitherapeut waar ik tweewekelijks naartoe zou kunnen gaan voor een massage zodat hij/zij de spieren wat los kan maken. 

Wanneer is de pijn zo hoog dat je naar spoed moet gaan, dat je moet raadplegen? En als je gaat en ze vragen hoe hoog de cijfer is, wat zeg je dan? Wanneer is de pijn 10? Maar als je dan een 10 geeft, en de volgende keer de pijn erger is, wat dan? 

Wanneer neem je een pijnstiller in? Ik tracht het te nemen voordat de migraine aanval te erg wordt dat medicatie niet meer helpt. Maar neem ik het niet te vroeg in, had ik beter niet even moeten wachten om te zien of de pijn niet vanzelf vermindert door in een donkere kamer te gaan liggen? 

Het verschrikkelijkste aan mijn pijnen is dat het onzichtbaar is. Mensen snappen het dan niet als ik zeg dat ik dit of dat niet kan doen omdat de pijn nu te hevig is. Luister gewoon naar mijn woorden (zelfs als ik dit zeg met een glimlach op mijn gezicht) en kijk niet naar mijn lichaam. Als ik zeg dat ik heel veel pijn heb, dan is dit zo. Nee, het is geen excuus om iets niet te doen. Het is écht zo, en vraag mij niet om het te becijferen. Ik kan dit niet. De pijn is dan extreem hoog, en op dat moment kan ik niets doen. Gewoon wachten en hopen dat de pijn snel vermindert, draaglijker wordt. 

Hebben anderen ook moeite om een cijfer te geven aan hun pijn, of hun angsten, hun gemoedstoestand?  En wanneer weet je dat het zo erg is dat je hulp moet inschakelen? 

vooroordelen autisme

Soms hoor je van die zaken die je haren recht doen staan, waarvan je denkt hoe is het mogelijk dat mensen zo iets zeggen. Vaak is het uit onwetendheid, omdat ze dit gelezen of gehoord hebben. Ik wil met deze blog graag enkele vooroordelen over autisme wegbannen. 

  • – vaccins veroorzaken autisme: NEE! Geen enkele wetenschappelijke studie heeft een verband gelegd tussen vaccinatie en autisme. Het is onverantwoord om als ouder je kind niet te vaccineren. 
  • – het is de schuld van je moeder, je vader, je zus,… dat je autisme hebt. NOPE! Opvoeding, goed of slecht, heeft geen invloed op het wel of niet hebben van autisme. Autisme is een ontwikkelingsstoornis en je wordt ermee geboren. 
  • – Het is onmogelijk dat je een autistische stoornis hebt omdat je praat. Ja, ik kan mijzelf uitdrukken en dan. 
  • – Je kijkt de mensen aan in de ogen, dus je hebt geen autisme. Ik heb geleerd dat ik af en toe de mensen moet aankijken als ik een gesprek met hen heb. En daarbij ik kijk niet écht in de ogen, maar ik richt mij op de haarlijn zodat het lijkt alsof ik iemand in de ogen kijk. 
  • – Personen met autisme kunnen geen vrienden of liefdes relaties hebben. FOUT! sommigen hebben misschien meer moeite met contacten leggen, maar een relatie (online vriendschap, vrienden, getrouwd zijn,…) is niet onmogelijk. 
  • – Ik merk niets aan jou. Hoe moet ik er dan uitzien? Heeft autisme een bepaalde kleur, een bepaalde vorm? Iedereen kan autisme hebben, je kunt dik of mager zijn ; groot of klein ; christen, atheïst, moslim,.. ; amerikaans, belg, grieks, indiaans,… ; arm of rijk ; hoogbegaafd of met een zwakkere intelligentie,……..
  • – Je bent zeker en vast uitstekend in computers. NEE! Ik kan mijn plan trekken, maar ben geen talent in de IT. En ik zou graag willen dat er andere organisaties komen dan degene die mensen met autisme zoeken om te werken in de IT wereld. Zoals bv om te werken met dieren, om met kinderen te werken, te helpen in scholen, in een creatieve sector werken. Kortom alle jobs die “normale” mensen ook doen.  Dat er hier ook “organisaties” gecreëerd worden om autisten hierin te steunen. 
  • – Het is niet zo erg bij je, je hebt maar een lichte vorm. Het is niet omdat men er niets van merkt, dat ik er geen last van heb. Niemand ziet wat er achter de schermen gebeurd. Hoe vermoeiend iets kan zijn, hoeveel angsten ik doorsta om iets te doen, hoeveel energie het van mij vergt om bv alleen maar boodschappen te gaan doen. 
  • – je hebt dan zeker en vast één bijzondere gave, zoals in de film Rain Man. Nee. Je hebt sommige personen met autisme die één bijzondere talent hebben, en je hebt er die dit niet hebben. 
  • Het zijn toch alleen jongens die autisme hebben. Nee, ook meisjes hebben autisme.
  • Waarom spreekt men, schrijft men bijna uitsluitend over kinderen met autisme? Kinderen worden groot en volwassenen. Je ontgroeit autisme niet. En snap ook niet dat er zo weinig voorzieningen, hulp en steun bestaat voor ouderen met autisme.
  • – heeft niet iedereen een beetje autisme? Je hoort soms politici die zeggen dat ze autisme hebben. Dit ergert mij enorm als mensen zoiets zeggen. Ik heb dan het gevoel dat ik niet au sérieux genomen word. Autisme is een persuasieve stoornis, dit wil zeggen dat het mij beperkt in alle aspecten van het dagelijks leven. Iemand kan misschien eens geen zin hebben in contact met anderen, of last hebben van te felle geluiden, maar dat betekent niet dat die persoon autisme heeft. Het is pas als je er dagelijks en continu last van hebt dat men bij jou een diagnose kan stellen. 

Als je één persoon met autisme ontmoet hebt, dan heb je één persoon met autisme ontmoet. Veralgemeen niet wat je van die persoon weet tot alle mensen met autisme. Net als normale mensen zijn we elk verschillend. En luister naar wat iemand met autisme te zeggen heeft, of durf vragen te stellen. Het is door met mij te praten dat je mij beter kunt begrijpen. En niet door vandaag blauw te dragen, of door de gebouwen een blauwe kleur te geven. Want ja, het is vandaag op 2 april wereld autisme dag. Maar het doet mij niets. Ik sta elke dag op en ga slapen als persoon met autisme.