Feeds:
Berichten
Reacties

Gisteren zag ik op facebook een filmpje waarin Viktor Staudt aan het woord kwam, in een programma op de Nederlandse televisie. Het ging over suïcide preventie. Viktor heeft een boek geschreven na zijn mislukte zelfdood poging (“Het verhaal van mijn zelfmoord”). Ikzelf heb ook pogingen ondernomen, je kunt het hier teruglezen : https://autimonde.wordpress.com/2013/09/02/taboe-onderwerp-zelfdoding/

 

In deze blog wil ik het hebben over een zin die Viktor gezegd heeft tijdens dit programma (hier kan je het terugzien: https://l1.nl/avondgasten-het-lijkt-misschien-onwaarschijnlijk-maar-ik-heb-het-ook-gered-126062/ )

Hij zegt : “Ik kan de depressie controleren in plaats van dat de depressie mij controleert.”

 

Ik vind het zo goed verwoord. Zo ervaar ik het ook. De zware depressie die ik in 1999 heb gehad en die jaren geduurd heeft, maakt niet meer zo een groot deel uit van mijn leven. Het controleert mijn leven niet meer, de “zwarte hond” volgt mij niet meer continu, die hond is niet meer 24/24, 7dagen op 7 aanwezig.

Volgens mij, maar ik kan ook ongelijk hebben, is het de antidepressivum die mij voor een groot deel zo helpt. Als ik het een paar dagen niet neem, omdat ik het vergeten ben, dan voel ik de somberheid heel snel terugkomen, dan raak ik sneller geëmotioneerd, dan komen de donkere gedachten terug. Ik heb dus een groot vermoeden dat dit antidepressivum mij red, en mij helpt om de dagen door te komen.

 

Ben ik nu genezen van die depressie? Ik denk het niet. Ik blijf er gevoelig voor. Ik herken wel sneller de signalen. En weet dat ik dan streng moet zijn voor mezelf, en moet ingrijpen voor het te ver vordert. Dit betekent: blijven bewegen, niet de hele dag in bed blijven liggen, naar buiten gaan, naar de supermarkt gaan (ook al kost het me veel moeite, en zijn de angsten zeer groot),…

Ik kan ook niet zeggen dat ik “gelukkig” ben, maar ben wel blij dat ik nog leef, dat mijn pogingen niet gelukt zijn. Ik kan me niet inbeelden wat een leven mijn ouders, familieleden nu zouden hebben, en met welk schuldgevoel ik ze achter gelaten zou hebben.

Alleen al die gedachten zorgen ervoor dat ik geen pogingen of plannen meer heb/maak om uit het leven te stappen.

 

Ik herinner mij dat een 2tal jaren terug een assistent huisarts mij zo iets gezegd heeft (ik kan mij de juiste formulering niet meer herinneren) : “Sommige mensen zijn niet geboren om gelukkig te zijn. Jij bent misschien één van die.” Ik was geschokt toen ze dit zei. Maar misschien is het wel zo. Dit is dus naast mijn autisme, chronische pijnen, ook iets dat ik aanvaard.

Nu denk ik dat mijn doel in dit leven misschien is om anderen gelukkig te maken, aangezien ik bijna nooit neen kan zeggen als anderen om hulp vragen.

Ik weet dat het veel misschiens zijn, in het leven zijn er nu veel onzekerheden.

 

Ik wil graag eindigen met het volgende: ook al lijkt er geen licht aan het einde van de tunnel, hoe eenzaam je je ook voelt, weet dat je er nooit alleen voor staat. Ook al duurt het lang voordat je de juiste persoon vind, de persoon die je een sprankeltje hoop kan geven, die persoon bestaat écht!

Kerstmis, nostalgie

Oh, het einde van het jaar is aangebroken. Ik doe geen jaaroverzicht, zoals de media dat doet. Want ik ben het jaar doorgekomen met veel horten en stoten, veel pijn, zoals steeds. En elk jaar zal het zo zijn. Dit is zo voor mensen die chronisch ziek zijn, denk ik. In elk geval is het zo voor mij. En ik aanvaard het, ertegen vechten maakt het alleen maar erger.

 

Ik hou niet van de eindejaarsfeesten. Niet meer zoals vroeger, toen ik jonger was. En dit is niemands schuld. Of misschien gewoon de maatschappij die zo veeleisend geworden is? Zodanig dat ik steeds meer stress heb om het perfecte cadeau te vinden voor mijn neven en nicht. Omdat ze misschien beïnvloed worden door de reclames, door hun vrienden op school. Ze hebben ook al veel, en ik weet niet wat hen nog plezier kan brengen. Net zoals sommigen volwassenen ook beïnvloedbaar zijn en het nieuwste willen hebben (ik geef toe dat ik ook niet zo onschuldig ben hierin, ik hou van de technologische snufjes, ik kijk wel veel rond, maar ga niet kopen).

 

Ik blik nostalgisch terug naar Kerstmis bij mijn grootouders. Het was er simpel, zonder veel chi chi en bla bla. Gezellig samen zijn met ooms, tantes, neven en nichten. Samen spelen, zonder te veel geruzie. Respect tonen voor de ouderen. Als men neen zei, dan wist men dat het zo was. We moesten niet proberen tegen in te gaan. We spraken niet tegen.

Lekkere simpele maaltijd, met veel liefde en geduld bereid door mijn grootouders.

Wij, als kind, waren blij met elke cadeau die we wel of niet kregen.

Gewoon praten, en naar elkaar luisteren.

 

Misschien was het voor mij toen ook veel makkelijker. Ik hoefde nergens voor te zorgen. Ik was nog een kind. Had weinig verantwoordelijkheden.

Nu is het anders. Ik ben volwassen, heb enorm veel last van prikkels, ben angstiger, voel me minder waard dan anderen,…. Niemand ziet het, want ik heb altijd een glimlach op mijn gezicht. En zo hoort het ook. Ik zal toch geen lang gezicht trekken, en huilen. Het zou voor niemand fijn zijn, ook niet voor mij.

 

Ik mis mijn grootouders zo erg Ik weet dat ze van hierboven een oogje in het zeil houden, en ons beschermen. Ik hoop hen niet te ontgoochelen.

 

Ik wil nogmaals zeggen dat het niet is omdat ik niet van de feestdagen hou, dat ik niet van mijn familie hou. Niets is minder waard. Ze zijn alles voor mij. Ik ben hen zo dankbaar. En ik hou enorm van hen allen.

wachten, wachten en wachten

Wachten, wachten en nog eens wachten. Ik heb de indruk dat mijn leven momenteel uit niets anders bestaat.

Wachten op wat?

  1. Wachten dat de verbouwingen af zijn op mijn appartement.

Elke keer weer verschuif ik de einddatum in mijn hoofd. Ik weet niet hoeveel keer ik dit al gedaan heb. Nu doe ik het niet meer, want het is elke keer een teleurstelling. Ze beloven dat ze opnieuw gaan beginnen, dat het binnen de 4 maanden af zal zijn. Niets is ervan waar. Nu denk ik van: het zal ooit wel eens klaar zijn, en dan zal ik terug kunnen genieten van onafhankelijk wonen.

 

  1. Wachten dat de werken af zijn thuis

We hebben lekproblemen gehad in het huis, waardoor er nieuwe leidingen geplaatst moesten worden. Die moeten herplaatst worden omdat we ze liever in de muur willen. En daar ook is het wachten dat de werkman tijd heeft. Hij is druk druk bezet, hij moet steeds herstellingen gaan verrichten. Hij werkt als zelfstandige en alleen. Pech voor ons dus. Ondertussen is het een puinhoop in verschillende kamers. We hebben een kamer volledig moeten ontruimen. Ik stel mij de vraag wanneer we gaan kunnen beginnen opruimen?

 

  1. Wachten op meer energie/minder pijn

Er zijn zoveel dingen die ik graag wil doen, maar mijn lichaam laat het mij niet toe. Het is zo frustrerend om na een activiteit te moeten gaan liggen omdat ik omval van vermoeidheid. Ik kan niets plannen, want moet vaak dan anderen teleurstellen.

Hier vrees ik dat dit zo zal zijn voor de rest van mijn leven. Het is al jaren zo en heb er nog altijd moeite mee om het te aanvaarden dat ik chronische pijnen heb. Dat ik sneller opgebrand geraak.

 

  1. Wachten dat ik in slaap val

Ik lig uren wakker in bed. Ik heb nochtans de indruk dat ik rustig ben, dat ik niet te veel nadenk. De slaap laat op zich wachten, wilt maar niet komen. Vannacht was het na 4 uur dat ik eindelijk in slaap viel.

 

  1. Wachten op meer begrip

Naar mijn gevoel is er nog veel te veel onbegrip wat betreft niet zichtbare beperkingen. Mensen denken dat omdat ik niet werk, ik niet moe kan zijn. Dat omdat ik niet werk, wel tijd heb om iets voor hen te doen. Niets is minder waar. Ik zou niets liever willen dan te kunnen gaan werken, mijn steentje bijdragen aan de maatschappij. Het lukt mij gewoon niet. Wat is daar zo moeilijk aan te begrijpen? En nee, ik ben geen profiteur!

 

  1. Wachten op zoveel andere zaken

Wachten dat iemand klaar is om te kunnen vertrekken. Wachten dat de feestdagen voorbij zijn (het bezorgt mij tonnen stress). Wachten dat bij sommige familieleden hun huis ook in orde is. Wachten dat ik misschien een buddy kan zijn voor een kind met autisme. Wachten dat ik mezelf durf te tonen zoals ik ben, zonder masker op te zetten, en zonder bang te hoeven zijn van de reacties van anderen.

 

Nu, hoe ga ik hiermee om? Ik heb gelukkig in de loop der jaren geleerd om geduldig te zijn. Maar ik moet zeggen dat sommige dagen mij geduld op begint te raken. Dat ik er soms moedeloos van wordt. Dat ik me afvraag wanneer ik nu eindelijk eens voor mezelf mag leven, en niet steeds alles in functie van anderen doe.

Aan de andere kant ben ik blij dat zoland ik nog thuis woon ik mijn ouders zoveel mogelijk kan helpen in het huishouden, met opruimen, met naar containerpark te rijden,…

Ik heb een grote dosis geduld, en ik kan gelukkig beter omgaan dan vroeger met tegenslagen.

 

De ultieme vraag blijft: wanneer zal mijn appartement eindelijk klaar zijn? Dat is wat mij het meest ergert in al mijn waslijst van zaken waarop ik wacht.

 

Hoe gaan jullie om met wachten? Lukt het jullie om te relativeren?

oude gedichten, jaar 2004

Gedichten geschreven in het jaar 2003 en 2004. In die tijd heb ik er heel veel geschreven, die ik al gepost heb op mijn blog. Het was een manier om mijn gevoelens uit te drukken. Ik kon het verbaal niet benoemen, het lukte mij beter door ze neer te pennen in dichtvorm. Ik had toen nog geen diagnose van autisme. Maar was toen wel al verschillende keren opgenomen geweest in de psychiatrie, voor zware depressie. Ik voelde me toen ook heel erg down, zag het helemaal niet meer zitten. Vandaag de dag heb ik nog periodes waar ik in een depressie zit, en waar ik het totaal niet meer zie zitten. Het verschil met vroeger is dat ik nu geen poging meer zal ondernemen om mij van het leven te beroven. Ik heb dit aan verschillende personen beloofd!

 

  1. Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die angstheid voelen?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die kwaadheid voelen?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die stem horen?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die dwanghandelingen uitvoeren?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die extreme pijn voelen?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die chaos in mijn hoofd ervaren?

Wil jij even een dag in mijn schoenen staan,

en die extreme uitputting ervaren?

23-1-2004

 

  1. Het zwart schaap,

dat was ik al sinds kleinsaf.

Het zwart schaap,

dat was ik nog in t’middelbare.

Het zwart schaap,

dat was ik op de hogeschool.

Het zwart schaap,

op t’werk.

Het zwart schaap,

ook in activiteitengroep.

Het zwart schaap,

zo voel ik mij nog steeds.

                                                            1-2-2004

 

  1. . Ik kan niet meer lachen,

zoals vroeger.

Ik heb geen doelen meer,

zoals vroeger.

Ik ben niet het vrolijke meisje meer,

zoals vroeger.

Ik kan niet meer genieten van alledaagse kleine dingen,

zoals vroeger.

Ik kan niet meer slapen,

zoals vroeger.

7-5-2004

 

  1. Ik ben bang, en dit als sinds zo lang.

Ik ben bang, en dit houd me in bedwang.

Ik ben bang, en mocht je maar verdwijnen, dat is wat ik verlang.

                                                            30 – 9 – 2004

 

  1. Telke maal opnieuw probeer ik het,

telke maal opnieuw zoek ik in mijn laatste krachten,

telke maal opnieuw spreek ik mezelf moed in.

 

Maar elke keer weer is het een mislukking,

maar elke keer weer ben ik uitgeput,

maar elke keer weer ben ik wanhopig.

23-10-2003

 

Een tijdje terug schreef Barbara de Leeuw dit op haar facebook :

 

PLEIDOOI VOOR HET BEELDSCHERM

Met regelmaat lees ik artikelen over het vele gebruik van de smartphone. En dan met name artikelen die daar commentaar op leveren. Maar het kan ook anders….

Ik houd ook van een gezellig terrasje, een goed restaurant en een fijn café. 
Maar door o.a. mijn autisme zijn al die prikkels van mensen en muziek mij al snel teveel. Zo niet als ik het grootste deel van de tijd met mijn neus in mijn smartphone zit en daarmee de prikkels demp. 
Helaas levert dat regelmatig commentaar op van soms wildvreemden, die blijkbaar vinden dat ze daar iets over mogen zeggen.

“Zo zo, jullie hebben het wel “gezellig” samen hè?”

“Je vindt jezelf wel belangrijk zeker?”

“Nou nou, je wilt zeker niet met de andere gasten praten?”

Lieve mensen, ik moet wel! Gun mij ook mijn terrasje of etentje. En respecteer dat niet iedereen zo sociaal kan zijn als hij of zij wel zou willen. Het is al lastig genoeg.

Barbara de Leeuw

Praktisch Autisme 

 

Bij mij helpt het ook om vaak even op mijn telefoon bezig te zijn, even afleiding te hebben van de vele prikkels om mij heen. Helaas doe ik het bijna nooit. Waarom? Omwille van de angst van de commentaar van anderen. Niet van mensen die ik niet ken, daar geef ik niet om. Maar wel van de mogelijke commentaar van de mensen met wie ik ben. Ik heb vaak al gehoord als ze andere mensen/kinderen bezig zien op een tablet of smartphone: “dit doe je toch niet.” ‘als ik zijn leeftijd had, dan ….” ‘dit is zo asociaal”

Het is ook zo dat mijn neven/nicht geen smartphone mogen gebruiken als we op restaurant zijn. Dus kan ik toch moeilijk bezig zijn op de mijne als zij niet mogen. En de kans is dan immens groot dat zij dan een spelletje willen spelen op mijn telefoon.

En het ergert mij ook enorm als iemand kijkt naar wat ik dan doe op mijn smartphone. Of dat die persoon komt vragen of ik boos ben, of dat zij iets verkeerd gedaan hebben. Dit is niet het geval. Niemand doet iets verkeerd of zegt iets dat mij gekwetst heeft. Het zijn gewoon mijn hersenen die het allemaal niet meer even aankunnen. Ik, mijn geest, heeft even een adempauze nodig. En dit lukt mij het beste als ik even een spelletje kan spelen, even een podcast kan beluisteren, even op sociale media kan gaan.

Dat is één van de redenen dat ik vaak niet meega op restaurant, of dat ik niet naar familiefeestjes ga. Ik heb niet de gelegenheid om mij even af te zonderen van de prikkels.

En ben bang dat ze het niet begrijpen. En ja, niet af en toe kunnen ontprikkelen resulteert in de dagen erna nog meer oververmoeid te zijn, depressief (omdat ik het gevoel heb dat zij wel een gelukkig leven hebben, terwijl ik weet dat zij het ook niet altijd even makkelijk hebben, dat zij ook problemen hebben, maar ik zie hen met een partner, kinderen en ik mis dit allemaal, heb niemand om lief en leed mee te delen, en ik weet dat het beter zo is want ik zou het niet aankunnen, heb al zoveel moeite om mijzelf in deze wereld staande te houden).

En het is niet makkelijk om dit uit te leggen. Om uit te leggen hoe het komt dat ik dit nodig heb? Misschien denken mensen dat op een smartphone bezig zijn ook prikkels zijn? Dit is het voor mij niet. Ik kan hiermee de andere prikkels even dempen, … En door mijn goed gehoor, weet ik als er iets tegen mij gezegd/gevraagd wordt, en kan ik antwoorden (als ik mijn koptelefoon of oordopjes niet in heb, wat ik ook nooit doe als ik op een sociale gelegenheid ben, ik zou misschien nog asocialer overkomen?)

Misschien dat sommigen na het lezen van deze blog het beter gaan begrijpen, en mij niet raar gaan bekijken (zonder commentaar te geven, of te roddelen) als ik even “asociaal” ben.

De enige keren dat ik mijn telefoon wel durf te gebruiken als ik uit ga eten is als het alleen samen met mijn ouders is. Misschien omdat ik bij hen woon en zij mij het best van al kennen? En daarmee bedoel ik niet dat mijn andere familieleden mij niet begrijpen of steunen (integendeel). Ik denk alleen dat als je 24u/24u met iemand samenwoont je die persoon nog beter kent.

 

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog zou schrijven of niet. Want ik vind het lastig en vervelend als ik andere personen die me nauw aan het hart liggen betrek in mijn schrijven. Ik heb besloten om het toch te doen, omdat dit dilemma van smartphone kunnen/mogen gebruiken of niet tijdens sociale gelegenheden mijn hulpmiddel is in mijn overleven in deze chaotische wereld.

100 psytweets 2

100 psytweets Dr. Bram Bakker (@drbrambakker) (http://brambakker.com)

Dokter Bram Bakker, psychiater, uitgever en publicist, heeft op zijn beurt op twitter 100 tweets geschreven over psychiatrie/psychische stoornissen.

Met zijn toestemming, heb ik ze gebundeld in een blogpost.

Er zijn nog andere mensen op twitter die op hun beurt 100 psytweets schrijven. Dus er zullen nog blogposts komen hierover.

1) De impact van een psychische stoornis is bijna altijd groter dan je denkt, of dacht ‪#psytweets

2) Een psychische stoornis niet serieus nemen is riskant. En behandeling is wetenschappelijk bewezen beter dan niets doen ‪#psytweets

3) De meerderheid van de mensen met een onbehandelde angststoornis wordt uiteindelijk ook nog depressief, een complicatie ‪#psytweets

4) Er was een tijd dat iedereen die een psychose had gehad ‘schizofreen’ werd genoemd. Die tijd ligt gelukkig achter ons ‪#psytweets

5) Na een traumatische gebeurtenis krijgen meer mensen een depressie dan een posttraumatisch stress-syndroom (PTSS) ‪#psytweets

6) Net als bij diabetes en obesitas is gebrek aan lichaamsbeweging een risicofactor voor het ontstaan van een psychische stoornis ‪#psytweets

7) Medicatie kan een belangrijk onderdeel zijn vd behandeling v.e. psychische stoornis, maar genezing levert een pil maar zelden ‪#psytweets

8) Psychotherapie werkt meestal even goed als medicatie bij behandeling van depressie of angst. Op korte termijn wel duurder ‪#psytweets

9) Als mensen met medicatie stoppen komen psychische klachten na korte of langere tijd vaak terug. Bedenk dat voor aanvang. ‪#psytweets

10) Medicatie werkt vaak sneller dan psychotherapie, maar de effecten van psychotherapie lijken duurzamer ‪#psytweets

11) Alcoholproblematiek komt juist bij mensen met depressies en/of angststoornissen veel voor. Helaas wordt het vaak niet gezien ‪#psytweets

12) Mateloosheid in gedrag (gokken, gamen, porno) kan qua ernst vergelijkbaar zijn met verslaving aan drank of drugs ‪#psytweets

13) Iedere euro die wordt uitgegeven aan behandeling psychische stoornissen wordt ruim terugverdiend, blijkt uit onderzoek ‪#psytweets

14) Ook bij psychische stoornissen: voorkomen is beter dan genezen. Preventie behoeft meer aandacht en ook investeringen ‪#psytweets

15) Een psychische stoornis benaderen als de ziekte van een individu betekent per definitie dat je de omgeving tekort doet ‪#psytweets

16) Een systeemprobleem los je niet op door een individu dat daar deel van uitmaakt van een ziektelabel te voorzien ‪#psytweets

17) In de psychiatrie is ‘evidence based’ vaak ‘biased evidence’: veel onderzoek wordt primair vanuit zakelijk belang opgezet ‪#psytweets

18) Veel psychiaters geven nog meer medicatie als een pil onvoldoende effect heeft. Dat is lang niet altijd rationeel ‪#psytweets 

19) Als de definitie van een psychische stoornis wordt beperkt tot ‘hersenziekte’ blijven veel behandelopties onderbelicht ‪#psytweets

20) Voor psychische stoornissen geldt hetzelfde als voor kanker: het kan iedereen overkomen, immuniteit bestaat niet ‪#psytweets

21) Door hun slechte imago worden elektroshocks (ECT) nog steeds te weinig toegepast als behandeling van ernstige depressies ‪#psytweets

22) Relatietherapie heeft enkel zin als beiden bereid zijn zich te concentreren op hun eigen aandeel. Wijzen helpt nooit. ‪#psytweets

23) Het belangrijkste advies aan angstige mensen is altijd: ga niet vermijden. Dat houdt de angst in stand ‪#psytweets

24) Van veel psych. behandelingen is het exacte werkingsmechanisme niet bekend. Betekent niet dat ze de moeite niet waard zijn ‪#psytweets

25) Aanduiding “antidepressivum” is verwarrend, omdat deze middelen bij veel meer indicaties worden gebruikt, bv angststoornissen ‪#psytweets

26) Vermijdingsgedrag moet je bestrijden: met kleine stapjes de confrontatie met je angsten aangaan. Graduele exposure heet dat ‪#psytweets

27) Als een behandeling onvoldoende resultaat heeft is de (dubieuze) conclusie vaak: persoonlijkheidsstoornis ‪#psytweets

28) Iedereen met een psychische stoornis heeft statistisch gezien verhoogd risico op persoonlijkheidsstoornis, en vice versa. ‪#psytweets

29) Mensen met een lichamelijke aandoening krijgen vaker een psychische stoornis dan vergelijkbare, maar gezonde personen ‪#psytweets

30) “Pillen en praten” is niet altijd beter dan alleen medicatie of psychotherapie ‪#psytweets

31) Antipsychotica worden voor veel meer gebruikt dan bestrijding psychosen. Lang niet altijd ‘evidence based’, helaas… ‪#psytweets

32) De meeste mensen met een psychische stoornis krijgen al voor hun 25e jaar klachten. En bewezen aanleg blijft levenslang… ‪#psytweets

33) Aanleg voor psychische stoornissen is niet heel specifiek: kind v.e. depressieve vader heeft ook verhoogde kans op angst, etc ‪#psytweets

34) Hoewel ‘eetverslaving’ geen formele diagnose is, is het wel een reëel bestaand probleem ‪#psytweets

35) Er zijn veel meer mensen met een “eetstoornis NAO” (niet anders omschreven) dan met anorexia en/of boulimia ‪#psytweets

36) Obesitas kan een oorzaak zijn van depressie, maar ook een gevolg. ‪#psytweets

37) ‘Somatisch onvoldoende verklaarbare lichamelijke klachten’ (SOLK) komen veel voor, maar wel vreemd soort psychische stoornis ‪#psytweets

38) Als functioneren niet op alle levensgebieden wordt gehinderd heb je per definitie geen psychische stoornis ‪#psytweets

39) Meeste behandelstudies beslaan een periode van max. 3 maanden. Wat daarna blijft dan nog ongewis ‪#psytweets

40) Ook al zou hét depressiegen bestaan, en dat is twijfelachtig, de behandeling zou niet ineens anders/beter zijn ‪#psytweets

41) Meeste mensen die zich aanmelden voor behandeling psychische klachten voldoen aan criteria v meerdere psychische stoornissen ‪#psytweets

42) Eenzaamheid is geen diagnostisch criterium voor een psychische stoornis, maar er wordt wel heel veel lijden door veroorzaakt ‪#psytweets

43) Door focus op klachten in het medische model blijven de talenten van mensen met psychische klachten vaak onderbelicht ‪#psytweets

44) Hoe ernstig een psychische stoornis ook is, degene die er aan lijdt is altijd meer dan enkel patiënt (of, erger nog: geval) ‪#psytweets

45) De relatie in een psychotherapie is per definitie ongelijkwaardig. Heeft nadelen, maar soms ook voordelen ‪#psytweets

46) Een psychotherapeut die zelf niet in therapie is geweest (omdat het nodig was) is als een badmeester zonder zwemdiploma ‪#psytweets

47) Bij een psychotherapeut die op een normale vraag (bv ‘heeft u kinderen?’) geen normaal antwoord geeft, moet je dus niét zijn ‪#psytweets

48) Het onderscheid tussen alcoholafhankelijkheid en misbruik van alcohol is arbitrair, zegt zeker niets over ernst vh probleem ‪#psytweets

49) Aanleg voor mateloosheid is vaak aspecifiek: eerst alcohol, toen gokken, daarna cocaïne, enz. Een gecompliceerde stoornis dus ‪#psytweets

50) Als je gebruik van alcohol niet kunt doseren rest er slechts één optie: nooit meer een druppel. Totale abstinentie heet dat ‪#psytweets

51) Zolang zelfs veel journalisten verschil tussen psycholoog en psychiater niet kennen is er nog veel p.r.-werk te doen ‪#psytweets

52) Geen morele oordelen over mensen met een psychische stoornis geven, als dat nu eens normaal werd? ‪#psytweets

53) Ideaal: als iedereen die wel eens op ongelukkig moment dronken is geworden, opinie over alcoholproblemen voor zichzelf houdt ‪#psytweets

54) Mensen die zeggen dat er een verband bestaat tussen depressie en een ‘zwak’ karakter hebben geen verstand van zaken ‪#psytweets

55) Goed om bij behandeling van psychische stoornis je eigen aandeel te nemen, maar het betekent niet dat je er schuldig aan bent ‪#psytweets

56) Revolutionaire, nieuwe psychofarmaca zullen voorlopig uitblijven. Farmaceutische industrie investeert er ook amper in ‪#psytweets

57) Manipulatie v.h. brein met elektrodes of magneten biedt de komende decennia meer perspectief dan nieuwe medicatie ‪#psytweets

58) Behandeling psychische stoornissen is vaak moeilijk, omdat de oorzaken onvoldoende bekend en/of complex zijn ‪#psytweets

59) Was het maar zo simpel dat angststoornissen het gevolg zijn van een verstoorde serotoninebalans… ‪#psytweets

60) In de praktijk zijn persoonlijkheidsstoornissen minder chronisch dan in theorie. Ze verdwijnen spontaan of zijn behandelbaar ‪#psytweets

61) Een vd zeer weinige voordelen: als je een psychische stoornis krijgt ontdek je pas hoeveel andere mensen daar ook aan lijden ‪#psytweets

62) Het taboe rond psychische stoornissen is in onze samenleving nog zo groot dat je het een maatschappelijk probleem kunt noemen ‪#psytweets

63) Mensen met psychische problemen proberen te verlossen van schaamtegevoelens, dat zou eerste doel hulpverlening moeten zijn ‪#psytweets

64) Onvoorwaardelijke steun is het grootste geschenk dat je een vriend, kennis of familielid met psychische problemen kunt geven ‪#psytweets

65) Dat er wel niemand zal bestaan die jou onvoorwaardelijk liefheeft is de ellendigste gedachte voor veel mensen met depressie ‪#psytweets

66) Mensen met ernstige psychische problemen hebben baat bij langdurig zelfde, vertrouwde hulpverleners. Scheelt lijden, en geld ‪#psytweets

67) Iedere verandering van behandelaar is riskant, continuïteit van zorg versus ‘frisse blik’… ‪#psytweets

68) Het zou verboden moeten worden dat GGZ-professionals dossiers bestuderen voordat ze nieuwe patiënten spreken. Onnodige bias ‪#psytweets

69) Het is niet erg als je ‘gek’ bent. Het is veel gevaarlijker als je gelooft dat je ‘normaal’ bent ‪#psytweets

70) Diagnosen die eerder, onder andere omstandigheden werden gesteld worden vaak overgenomen uit oude dossiers, onterecht/onjuist ‪#psytweets

71) Psych. stoornissen treffen jong & oud, arm & rijk, blank & zwart, Christen & Moslim. Dus discriminatie patiënten hoeft niet ‪#psytweets

72) De prognose van de meeste psychische stoornissen is net zo onvoorspelbaar als het weer ‪#psytweets

73) Als je niet klachtenvrij bent geworden na periode met angstklachten houd je verhoogd risico dat het in volle ernst terugkomt ‪#psytweets

74) De prognose is gemiddeld beter als iemand na behandeling klachtenvrij is. Dat moet dus ook het doel van de behandeling zijn ‪#psytweets

75) Bij psychotherapie hoort per definitie het fenomeen vd overdracht: emoties over anderen worden op de therapeut geprojecteerd ‪#psytweets

76) Tegenoverdracht bestaat ook: de therapeut reageert vanuit zijn/haar persoonlijke geschiedenis, niet zakelijk/rationeel ‪#psytweets

77) Onterecht: placebo’s aanduiden als ‘neppillen’, terwijl placebo-effecten objectiveerbaar, gewenst en zeker niet nep zijn ‪#psytweets

78) Alcoholproblemen komen ook in ‘betere kringen’ veel voor. Het stereotiepe beeld van de dronken zwerver is onjuist ‪#psytweets

79) Een goede psychiater of psycholoog weet wanneer hij welke behandeling in moet zitten. Klinkt simpel, maar is razend moeilijk ‪#psytweets

80) Als je jarenlang een antidepressivum slikt is één ding zeker: de wetenschappelijke onderbouwing daarvan is zeer beperkt ‪#psytweets

81) Met de relatieve onzichtbaarheid van psychiaters in het publieke debat dupeert men indirect de mensen met psych. problematiek ‪#psytweets

82) Met pleinvrees demonstreer je niet op het Malieveld. Behandelaars moeten daarom publiekelijk extra opkomen voor deze mensen ‪#psytweets

83) Liever af en toe een slaappil dan dagelijks melatonine. Benzodiazepines op zo nodig-basis zijn prima noodoplossing ‪#psytweets

84) Het ontbreekt aan betrouwbare kennis over de ideale behandelduur van medicamenteuze behandeling van psychische stoornissen ‪#psytweets

85) Mensen met persoonlijkheidsproblematiek gebruiken soms heel veel medicatie, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing ‪#psytweets

86) Gestoord gedrag is vaak gevolg vh niet kunnen hanteren van negatieve emoties. Dat inzien betekent kans op verandering ‪#psytweets

87) Precies vaststellen welke psychische klachten iemand heeft is het halve werk. De functie ervan ontdekken, dat is de kunst ‪#psytweets

88) Veel psychische klachten worden na verloop van tijd vanzelf minder. Een gunstig natuurlijk beloop, heet dat ‪#psytweets

89) Geef pas medicatie aan angstig of depressief iemand als minder ingrijpende interventies te weinig effect hebben. Stepped care ‪#psytweets

90) Het is niet nodig om bang te zijn voor mensen met een psychische stoornis. Vaak zijn ze helaas ook al bang voor zichzelf ‪#psytweets

91) De impact van psychische stoornissen is in het bedrijfsleven en bij politici helaas nog steeds niet goed doorgedrongen ‪#psytweets

92) Ook voor ons brein geldt dat balans tussen inspanning en ontspanning essentieel is voor goed functioneren ‪#psytweets

93) Het moet nog veel beter onderzocht, maar ontstekingsprocessen spelen bij veel psychische stoornissen waarschijnlijk een rol ‪#psytweets

94) Lichaam is één geheel: om psych. klachten te begrijpen zou functioneren v andere organen (vb darmen) meer aandacht verdienen ‪#psytweets

95) Eenzaamheid onder mensen met psychische stoornissen (oud, maar ook jong), dát is een maatschappelijk probleem ‪#psytweets

96) Wrang: met een baan heb je minder kans op een psychische stoornis, met een psychische stoornis heb je minder kans op een baan ‪#psytweets

97) Als je aan suïcidepreventie wilt doen, hard nodig met >1800 doden/jaar, moet je investeren in betere behandeling depressie ‪#psytweets

98) Mateloosheid in gedrag, ofwel gedragsverslaving (gamen, gokken, porno) is formeel geen psych stoornis, maar wel fors probleem ‪#psytweets

99) Investeren in betere leefwijze is niet enkel preventie v obesitas, diabetes en hoge bloeddruk, maar ook v. psych. stoornissen ‪#psytweets

100) Delen = helen!

Praat over psychische klachten, dat is altijd de eerste stap…

‪@MentHealthFound

‪#psytweets

 

 

De Olympische Spelen, wat vind ik ervan?

Al die weken, maanden, jaren voorbereiding. Er moet gebouwd worden: stadiums, accommodatie, gebouwen, …. En dit voor maar 2 weken te gebruiken. Erna wordt er niks meer mee gedaan. Nochtans heb ik nog niet gehoord of gelezen dat andere landen die gebouwen voor iets anders gebruikt hebben. Het wordt verwaarloosd, het verrot.

Ik vind het zonde. Zonde van het geld, van de tijd. Waarom kan deze infrastructuur, mits een paar aanpassingen, niet dienen als woonst voor arme burgers van deze stad?

Of als school, als ziekenhuis?

En zelfs zonder aanpassingen, gewoon om te sporten, om er sportlessen te geven.

Is het dan zo ingewikkeld om al dit uitzonderlijke, prachtige infrastructuur niet te kunnen of mogen te gebruiken wanneer de Olympische Spelen voorbij zijn?

Ik versta het niet. Is het de politiek die het niet wilt? Zo moeilijk kan het toch niet zijn om deze gebouwen niet zomaar achter te laten.

Gun toch de inwoners van de stad, van het land die 14 dagen sporters van de hele wereld, supporters, toeristen hebben verwelkomd, ook een beetje plezier. Of is dit te veel gevraagd?

 

Natuurlijk heb ik ook af en toe gekeken naar de Olympische Spelen. De verschillende sporten, de lenigheid, de kracht, de finesse van al deze sporters was erg boeiend en mooi om te zien.

En ik begrijp wel dat landen tussen elkaar willen strijden om de beste te zijn, en de meeste medailles te bemachtigen. Dat competitieve, die strijdlust, de sportiviteit is goed en mag er zijn.

 

Een andere vraag die ik me stel is wanneer de Paralympische Spelen zullen starten. En of er uberhaupt een kanaal is die het uit zal zenden? Ik vrees er een beetje voor.

Waarom toch niet? Waarom kan er niet evenveel aandacht zijn voor de Paralympische als de gewone Olympische Spelen? Wat is het verschil?

Het zijn allemaal mensen, sporters, kampioenen die het beste van zichzelf willen geven.

Waarom is de ene minder uitzendtijd waard dan de andere?

Ik snap niet waarom gedurende 14 dagen bijna alle zenders, dagelijks en in direct de spelen toonden, en het anders is voor de Paralympische Spelen.

Het zal weer zoals elke keer zijn dat er maar af en toe eens iets erover zal gesproken worden tijdens het journaal.

En er geen enkele zender zal zijn die het dagelijks, voor alle sporten, en in direct zal tonen.

Ik vind dit oneerlijk. Net alsof invalide personen het niet waard zijn. Terwijl het juist het tegenovergesteld is. Deze mensen zijn strijders, vechters. Ik kan het weten omdat ik het geluk heb gehad om 2 keer als vrijwilligster te mogen helpen met zulke uitzonderlijke mensen.

Ik wil en eis dat er minstens 1 zender de Paralympische Spelen de aandacht gunt die ze verdienen!!